로그인CHAPTER 41 LILA'S POV. I was staring at the two of them—closed, chit-chating, like they're so lovey dovey. He was holding Diana's hand. She was smiling widely, while wrapping her arms around him. Ang ganda ng ngiti ni Tyler, parang ang saya niya at komportable sila sa isa't-isa. Magandang bungad talaga sa akin. Kaya ba never siyang nagpakita sa akin, kahit isang beses, dahil kay Diana? Because he realized that he still loves her. Maybe he was just confused, when he said he wants to win me back, kasi matagal rin naman kaming naging mag-asawa. Akala ko ay hihintayin niya ako. Akala ko mahal niya ako, pero ano itong bumungad sa akin? Apat na taon, pero wala man lang akong balita sa kanya. Ito pala ang dahilan, nagkabalikan na pala sila. "Mommy, let's go..." I held my son's hand, and smile. "Yes, baby..." Binuksan ko ang pintuan ng taxi at unang pumasok si Tina, sumunod naman agad si Ismael. Lumingon ako for the last time, ngunit nagkasalubong ang mga mata namin ni Tyle
CHAPTER 40 LILA’S POV Nagising ako bago pa man sumikat ang araw. Ilang segundo akong nanatiling nakahiga habang nakatitig kay Tyler. Mahimbing pa rin ang tulog niya. Bahagyang magulo ang buhok niya, habang ang isang braso niya ay nakapulupot pa rin sa bewang ko. Napangiti ako nang mahina. Hindi ko alam kung gaano katagal ko siyang tinitigan. Siguro dahil alam kong ito na ang huling umaga na gigising akong katabi siya. Kagabi... Hinayaan kong makalimutan ang lahat. Nakalimutan ko muna ang limang taon ng sakit. Ang mga gabing mag-isa akong umiiyak. Ang mga pagkakataong pakiramdam ko ay hindi niya ako nakikita bilang asawa niya. Kagabi, we make things easy. I gave him a chance, and waited for me. Kagabi, hindi ko muna inisip ang bukas. Hinayaan ko lang ang sarili kong mahalin siya. Bilang asawa niya. Bilang Lila na minsan ay nangarap na makasama siya habambuhay. At hindi ko pinagsisihan iyon. Kahit alam kong aalis ako. Kahit alam kong iyon na ang huling gabi namin.
CHAPTER 39 LILA'S POV Ang lagkit ng titig niya sa akin, na para bang gusto niya akong kainin nang buhay. Mga titig niyang puno ng pagmamahal, na para bang ako lang ang nakikita ng mga mata niya sa sandaling iyon. Ang sarap titigan ng kanyang mga mata. Hindi ko ito magagawa noon, eh. Limang taon, hindi ko alam na ganito pala kaganda ang kanyang mga mata. May spark. Napayuko ako dahil hindi ako sanay na ganoon siya kung makatingin sa akin. Kinakabahan na nga ako dito habang yakap niya pa rin ako. Mga braso niyang nakayakap sa baywang ko. Ang mga katawan namin ay sobrang lapit, parang maririnig na ang kabog ng dibdib ko. Hindi ko mapigilang lumunok ng sarili kong laway nang mas lumapit pa ang mukha niya sa akin. I closed my eyes when I felt his breath. "Are you giving me a chance?" Mahina, halos pabulong na wika niya habang seryosong nakatingin sa akin. Seryoso ngunit puno ng pag-asa at desperation ang mga mata niya. I have made up my mind. Mahal ko pa rin naman siya. A
CHAPTER 38: DINNER DATE Dinala ako ng drayber sa venue kung saan kami mag-di-dinner date ni Tyler. Hindi ko alam kung anong meron sa kanya at bigla na lang akong inaya n mag-date, pero napapansin ko na sobrang tamlay na niya. Alam ko naman kung bakit siya ganun, dahil siguro sa late na siyang umuuwi, tapos pinaparusahan pa niya si Ethan. I actually talked to Kuya Dino, if may alam ba siya, pero wala naman siyang sagot. Or ayaw niya lang sabihin ang totoo? Bakit kailangan pa nilang mag-sinungaling? I already know the truth. And until now, wala pa rin balita kay Ethan. Natatakot ako na baka mapatay ni Tyler si Ethan. "Ma'am, nandito na po tayo..." usal ng drayber. Sa lalim ng iniisip ko hindi ko na namamalayan na dumating na pala kami. "Salamat, Manong.." ani ko, at bumaba na ng sasakyan. It's a five star hotel. I've been here before, pero ibang occasion naman iyon. Ngayon, I am spending time with Tyler—as date. First ever date namin ito. Sa sobrang ingat niya noon na hindi
CHAPTER 37 NANGINGINIG at malakas pa rin ang kabog sa dibdib ko ng makapasok na ako sa kwarto ko. I turned off the lights, and sat on the floor near the door. Hindi magsink-in sa utak ko ang mga narinig ko. Totoo ba ang sinabi ni Tyler? Bakit parang hindi si Tyler ang nakikita ko? Or hindi ko nga lang talaga siya kilala? Ano ba ang malalaman ko sa buhay niya, hindi nga ako halos makalapit sa kanya dati. Kaya siguro ganito ko na lang kagusto na umalis sa buhay niya. Kasi marami pa akong hindi alam tungkol sa kanya. I can't stop crying, sobrang bigat sa dibdib ko na marinig iyon mula sa bibig niya. At sino ang ibig niyang sabihin na patayin kung kailangan? He is not murderer! I couldn't sleep at all. Na stuck sa utak ko ang sinabi niya. Nakaramdam na ako ng takot sa kanya. May kagalit ba si Tyler? May kaaway ba siya? And something hits me off. "Ethan?" I whispered, and covered my mouth. I remember that Ethan hides, almost two weeks na. Tyler said the police was sti
CHAPTER 36: PAGDUDUDASINCE the day I lot my baby, I stopped seeing my family. I blocked their social media account, and their numbers. Galit ang nararamdaman ko ngayon sa kapatid ko, si Kevin. Wala na rin akong balita sa kanila, dahil sa puso ko ay kinalimutan Kona silang lahat. They are strangers to me now. And for Mom, I know that she will still forgive Dad after what happened. Wala lang kwenta ang mga sinabi ko sa kanila. Na kahit harap-harapan na siyang niloloko ni Dad ay mahal niya pa rin ito. And I don't want to be like her. Mom knows it before na may cheating history si Dad, but ganun talaga kapag sobra mong mahal ang isang tao, magbubulag-bulagan ka talaga. And no wonder, nagmana kay Dad ang mga Kuya ko. Lahat sila...At ako ang sasalo sa mga nagawa nilang kasalanan. Hindi ba dapat sila ang nag-sa-suffer? Hindi ang taong wala namang ginawang masama sa kapwa. It's really unfair. My family's are toxic. But thankfully, Tyler's family are kind to me.And speaking of Tyler, n







