บททั้งหมดของ CHASING HIS PREGNANT EX-WIFE: บทที่ 1 - บทที่ 5

Natalia Camille SarmientoNakatayo ako sa gilid ng napakalaking ballroom ng Grand Hyatt, hawak ang isang baso ng apple juice na kanina ko pa pinalalamig sa mga kamay ko. Sa paligid ko, malalakas ang tunog ng mga basong nag-uumpugan, ang halakhak ng mga taong nakadamit ng mamahaling sutla, at ang malamig na simoy ng aircon na tila sumusuot hanggang sa mga buto ko.Ito ang 30th Anniversary Gala ng Araneta Holdings. At ako? Ako ang lihim na asawa ng tagapagmana nila.Pinagmasdan ko si Sebastian mula sa malayo. Nakasuot siya ng tailored black tuxedo na lalong nagpalitaw sa tindig at kasipagan niyang magtrabaho. Nakikipag-usap siya sa ilang international investors, may ngiti sa mga labi na sanay na sanay sa mundong ito.Biglang bumalik sa isip ko ang limang taon nang nakararaan.Noong mga iskolar pa lang kami sa UP, walang Araneta Corp na nakatayo sa pagitan naming dalawa. Sa isang maliit at maalikabok na apartment sa Krus na Ligas, naghahati kami sa iisang mangkok ng instant noodles tuwin

Natalia Camille SarmientoNapakatahimik ng ICU Recovery Room, liban sa paulit-ulit na tunog ng cardiac monitor na nagpapatunay na humihinga pa ang tatay ko.Beep. Beep. Beep.Naupo ako sa tabi ng kama, hawak-hawak ang malamig at magaspang niyang kamay. Dikit-dikit ang mga dextrose at tubo sa katawan niya, pero matapos ang limang mahabang oras ng emergency brain surgery, sinabi ng doktor na matagumpay ang operasyon.Huminga ako nang malalim habang pumapatak ang luha ko sa kumot niya.Naitawid ko ang buhay ng tatay ko. Ligtas siya.Dahan-dahan kong iniyuko ang ulo ko sa gilid ng kama niya. Sa kabila ng matinding pagod at pag-aalala, may pait pa ring nakasaksak sa dibdib ko. Kinuha ko ang cellphone ko sa bulsa. Mula kagabi, wala pa ring ni isang tawag o text mula kay Sebastian.Ipinagpalit ko ang dignidad ko, ang kasal ko, at ang buong hinaharap ko kay Donya Hortencia kapalit ng buhay ng tatay ko. At ang lalaking pinagkakatiwalaan ko nang buong puso? Ni hindi man lang nalaman na nasa pan

Natalia Camille SarmientoKahit sira ang aircon ng lumang van na sinasakyan ko at umuugong ang makina sa kahabaan ng biyahe, hindi ko ramdam ang lamig o pagod. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana habang patuloy na bumubuhos ang malakas na ulan.Hawak-hawak ko ang urn ng tatay ko sa aking kandungan. Sa tabi nito, tahimik na nakapatong ang kamay ko sa aking tiyan.Ilang oras na ang nakalipas mula nang tumakas kami sa ospital. Sa mga sandaling ito, naiisip ko kung narating na ba ni Sebastian ang condominium namin. Nahanap na kaya niya ang pinto? Naalala kaya niyang kuhanin ang susi sa ilalim ng paso kung saan namin ito palaging itinatago?At ano kaya ang gagawin niya kapag nalaman niyang wala na ako roon?__________Sebastian Rafael Araneta POVMabigat ang mga hakbang ko habang binabagtas ang hallway ng Araneta Tower. Hinihilot ko ang akin mismong batok sa sobrang pagod. Tatlong araw. Tatlong mahabang araw na tuloy-tuloy na negotiation at emergency board meetings nang walang maayos na