KABANATA 1

Natalia Camille Sarmiento

Nakatayo ako sa gilid ng napakalaking ballroom ng Grand Hyatt, hawak ang isang baso ng apple juice na kanina ko pa pinalalamig sa mga kamay ko. Sa paligid ko, malalakas ang tunog ng mga basong nag-uumpugan, ang halakhak ng mga taong nakadamit ng mamahaling sutla, at ang malamig na simoy ng aircon na tila sumusuot hanggang sa mga buto ko.

Ito ang 30th Anniversary Gala ng Araneta Holdings. At ako? Ako ang lihim na asawa ng tagapagmana nila.

Pinagmasdan ko si Sebastian mula sa malayo. Nakasuot siya ng tailored black tuxedo na lalong nagpalitaw sa tindig at kasipagan niyang magtrabaho. Nakikipag-usap siya sa ilang international investors, may ngiti sa mga labi na sanay na sanay sa mundong ito.

Biglang bumalik sa isip ko ang limang taon nang nakararaan.

Noong mga iskolar pa lang kami sa UP, walang Araneta Corp na nakatayo sa pagitan naming dalawa. Sa isang maliit at maalikabok na apartment sa Krus na Ligas, naghahati kami sa iisang mangkok ng instant noodles tuwing madaling araw habang nagre-review. Ako ang nagpapainit ng tubig niya, ako ang naglalaba ng kakaunting kurbata niya para sa mga scholarship interview.

"Lia, kapag nakagraduate ako at nakapasok sa kumpanya, papatunayan ko sa kanila na hindi mali ang piliin ka," bulong niya noon habang nakasandal ang ulo sa balikat ko, pagod na pagod mula sa panggabing shift sa library. "Ikaw ang tahanan ko."

Napangiti ako nang bahagya sa alaala. Pero ang ngiting iyon ay mabilis na napawi nang maramdaman ko ang biglang pag-iiba ng hangin sa paligid.

"Tingnan mo nga naman... tila naligaw ang isang hamak na probinsyana sa tipon ng mga aristokrata."

Malamig at puno ng poot ang boses na iyon. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung kanino iyon galing.

Humarap ako nang may mababang ulo. "Magandang gabi po, Donya Hortencia."

Nakatayo sa harap ko ang ina ni Sebastian, balot ng mamahaling alahas at nakasuot ng pasadya na gown. Sa tabi niya ay si Lady Severina Montemayor—ang babaeng pangarap ng pamilya Araneta para kay Sebastian. Maganda, mayaman, at higit sa lahat, galing sa kilalang pamilya.

"Hindi ko alam na kasama pala sa guest list ang mga nakikisabit lang," maanghang na hirit ni Severina, sabay takip sa bibig habang tumatawa nang mahina.

Tinitigan ako ni Donya Hortencia mula ulo hanggang paa. Ang simpleng navy blue dress na binili ko sa Department Store ay mukhangbasahan sa paningin niya kumpara sa mga milyun-milyong couture gowns sa paligid.

"Ilang beses ko bang sasabihin sa 'yo, Natalia? Kahit anong ayos mo, lumalabas at lumalabas pa rin ang pagiging hampaslupa mo," sadyang pinalakas ng Donya ang boses niya dahilan para lumingon ang ilang malapit na board members. "Do you honestly think you belong here? You are nothing but an eyesore. Isang mantsa sa pangalan ng pamilya ko."

Kumurot ang dibdib ko. Pilit kong hinanap si Sebastian sa kalipunan ng mga tao pero abala pa rin siya sa pakikipag-usap sa mga kliyente sa kabilang dulo ng hall.

Huminga ako nang malalim at pilit na pinatag ang boses ko. "Nandito po ako para suportahan ang tagumpay ni Sebastian, Donya Hortencia."

"Suportahan? O pabigat?" Kumuha ang Donya ng isang baso ng champagne mula sa passing waiter at itinapat ito sa mukha ko. "Hindi ka nababagay sa anak ko. Ang isang katulad mong galing sa burak ay hinding-hindi magiging karapat-dapat sa isang Araneta. Hindi ka makakatulong sa negosyo namin. Wala kang maipagmamalaki kundi ang pagsusumamo mo sa anak ko."

Naramdaman ko ang pag-init ng mga mata ko. Alam kong pinapanood kami ng mga tao. Naririnig ko ang mga whispered side comments ng ibang bisita. Walang ni isa sa kanila ang nagtanggol sa akin. Para akong isang kriminal na pinarurusahan sa gitna ng entablado.

I pinihit ko ang katawan ko para umalis sana at magtago muna sa rest room nang biglang mag-vibrate nang matindi ang cellphone ko sa loob ng clutch bag.

Mabilis ko itong kinuha. Ang pangalan ng kapitbahay namin sa probinsya ang lumabas sa screen—si Aling Rosa.

Nanginig ang mga daliri ko habang pinipindot ang answer button. Inilapit ko ang telepono sa tainga ko habang pilit na humahakbang palayo sa mata ng pamilya Araneta.

"A-Aling Rosa?"

"Natalia! Salamat sa Diyos at nasagot mo!" Hinihingal at takot na takot ang boses ng matanda sa kabilang linya. May maririnig ding ingay ng ambulansya sa background.

"Bakit po? Ano'ng nangyari?"

"Ang tatay mo, Natalia! Si Berto! Bigla na lang natumba habang nagpapakain ng mga manok kaninang hapon. Dinala namin agad sa provincial hospital pero sinabing na-stroke daw! Sabi ng doktor, pumutok ang ugat sa ulo niya at kailangan daw operahan agad-agad sa utak kung hindi... kung hindi, hindi na siya aabutan ng umaga!"

Parang tumigil ang ikot ng mundo ko. Nawalan ng balanse ang mga binti ko kaya napahawak ako sa kalapit na poste para hindi mabuwal. Ang ingay ng musika sa gala, ang mga tawanan ng mga bisita, at ang masasakit na salita ng mama ni Sebastian—lahat 'yon ay biglang naglaho at napalitan ng ugong sa tainga ko.

"Magkano... magkano raw po ang kailangan, Aling Rosa?" basag na basag ang boses na tanong ko.

"Kailangan daw mag-deposit agad ng kalahating milyon para sa emergency brain surgery, Natalia! Saan tayo kukuha ng ganoong kalaking pera?"

Kalahating milyon. ₱500,000.

Napatakip ako sa bibig ko habang tuluyan nang bumuhos ang luha sa mga mata ko. Wala akong ganoong kalaking pera. Ang maliit kong ipon mula sa pagtuturo ay hindi man lang aabot sa limampung libo.

Lumingon ako ulit sa gitna ng ballroom. Naroon si Sebastian, kasalukuyang nakikipagkamay sa presidente ng isang malaking bangko. Siya lang ang makakatulong sa akin. Siya lang ang pwedeng magligtas sa tatay ko.

Nanginig ang kamay ko habang tinititigan ang cellphone. Naglakad ako nang mabilis palabas ng grand ballroom, papunta sa tahimik na hallway habang patuloy na pumapatak ang mga luha ko sa makinang na sahig ng hotel.