MasukINABOT ko ang tuwalya na iniabot niya, pero sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, hindi ko agad kinuha. Para bang may invisible force na humihila sa akin para manatiling nakatitig sa kanya.
“Bakit parang hesitant ka? Wala namang bayad ang tuwalya,” biro niya na may nakakalokong ngiti. Humakbang ako nang bahagya para kuhanin iyon, pero bigla na lang... Nahulog ang tapis niya. Oh, my God! Para akong naestatwa na hindi makakilos. Nanlaki ang mga mata ko at alam kong hindi ko dapat tinitingnan iyon. Pero parang may sariling isip ang mga mata ko. Naglakbay sila pababa bago ko napigilan ang sarili ko. Napaawang ng malaki ang bibig ko. S*cks! First time kong makakita sa personal ng live hotdog. Ganoon pala ang itsura nun. Bigla akong pinagpawisan kahit na ang lamig-lamig sa loob ng VIP room nitong bar. Iyong virgin eyes ko, hindi na virgin. “Oops... Did I just shock you?” casual niyang sabi na parang wala lang. “W-What the hell?!” Napatalikod ako bigla. Ramdam ko ang pag-iinit ng aking mukha. “Can’t you be more careful?!” Asik ko pa. Narinig ko ang mahinang tawa niya sa likuran ko. “Relax. It’s just a skin, Miss. Or… do you want me to put it back on?” “Of course! D*mn it, magbihis ka nga muna!” halos pasigaw kong sabi. Habang tinatakpan ng kamay ang buong mukha ko. “Okay, done. Puwede ka nang humarap..." Dahan-dahan akong lumingon. Pero nakangiti pa rin siya nang pilyo, parang tuwang-tuwa pa siya sa reaksyon ko. “You look cute when you’re flustered.” Napairap ako. Hindi ako napa-flattered sa sinabi niya. Bagkus, mas lalo lang akong nainis. "Ang usapan natin, isang gabi lang. Ito lang! Pagkatapos nito aalis na ako at bayad na ako sa utang ko ininom kong tequila." Napatulala ako nang ngumisi siya. Saka, tumango. "Yeah. It's just one night. Sinong magbabayad ng lahat ng ininom mo sa bar? Ako lang naman. Shoulder lahat sa akin! Iinom-inom ka, wala ka palang pambayad! Iyong pinakamahal pa na tequila ang napili mong inumin." Asik niya sa akin. "Then, let's start. Para matapos na 'to at makauwi na ako." Tumaas ang sulok ng labi niya. Titig na titig sa akin ang mga mata niya na para akong hinuhubaran. "You don't want to bathe first? Amoy alak ka pa, gusto ko iyong mabango." Namilog ang mata ko. Ang demanding at ang dami niyang sinasabi. Bartender lang naman siya sa bar. Kung hindi lang dahil nasayang ang pera ko sa lintik na kasal namin ni Walter. May pambayad sana ako at hindi sana mamimiligro ang virginity ko. Hay0p na Walter na 'yan! Magsama sila ng kabit niya kung saang lupalop man silang dalawa! Napabuntong-hininga ako at napilitang nagmartsa papunta sa banyo. Wala akong choice kundi sundin ang bawat naisin niya. Ang lalaking bartender na 'yon ang masusunod at wala akong karapatang magreklamo. Pagkasara ko ng pinto ng banyo, mabilis kong hinubad ang lahat ng mga damit ko. Binuksan ko ang shower at agad tumapat sa ilalim ng dutsa. Agad akong kinilabutan nang dumikit sa balat ko ang malamig na tubig. Pakiramdam ko, kahit gaano ko linisin ang sarili ko, hindi nito mabubura ang kaba, hiya, at... excitement na ayaw kong aminin. Napapikit ako habang hinahayaang dumaloy ang tubig mula ulo ko pababa. Isang gabi lang ito. Para matapos na. Wala nang balikan pagkatapos nito. Pagkalipas ng ilang minuto, kinuha ko ang tuwalya at mabilis na tinuyo ang katawan. Binalot ko ang sarili ko at tumingin sa salamin. Huminga muna ako ng malalim na malalim. "Okay, kaya mo 'to," mahina kong bulong sa sarili ko saka nagpasyang lumabas ng banyo. Pagkalabas ko, bumungad sa akin ang tanawing hindi ko inaasahan. Nakaupo siya sa gilid ng kama, nakasandal ang likod sa headboard ng kama. Wala pa rin siyang saplot at tanging tuwalya lang ang nakabalot sa pang-ibaba. Kita ang bahagi ng dibdib niya at ang toned abs niya. He looked dangerous. Too dangerous for someone like me. “I’m starting to think you’re stalling,” nakakalokong sabi niya habang hindi inaalis ang tingin sa akin. “Can we just get this over with?” malamig kong tugon. Tumayo siya, nakatitig habang naglalakad palapit sa akin. Para bang bawat hakbang niya ay sinusukat. Biglang lumundo sa kaba ang dibdib ko. Mahigpit kong hinawakan ang tuwalyang nakatapis sa katawan ko. “Just so we’re clear… I’m not doing this out of pity," sabi niya na bahagyang iniangat ang baba ko gamit ang isang daliri niya. Hindi ako nakasagot. Nag-aalimpuyong damdamin ang sumisiksik sa dibdib ko. Sari-saring emosyon ang naghahalo sa akin. Then he leaned closer, his voice dropping to a whisper. “I’m doing this because I want to.”NILAPITAN ako ni Mommy. Hinawakan ako sa balikat. "Son, let's go home..." aya niyang sabi. Hindi ako agad kumilos. Nakatayo lang ako sa harap ng altar, suot ang barong, habang nakatitig sa pintuan ng simbahan. Umaasang anumang oras, bubukas iyon at papasok si Elisa… suot ang puting bestida, dala ang pangakong ako pa rin ang pinili niya. "Mom… sandali lang," mahina kong sabi. Tiningnan niya ang relo sa kanyang pulso, halatang kinakabahan na rin. "Calvin, it’s been an hour." Isang oras. Isang oras na pala akong nakatayo rito, paulit-ulit na niloloko ang sarili ko na darating pa siya. Unti-unti nang nag-uusap-usap ang mga bisita. May ilan nang tumatayo, may mga bulungan, may mga matang nakatingin sa akin, punong-puno ng awa. Mas masakit pa ’yon kaysa galit. "She’s not coming…" marahan ngunit siguradong sabi ni Mommy. Parang may bumagsak sa dibdib ko. Napapikit ako, pilit pinipigilan ang panginginig ng labi ko. "Darating siya, Ma," matigas kong sabi, kahit ako mism
NAPATITIG ako kay Elisa. Pigil na pigil ko ang aking paghinga. Gusto kong marinig ang magiging sagot niya kung papayag pa rin siyang magpakasal sa akin. "C-Calvin..." sambit niya sa pangalan ko. "Will you still marry me? Elisa, alam kong nagkamali ako sa'yo. I will not demand you to forgive me that fast. But I want you to marry me. Tatanggapin ko ang lahat ng cold treatment mo sa akin," mahabang litanya ko, hindi ko alam na tumutulo na ang mga luha ko sa mata. "Please..." Napatitig si Elisa sa akin. Tahimik. Walang galaw. Para bang tinitimbang niya ang bawat salitang binitiwan ko. Humugot siya ng malalim na hininga bago marahang umiling. “Calvin…” mahina niyang ulit, pero mas buo na ang boses niya ngayon. “Hindi ganon kadali.” Parang may kumuyom sa dibdib ko. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagalit. Pero mas masakit ‘yon. Yung kalmadong pagtanggi niya. “Alam mo ba kung gaano kasakit ang ginawa mo?” tanong niya, diretsong nakatingin sa mga mata ko. “Araw-araw kong iniisip kung
NAKASANDAL lang ang likod ko sa swivel chair ko at nakalagay ang dalawang palad sa batok ko. Habang nakatingala't nakatingin sa kisame. Tatlong araw na lang at idadaos na ang kasal namin ni Elisa. Hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung ano ang pasya niya. Napatigil ako sa malalim kong pag-iisip nang marinig ang yabag papalapit sa akin. "Hijo, anak..." napaayos ako ng upo nang marinig ko ang boses ni Mommy. "Mom." Tumayo ako at nilapitan ko siya. Saka hinalikan siya sa pisngi. Hinawakan niya ang kamay ka at iginiya paupo sa sopa. “I know how you feel, son…” Napayuko ako at napabuntong-hininga. “Do you really, Mom? Kasi ako… hindi ko na alam kung ano’ng mararamdaman ko.” Mahinahon niya akong tinapik sa kamay. “You love Elisa. Kita naman sa’yo. Pero natatakot ka… na baka hindi ka niya piliin.” Napapikit ako. Parang mas lalong bumigat ang dibdib ko sa narinig ko. “She has every reason not to choose me,” mahinang sagot ko. “I hurt her, Mom. I let Samantha ruin everything. Hina
"CALVIN, ako ang dapat na pakasalan mo! Hindi ang bastardang 'yon!" Mga sigaw ni Samantha. Napailing-iling ako. "Kahit kailan ang lakas talaga ng loob mo. Hindi ka nahihiya sa ginawa mo at pagsisinungaling!" Natigilan si Samantha sa harapan ko, pero mabilis din siyang ngumiti. Yung ngiting halatang pilit at puno ng galit. “Ako?” tumaas ang boses niya. “Ako pa ngayon ang sinisisi mo? Calvin, gising! Ginawa ko lang naman ang dapat gawin!" Humakbang ako palapit sa kanya, hindi na nagpipigil. “Dapat?” mariin kong ulit. “Ang sirain ang relasyon namin ni Elisa? Ang magsinungaling? Ang ipilit ang sarili mo sa buhay ko?” Humigpit ang panga ko. “Wala kang karapatan na tawagin siyang bastarda.” Nanlaki ang mata niya, parang hindi makapaniwala sa narinig. “Talaga? Eh ikaw nga ang nagpaasa sa akin noon, Calvin!” sigaw niya. “Kung hindi ka naging malambot, hindi ako aasa!” Napatawa ako nang walang saya. “Hindi kita minahal, Samantha. Alam mo sa sarili mo 'yon. At malinaw ‘yon m
Calvin’s POV SA susunod na linggo na ang kasal namin ni Elisa. Pero hanggang ngayon… hindi pa rin niya ako napapatawad. Tumigil ako sa harap ng salamin, tinitigan ang sarili ko na parang hindi ko na rin kilala. Ang dami kong nagawang mali. At ngayon, lahat ng ‘yon… ako mismo ang nagbabayad. Huminga ako nang malalim, pero hindi pa rin bumigat ang dibdib ko. Dahil ang mas kinatatakutan ko, hindi lang na hindi matuloy ang kasal. Kundi ‘yung tuluyang mawala sila ni Elisa… at ang anak namin. Kumuyom ang kamao ko. “Hindi puwede,” mahina kong sabi sa sarili. Hindi ko hahayaang mangyari ‘yon. Kahit ilang beses pa niyang iwasan ako o ipagtabuyan. Kahit ilang beses pa niyang sabihing hindi pa siya handa. Hihintayin ko siya. Dahil alam kong mahal pa rin niya ako. Dahan-dahan akong umupo sa gilid ng kama. Sa tabi ko, naroon pa rin ang mga papel ng kasal. Mga detalye na dati, pinaplano namin nang magkasama habang nagtatawanan pa kami. Ngayon, ako na lang ang natitira. Pinikit ko ang mg
"HINDI ko alam kung titigil na si Samantha sa panggugulo sa amin ni Calvin. Ayoko na pati ang anak namin ay madadamay." Nasabi ko. Hinawakan ni Giselle ang kamay ko. "Alam ko ang takot mo, Elisa. Alam ko na hindi ka sigurado sa mga anong puwedeng kayang gawin ni Samantha, laban sayo. Para makuha si Calvin..." Napatingin ako ss kaibigan ko. “Giselle…” mahina kong sabi, parang doon ko inilalabas lahat ng bigat sa dibdib ko. “Hindi ko alam kung hanggang saan siya kayang lumayo.” Huminga siya nang malalim, saka umayos ng upo para mas harapin ako. “Pero hindi ka dapat mabuhay sa takot,” mahinahon niyang sabi. “Lalo na ngayon na buntis ka.” Napayuko ako. “Paano kung hindi siya tumigil?” tanong ko, halos pabulong. “Paano kung pati ako, pati ‘yung baby ko… madamay?” Sandaling tumahimik si Giselle. “Kung gano’n, hindi ka mag-isa," seryoso niyang sagot. Tumingin ako sa kanya. “Hindi ko hahayaang basta-basta ka lang galawin o guluhin,” dagdag niya. “Kung kailangan natin ng lega
KABADO ako sa sinabi ni Adrian na kailangan naming mag-usap-usap. Pinagmamasdan ko siya habang nagpapalit ng damit. "Baby, matulog ka na... dapat nagpapahinga ka na habang tulog pa si Baby AJ," sabi ni Adrian nang humarap ito sa akin na isinusuot ang kanyang puting sando. Katatapos lang niyang mal
PAGKATAPOS ng kasal namin ni Adrian ay andito kami ngayon sa isla. Sa Italya pa rin, at babalik kami sa Pilipinas pagkalipas ng tatlong buwan, pagkatapos ng honeymoon namin. “Are you happy, hon?” tanong ni Adrian habang yakap ako mula sa likuran. Ramdam ko ang init ng katawan niya, pati ang dahan-
Giselle's POV NASA mansyon na kami pero hindi pa rin ako nakakapunta sa kuwarto naming mag-asawa. "Ano bang meron sa kuwarto at ayaw mo akong pumunta?" Nagtatakang tanong ko kay Adrian. Nakataas ang kilay ko na tinapunan siya ng tingin. Natatawa naman si Daddy Aron sa nagiging reaksyon ko. "Hin
NASA loob kami ng kotse, nasa tabi ko si Adrian, nakaakbay sa akin habang karga ko si Baby Aj. Si Mama ay nasa unahan, katabi ng driver. Papunta kami sa mansyon nina Adrian dito sa Italya. Si Eliza ay hindi sumama sa amin. Ang paalam sa akin ay may lakad daw siya. Hindi ko alam kung saan pero hina


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




