LOGINMALUNGKOT na nakatingin sa akin si Adrian. Tinatanaw ko na lang ang likod ni Elisa na palabas ng mansyon ng kaibigan ko. "I'm sorry, pare. Hindi ko napigilan si Elisa na umalis," sabi ni Adrian. Napabuntong-hininga ako. Pinipigilan ko ang sarili kong emosyon. Babagsak na ang luha ko pero tinatapangan ko pa rin ang loob ko. "Deserve ko ang maiwan. Kasalanan ko ang lahat. Nalulungkot ako para sa anak namin." Napalunok ako matapos masabi iyon. Parang may mabigat na bagay na dumagan sa dibdib ko, hindi dahil iniwan ako ni Elisa. Kundi dahil alam kong ako mismo ang nagtulak sa kanya palayo. "Pare…" mahinang tawag ni Adrian. Hindi ako tumingin sa kanya. Nakatitig lang ako sa pintuan na kinalabasan ni Elisa, umaasang kahit sandali, babalik siya. Kahit isang sulyap lang o kahit galit, tatanggapin ko. Pero walang bumalik. "Calvin, hindi pa huli ang lahat," dagdag ni Adrian. "Pwede mo pa siyang habulin." Napailing ako. "Hindi ko siya dapat pilitin. Kung gusto niya talagang umalis… kail
NAGISING ako na nasa kuwarto ko na ako. Napabangon at biglang kumirot ang ulo ko.ay hang-over pa 'ko dahil sa dami ng nainom kong alak kagabi. Hindi ko na malaman kung sino ang naghatid sa akin pauwi. Sa sobrang dami kong nainom, wala akong maalala. Ang naalala ko lang ay kasama ko si Adrian. Baka nga ang kaibigan ko ang naghatid sa akin pauwi. Napalingon ako sa gawi ng pinto nang bumukas iyon. "Maigi naman at nagising ka na, Calvin. Anong oras na? Lasing na lasing ka kagabi. Halos hindi ka na makatayo ng tuwid," sabi ni Mommy. Napakurap ako at napahawak sa sentido ko. “Mom… sino po ang naghatid sa akin?” paos kong tanong, ramdam pa rin ang sakit ng ulo ko. Sandaling natigilan si Mommy bago siya sumagot. “Pinsan ni Elisa… si Gladys.” Parang may malamig na tubig na biglang ibinuhos sa akin. “G-Gladys?” ulit ko, hindi makapaniwala. Tumango siya. “Oo. Siya ang nagdala sa’yo rito. Halos buhat-buhat ka na nga niya kagabi. Buti na lang at nakilala ka niya sa bar. Kung hindi, baka k
NILAPITAN ako ni Mommy. Hinawakan ako sa balikat. "Son, let's go home..." aya niyang sabi. Hindi ako agad kumilos. Nakatayo lang ako sa harap ng altar, suot ang barong, habang nakatitig sa pintuan ng simbahan. Umaasang anumang oras, bubukas iyon at papasok si Elisa… suot ang puting bestida, dala ang pangakong ako pa rin ang pinili niya. "Mom… sandali lang," mahina kong sabi. Tiningnan niya ang relo sa kanyang pulso, halatang kinakabahan na rin. "Calvin, it’s been an hour." Isang oras. Isang oras na pala akong nakatayo rito, paulit-ulit na niloloko ang sarili ko na darating pa siya. Unti-unti nang nag-uusap-usap ang mga bisita. May ilan nang tumatayo, may mga bulungan, may mga matang nakatingin sa akin, punong-puno ng awa. Mas masakit pa ’yon kaysa galit. "She’s not coming…" marahan ngunit siguradong sabi ni Mommy. Parang may bumagsak sa dibdib ko. Napapikit ako, pilit pinipigilan ang panginginig ng labi ko. "Darating siya, Ma," matigas kong sabi, kahit ako mism
NAPATITIG ako kay Elisa. Pigil na pigil ko ang aking paghinga. Gusto kong marinig ang magiging sagot niya kung papayag pa rin siyang magpakasal sa akin. "C-Calvin..." sambit niya sa pangalan ko. "Will you still marry me? Elisa, alam kong nagkamali ako sa'yo. I will not demand you to forgive me that fast. But I want you to marry me. Tatanggapin ko ang lahat ng cold treatment mo sa akin," mahabang litanya ko, hindi ko alam na tumutulo na ang mga luha ko sa mata. "Please..." Napatitig si Elisa sa akin. Tahimik. Walang galaw. Para bang tinitimbang niya ang bawat salitang binitiwan ko. Humugot siya ng malalim na hininga bago marahang umiling. “Calvin…” mahina niyang ulit, pero mas buo na ang boses niya ngayon. “Hindi ganon kadali.” Parang may kumuyom sa dibdib ko. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagalit. Pero mas masakit ‘yon. Yung kalmadong pagtanggi niya. “Alam mo ba kung gaano kasakit ang ginawa mo?” tanong niya, diretsong nakatingin sa mga mata ko. “Araw-araw kong iniisip kung
NAKASANDAL lang ang likod ko sa swivel chair ko at nakalagay ang dalawang palad sa batok ko. Habang nakatingala't nakatingin sa kisame. Tatlong araw na lang at idadaos na ang kasal namin ni Elisa. Hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung ano ang pasya niya. Napatigil ako sa malalim kong pag-iisip nang marinig ang yabag papalapit sa akin. "Hijo, anak..." napaayos ako ng upo nang marinig ko ang boses ni Mommy. "Mom." Tumayo ako at nilapitan ko siya. Saka hinalikan siya sa pisngi. Hinawakan niya ang kamay ka at iginiya paupo sa sopa. “I know how you feel, son…” Napayuko ako at napabuntong-hininga. “Do you really, Mom? Kasi ako… hindi ko na alam kung ano’ng mararamdaman ko.” Mahinahon niya akong tinapik sa kamay. “You love Elisa. Kita naman sa’yo. Pero natatakot ka… na baka hindi ka niya piliin.” Napapikit ako. Parang mas lalong bumigat ang dibdib ko sa narinig ko. “She has every reason not to choose me,” mahinang sagot ko. “I hurt her, Mom. I let Samantha ruin everything. Hina
"CALVIN, ako ang dapat na pakasalan mo! Hindi ang bastardang 'yon!" Mga sigaw ni Samantha. Napailing-iling ako. "Kahit kailan ang lakas talaga ng loob mo. Hindi ka nahihiya sa ginawa mo at pagsisinungaling!" Natigilan si Samantha sa harapan ko, pero mabilis din siyang ngumiti. Yung ngiting halatang pilit at puno ng galit. “Ako?” tumaas ang boses niya. “Ako pa ngayon ang sinisisi mo? Calvin, gising! Ginawa ko lang naman ang dapat gawin!" Humakbang ako palapit sa kanya, hindi na nagpipigil. “Dapat?” mariin kong ulit. “Ang sirain ang relasyon namin ni Elisa? Ang magsinungaling? Ang ipilit ang sarili mo sa buhay ko?” Humigpit ang panga ko. “Wala kang karapatan na tawagin siyang bastarda.” Nanlaki ang mata niya, parang hindi makapaniwala sa narinig. “Talaga? Eh ikaw nga ang nagpaasa sa akin noon, Calvin!” sigaw niya. “Kung hindi ka naging malambot, hindi ako aasa!” Napatawa ako nang walang saya. “Hindi kita minahal, Samantha. Alam mo sa sarili mo 'yon. At malinaw ‘yon m
ANG bilis ng mga pangyayari, simula noong malaman ni Calvin na buntis ako ay dito na siya sa apartment ko tumira. Napapangiti na lang ako sa kanya. Kaya niyang magtiis sa maliit at walang aircon na kuwarto ko. Samantalang, sa mansyon nila ay buhay prinsipe siya. “Hindi ka ba naiinitan dito sa ap
NAALIMPUNGATAN ako nang may mainit na kamay ang humaplos sa kamay ko. Agad akong napamulat ng mga mata at nabugaran ko ang kaibigan ko na nakaupo, malapit sa akin. "Gising ka na, Elisa. Anong nararamdaman mo? Baka may masakit sa'yo," sunod-sunod na mga tanong ni Giselle. Napabangon ako, napatayo
DALAWANG pa buwan ang lumipas, wala na akong mahihiling. Maayos na ang lahat sa amin ni Calvin. Nagtitiyaga pa rin siya na ligawan ako. Medyo mahirap lang dahil marami ang nagtataas ng kilay. Pero hangga’t nasa tabi ko si Calvin, wala akong pakialam sa kanilang lahat. Andito ako ngayon sa RC, naka
"O-OHH.... Calvin. Yes! Ugghh..." halinghing ko habang hinahalikan niya ang aking gitna. Hindi na ako mapakali, ang katawan ko. Halos mawala ako sa katinuan sa sarap ng kanyang pagsisipsip sa akin."Masarap ba, love?" tanong ni Calvin nang umangat saglit.Nakatingala ako at pikit ang mga mata. “O-O







