KABANATA 5

Natalia Camille Sarmiento

Kahit sira ang aircon ng lumang van na sinasakyan ko at umuugong ang makina sa kahabaan ng biyahe, hindi ko ramdam ang lamig o pagod. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana habang patuloy na bumubuhos ang malakas na ulan.

Hawak-hawak ko ang urn ng tatay ko sa aking kandungan. Sa tabi nito, tahimik na nakapatong ang kamay ko sa aking tiyan.

Ilang oras na ang nakalipas mula nang tumakas kami sa ospital. Sa mga sandaling ito, naiisip ko kung narating na ba ni Sebastian ang condominium namin. Nahanap na kaya niya ang p***o? Naalala kaya niyang kuhanin ang susi sa ilalim ng paso kung saan namin ito palaging itinatago?

At ano kaya ang gagawin niya kapag nalaman niyang wala na ako roon?

__________

Sebastian Rafael Araneta POV

Mabigat ang mga hakbang ko habang binabagtas ang hallway ng Araneta Tower. Hinihilot ko ang akin mismong batok sa sobrang pagod. Tatlong araw. Tatlong mahabang araw na tuloy-tuloy na negotiation at emergency board meetings nang walang maayos na tulog.

Mula nang magsimula ang confidential meeting kasama ang mga international investors noong gabi ng anniversary gala, napilitan akong i-silent at itago sa briefcase ang personal phone ko. Bawal ang anumang distraction. Ang deal na 'to ang tanging alas ko para tuluyang makuha ang buong kontrol sa kumpanya—para wala nang masabi ang Mama sa akin, para hindi na niya muling maipahiya si Natalia.

Nang sa wakas ay matapos ang signing kaninang madaling araw, agad kong inabot ang cellphone ko.

Lumingon ako sa screen habang papunta sa parking lot. Kumunot ang noo ko.

Over twenty missed calls. Dozens of unread text messages and Viber alerts.

Lahat galing kay Natalia.

“Seb, emergency. Si Tatay na-stroke. Kailangan ng 500k para sa operasyon ngayon din. Please tumawag ka agad.”

Nabitawan ko halos ang folder na hawak ko. Parang pinalo ng bakal ang ulo ko. Agad kong pinindot ang number ni Natalia para tawagan siya pabalik.

The subscriber is cannot be reached. Please try again later.

"Dammit! Lia, answer your phone!" nanginginig kong mura habang mabilis na sumasakay sa aking sasakyan.

Tinawagan ko ang penthouse condo namin. Walang sumasagot. Tinawagan ko rin ang probinsya, pero patay ang linya. Bago ko pa man maapakan ang gas para umuwi, biglang bumukas ang p***o ng kotse ko.

Pumasok ang Mama ko, kasama si Atty. Delo. Malamig at seryoso ang mukha niya.

"Sebastian," maawtoridad niyang saad. "Mabuti at natapos din ang meeting mo. Kailangan natin mag-usap tungkol sa babaeng 'yan."

"Ma, hindi ngayon!" sigaw ko, ubos na ang pasensya ko. "Na-stroke ang tatay ni Natalia! Kailangan niya ako! Bakit hindi niyo man lang sinabi sa akin?!"

"Dahil wala na siyang pakialam sa 'yo, Sebastian!" sigaw pabalik ni Donya Hortencia.

Inihagis ni Atty. Delo ang isang manila envelope sa kandungan ko.

"Ano 'to?" galit kong tanong.

"Ang Deed of Voluntary Separation na pinirmahan ng asawa mo dalawang araw ang nakakalipas," malamig na sagot ng Mama. "Habang abala ka sa pakikipaglaban para sa kumpanya, pinalitan ka ng asawa mo kapalit ng isang milyong piso. Kinuha niya ang tseke para sa ama niya at para sa sarili niya, pagkatapos ay pumirma siya na lalayo na siya sa 'yo nang tuluyan. Pinagpalit ka niya sa pera, Sebastian. Pera lang ang habol niya sa 'yo mula pa noong una."

Tinitigan ko ang pirma sa ibaba ng papel. Sulat-kamay nga iyon ni Natalia. Nanginginig ang mga linya, may bahid pa ng natuyong tubig na pumatak sa papel.

Hindi. Hindi gagawin 'to ni Natalia. Kilala ko ang asawa ko. Kami ang magkasama noong wala pa akong kahit ano. Hindi siya pera-pera lang.

"Nagsisinungaling kayo," pabulong kong sabi, pilit na pinipigil ang galit. "Kilala ko si Natalia."

"Ang katotohanan ay nasa harap mo na, Mr. Araneta," dagdag ni Atty. Delo. "Umalis na siya ng lungsod matapos niyang makuha ang pera."

Pinaandar ko ang kotse nang walang paalam. Pinagpawisan ako nang malamig habang mabilis na pinapatakbo ang sasakyan patungo sa condo namin. Nagmamadali akong umakyat sa elevator, nanginginig ang mga daliri habang inilalagay ang passcode sa p***o.

Beep. Beep. Beep. Click.

Bumukas ang p***o.

"Lia?" tawag ko.

Malamig. Tahimik. Ang hanging sumalubong sa akin ay walang amoy ng paborito niyang niluluto. Nakatupi nang maayos ang kumot sa kama. Malinis ang kusina.

Bukas ang p***o ng aparador. Paglabag ko roon, halos wala nang laman. Wala na ang mga damit niya. Wala na ang simpleng mga gamit na dinala niya mula sa probinsya.

"Lia! Nasaan ka?!" humahagulgol kong sigaw sa bakanteng kwarto.

Gusto kong sumabog sa galit at pighati. Napahawak ako sa p***o ng walk-in closet, napasandal at dahan-dahang napaupo sa sahig. Paanong nangyari 'to? Paano kami humantong sa ganito nang dahil lang sa tatlong araw na wala ako?

Habang desperadong naghahanap ang kamay ko sa ilalim ng cabinet para sa kahit anong bakas na naiwan niya, may nasagi ang daliri ko. Isang maliit na pambabaeng paper bag mula sa isang kilalang pharmacy.

Mabilis ko itong hinila.

Sa loob nito, may tatlong bagay na nagpapatigil sa tibok ng puso ko:

Isang positive pregnancy test strip na may dalawang malinaw na pulang linya.

Isang bote ng prenatal vitamins.

At isang ultrasound appointment slip mula sa OB-GYN clinic sa tabi ng ospital.

Sa gilid ng appointment slip, may maliit at pamilyar na sulat-kamay gamit ang kulay rosas na panulat:

"Hi Daddy, surprise!"

Nanlamig ang buo kong katawan. Ang mga mata ko ay napatitig sa mga salitang iyon habang paulit-ulit itong nagpa-flash sa utak ko.

Buntis siya. Buntis ang asawa ko.

Naisip niya bang pabalik na ako para ibabalita niya 'to sa akin? Naisip niya bang sorpresa 'to para sa akin bago nangyari ang lahat ng 'to? At sa mga oras na kailangan niya ako—nang nag-iisa siya, nang nagdadalamhati siya, at nang nanganganib ang buhay ng ama niya—wala ako sa tabi niya.

Napahawak ako sa aking ulo. Bumuhos ang matinding pagsisisi na parang lason na lumalatay sa buo kong katawan. Napaluhod ako sa malamig na semento ng kwarto at napasigaw sa gitna ng aking pag-iisa.

"No... No, Lia! God, please no!"

Tumayo ako at mabilis na tumakbo palabas ng condo. Hindi ko na ginamit ang elevator, binalewala ko ang mga taong nakatingin sa akin habang mabilis akong bumababa sa hagdanan.

Nakarating ako sa labas ng building. Hindi ko pinansin ang malakas na buhos ng ulan na agad na pumalit sa init ng katawan ko. Nabasa ang tuxedo ko, lumabo ang paningin ko sa halo-halong tubig-ulan at luha.

Tumingin ako sa madilim at walang katapusang kalye, napaluhod sa basang kalsada at sumigaw nang buong lakas:

"NATALIA!"

Pero walang sumagot kundi ang dagundong ng kulog at ang buhos ng ulan. Wala na ang babaeng ipinaglaban ko. Wala na ang taong nagbigay sa akin ng tahanan.

Napayuko ako sa basang kalsada habang nanginginig ang buo kong katawan sa gitna ng dilim.

"Where are you... and our baby?"