KABANATA 2

Natalia Camille Sarmiento

Nakatayo ako sa maingay at malamig na hallway ng ospital sa probinsya, habang amoy ng disinfectant at takot ang gumigising sa diwa ko. Tumatagaktak ang luha ko habang pinagmamasdan ang mga nars na mabilis na nagtutulak ng stretcher ng tatay ko papasok sa emergency room.

₱500,000.

Iyon ang numerong paulit-ulit na pumapasok sa utak ko. Kalahating milyon para lang mabuksan ang ulo ni Tatay at mailigtas ang buhay niya. Saan ako kukuha ng ganoong kalaking pera sa gitna ng hatinggabi?

Rineregister ng nanginginig kong mga daliri ang numero ni Sebastian. Pinalabas ko agad ang call screen.

Dialing: Seb...

"Please, Seb... sagutin mo. Jebal, sumagot ka," pabulong kong panalangin habang nakadikit ang phone sa tainga ko.

Isang ring. Dalawang ring. Tatlong ring.

The subscriber is cannot be reached. Please try again later.

Mabilis kong pinalitan ang application at nag-message ako sa kanya sa Viber, sa Messenger, at kahit sa text.

Seb, emergency. Si Tatay na-stroke. Kailangan ng 500k para sa operasyon ngayon din. Please tumawag ka agad.

Inulit ko ang pagtawag. Limang beses. Sampung beses. Labinlimang beses. Pangdalawampung beses na pero dumeretso lang ito sa voicemail.

Hindi ko alam na sa mga oras na iyon, nakakulong si Sebastian sa isang confidential emergency board meeting ng Araneta Corp kasama ang mga pinakamalalaking investors mula sa abroad. Naka-silent at nakatago sa loob ng executive briefcase ang cellphone niya para sa isang deal na magpapatatag sana ng posisyon niya bilang CEO.

Pero sa paningin ko sa mga sandaling iyon, ang nararamdaman ko lang ay ang sobrang pait. Pakiramdam ko ay tuluyan na niya akong nilimot sa gitna ng kinang ng mundo nila.

"Ma'am Natalia?" Lumapit sa akin ang billing clerk ng ospital, may hawak na clipboard. "Nakausap na po namin ang neurosurgeon. Handa na po ang Operating Room, pero kailangan po muna nating maipasok ang downpayment na kahit ₱300,000 man lang bago simulan ang incision. Baka po kasi hindi na kayanin ng pasyente kapag pumatak pa ang alas-tres ng madaling araw."

"P-Pakiusap po..." Napaluhod na ako sa harap ng counter, wala nang pakialam kung pinatitinginan ako ng ibang tao. "Gagawa po ako ng paraan. Babayaran ko po lahat! Huwag niyo lang pong pabayaan ang tatay ko..."

"Pasensya na po, ma'am. Subalit policy po talaga ng ospital—"

"I’ll cover everything."

Malamig at autoratibong boses ang pumutol sa pananalita ng clerk.

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. Nakatayo sa harapan ko si Donya Hortencia, nakasuot ng eleganteng trench coat sa ibabaw ng kanyang gala dress. Sa likod niya ay nakatayo si Atty. Delo Mangubat, ang tusong abogado ng pamilya Araneta, na may hawak na leather folder.

"D-Donya Hortencia..." nauutal kong banggit habang nagpupunas ng mukha.

Tinitigan ako ng matanda nang may halong dumi at awa. "Tingnan mo nga ang sarili mo, Natalia. Tumatawag ka sa anak ko nang paulit-ulit, na para bang wala siyang importanteng ginagawa sa buhay niya kundi ang sagutin ang mga kapritso at problema ng pamilya mo."

"Nangangailangan lang po ako ng tulong—"

"At handa akong ibigay 'yan," putol niya habang naghihintay ang billing clerk sa gilid. Isang senyas lang ni Donya Hortencia at agad inilabas ni Atty. Delo ang isang manager's check na nagkakahalaga ng isang milyong piso.

Nanlaki ang mga mata ko. Pasa-pasa ang puso ko sa mixed emotions—hina, takot, at pag-asa.

"Ibabayad ko ito sa billing para maoperahan agad ang ama mo," wika ng Donya habang dahan-dahang binubuksan ni Atty. Delo ang folder sa harap ko. "Pero walang libre sa mundong ito, Natalia."

Inilapag ng abogado ang ilang pahina ng dokumento sa ibabaw ng maliit na mesa sa hallway. Sa tuktok ng papel, nakasulat sa bold letters: DEED OF VOLUNTARY SEPARATION AND PETITION FOR ANNULMENT.

"Ano... ano po ito?" basag ang boses kong tanong.

"Isang kasunduan," sagot ni Atty. Delo habang inilalabas ang isang mamahaling fountain pen. "Kapag pinirmahan mo ito, pormal mong kinikilala na ang kasal ninyo ni Mr. Sebastian Araneta ay walang bisa. Nangangako ka rin na lalayo ka nang tuluyan, hindi na magpapakita sa kanya, at kailanman ay hindi na maghahabol ng kahit anong sustentasyon o ari-arian mula sa pamilya Araneta."

Para akong sinaksak ng paulit-ulit sa dibdib. Tumingin ako sa cellphone ko na tahimik pa rin at walang sagot mula kay Sebastian.

Ipinagpalit mo na ba talaga ako, Seb? Mas mahalaga ba ang board meeting kaysa sa buhay ng tatay ko?

"Isang pirma lang, Natalia," bulong ni Donya Hortencia na tila demonyong nawa’y nanalaytay sa tainga ko. "Ligtas ang tatay mo. O gusto mong panindigan ang kapirasong papel ng kasal niyo habang binabalot ng puting tela ang ama mo papuntang punerarya?"

Nanginginig ang buo kong katawan. Tumingin ako sa p***o ng emergency room kung saan nakakabit ang iba't ibang tubo sa katawan ng tatay ko. Siya na lang ang natitirang pamilya ko. Siya ang dahilan kung bakit ako nabubuhay.

Kinuha ko ang bolpen mula sa kamay ng abogado. Bawat patak ng luha ko ay lumalandas papunta sa puting papel habang inilalapat ko ang ilalim ng aking palad.

Ginusto kong sumigaw. Ginusto kong itapon ang papel. Pero wala akong pagpipilian.

Mabilis kong isinulat ang pangalan ko sa ibabaw ng linya: Natalia Camille Sarmiento.

Agad na kinuha ni Atty. Delo ang kontrata at sinuri ito bago tumango sa Donya. Inabot ng matanda ang tseke sa billing clerk na mabilis namang tumakbo papuntang cashier.

Tiningnan ako ni Donya Hortencia sa huling pagkakataon nang may malamig na tagumpay sa kanyang mga mata. "Isang matalinong desisyon. Pagkatapos ng operasyon ng ama mo, sisiguraduhin kong hindi ka na makakatapak pa sa lungsod na ito."

Humarap sila at naglakad palayo, naiwan akong nakaluhod sa malamig na semento habang hawak ang dibdib kong parang wawasakin ng matinding sakit.