CODE GUY 2 pre NC

@PUB X

พอมาถึงผับ พี่ฌอนก็พาฉันมาที่โซนวีไอพี แต่โต๊ะที่เขาบอกว่าเพื่อนจองไว้มันไม่เห็นมีใครสักกะคนนี่นา

“นั่งก่อนนะแพรว สงสัยเพื่อนพี่มันยังไม่มา”

“อ๋อ ค่ะ” ฉันยิ้มเจื่อนให้เขาไปทีนึง แล้วก็นั่งรอไปเรื่อยๆ แต่ฉันก็เห็นมีแต่ลูกค้าคนอื่นๆนะ ที่ทยอยกันเข้ามานั่งในร้าน ส่วนเพื่อนพี่ฌอนอ่ะเหรอ จนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นเลย

“ทำไมมันยังไม่มาอีก” ฉันได้ยินพี่ฌอนบ่นอะไรสักอย่างนี่แหละ ก่อนฉันจะเห็นว่าเขาหันมาทางฉัน

“กินไรก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวพี่สั่งให้ เผื่อคอแห้ง”

“เอ่อ พี่ฌ...”

“น้องครับ!” ไม่ทันแล้ว กะจะห้ามซะหน่อย คือฉันรู้สึกว่าวันนี้ไม่ค่อยอยากจะแตะของมึนเมา

.

:

;

ไม่นานนัก เครื่องดื่มที่พี่ฌอนสั่งไปก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะ

“อะ แพรว พี่สั่งพั๊นช์ให้ กลัวเราเมา” เขาบอกแล้วยิ้มนิดๆ

“กลัวคนอื่นเมา แล้วพี่อ่ะ” ฉันเหลือบมองเครื่องดื่มในมือเขา ประมาณว่าแดกดันนิดๆ ก็ดูเขาดิ กลัวคนอื่นเมา แต่ตัวเองสั่งเหล้าเพียวๆเนี่ยนะ!?

“พี่ไม่เมาหรอก คอแข็ง” นอกจากจะตอบอย่างหน้าตาเฉยแล้ว ยังกระดกลงคอไปรวดเดียวหมดแก้วอีกต่างหาก

“อุ๊ย! พี่ฌอน มาเที่ยวเหรอคะ” อยู่ๆก็มีสาวแวะเวียนมาที่โต๊ะ ก็ตามประสาหนุ่มฮอตอ่ะนะ ฉันเข้าใจ แต่ที่ไม่เข้าใจ คือยัยนั่นจะมองแรงฉันเพื่อ!? แล้วเรื่องอะไรฉันจะปล่อยให้มันมองคนเดียวล่ะคะ แพรวซะอย่าง มองกลับดิ(😈)

“ไม่ใช่หรอก พี่รอเพื่อนอ่ะ”

“งั้นจีจี้นั่งเป็นเพื่อนมั้ยคะ เหมือนคืนก่อนไง” มันพูดแล้วเข้าไปนั่งเบียดพี่ฌอน คือเข้าใจอารมณ์มั้ย แม่งแทบจะนั่งตักผู้ชายเขาอยู่แล้ว

“พี่ว่าคืนนี้ไม่เป็นไรดีกว่านะ เดี๋ยวพี่ก็กลับแล้ว ไว้วันหลังละกันเนอะ”

“แต่ว่า...”

“จีจี้”

“เอ่อ ก็ได้ค่ะ” เอ๊ะ ว่าง่ายจัง แค่โดนพี่ฌอนย้ำชื่อมันครั้งเดียวเนี่ยนะ

“แพรว”

“คะ?”

“นั่นจีจี้” เขาบอกยิ้มๆ และเขาไม่จำเป็นต้องพูดต่อหรอก เพราะฉันรู้ดี ใครๆในคณะเขาก็รู้กัน ว่านอกจากพี่ฌอนจะหล่อ รวย แล้วก็โคตรฮอตแล้ว เขายังโคตรเจ้าชู้ ก็ทำนองพวกผู้ชายเพลย์บอยชอบเป็นป๋าเปย์พวกบรรดาสาวๆนั่นแหละ มันคงเป็นเรื่องปกติของผู้ชายหล่อ รวย ฮอต แล้วก็โคตรเพอร์เฟคอย่างเขาล่ะมั้ง ฉันไม่อะไรหรอก เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา

“เอ่อ ค่ะ” ฉันตอบเขาเบาๆแล้วจิบพั๊นช์ไปเรื่อยๆ จิบไปจนจะหมดแก้วแล้ว ก็ยังไม่เห็นวี่แววเพื่อนพี่ฌอน แต่แววพี่ฌอน ฉันเห็นแล้วล่ะ

...ถ้าเขาไม่เลิกดื่ม รับรอง เละแน่ (-...-!!!)

“พี่ฌอน แพรวว่าพอแล้วมั้ง เดี๋ยวก็ขับรถไม่ไหวหรอก”

“ไม่เป็นไรหรอก บอกแล้วไงคอแข็ง” ตอบเสร็จ เขาก็ไม่สนใจฉันเลยทีนี้ สนใจแต่เหล้า

.

.

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

“พี่ฌอน กลับเหอะ พี่เมาแล้ว” ฉันลุกขึ้นไปพยุงเขาขึ้นมา คิดว่าเข้าใจไม่ผิดหรอก ท่าทางเชื่องๆ ตาปรือๆแบบนี้ เมาชัวววร์

...เห้อ ไงล่ะ พวกคอแข็ง!

“แต่ว่าเพื่อนพี่...” ยังจะอุตส่าห์ดื้อพูดทั้งๆที่ขาแทบจะยืนไม่ตรง

“แพรวว่าเพื่อนพี่คงไม่มาแล้วแหละ ไปเหอะ เดี๋ยวแพรวพาไป” ฉันค่อยๆพยุงเขาออกจากร้าน หลังจากถือวิสาสะล้วงเงินจากกระเป๋าตังค์เขาจ่ายค่าเครื่องดื่ม

“แพรววว เดี๋ยวพี่ขับเองก็ได้”

“ขับเองอ่ะได้ แต่กลัวจะตายกันหมดอ่ะดิ พี่นั่งนิ่งๆไปเลย เดี๋ยวแพรวขับให้” ฉันบอกเขาแล้วค่อยๆพยุงเขาเข้าไปในรถตรงเบาะข้างคนขับ ส่วนฉันก็เดินอ้อมไปขึ้นอีกฝั่ง

“เออพี่ แล้วจะให้แพรวขับไปส่งที่หนะ...อ้าว” เขาหลับไปแล้วอ่ะ แล้วทีนี้ฉันจะทำไงดีนะ จะขับกลับไปเอารถตัวเองที่ ม. แล้วทิ้งเขาไว้ที่นั่นก็คงไม่ดี แต่ถ้าจะให้ขับไปส่งเขาที่บ้าน ฉันก็ไม่รู้จักบ้านเขาอีก แถมถ้าจะโทรเรียกสาวๆเขาให้มารับ ฉันก็จำได้ว่าโทรศัพท์เขาแบตหมด

“โอ๊ย เอาไงดีวะแพรว” ฉันบ่นกับตัวเอง ตอนนี้กำลังคิดหนักมาก หรือควรจะสะกิดเรียกเขาดูอีกที เผื่อฟลุ๊ค

“พี่ฌอน พี่ฌอน พี่...”

“อือออ...” สงสัยคงจะยาก

“เห้อ ช่วยไม่ได้นะแพรว งั้นเอาแบบนี้ละกัน” ฉันบอกตัวเองแล้วออกรถ

@HOME (บ้านแพรว)

ที่ฉันตัดสินใจพาพี่ฌอนมาบ้านฉัน เพราะฉันนึกทางอื่นไม่ออกแล้ว วันนี้พ่อกับแม่ไม่อยู่บ้าน พาคนเมามาค้างหน่อยคงไม่เป็นไร

“พี่ฌอน เช็ดตัวหน่อยนะ” ฉันบอกเขาแล้วยกแขนเขาขึ้นมาพับแขนเสื้อนักศึกษาขึ้นไปอีกหน่อย กะเช็ดให้พอผ่านๆแค่นั้นแหละ ให้พอสบายตัว จะได้หลับฟินๆ

“ไม่เช็ดอ่ะ นอนเลยนะ มะ นอนเหอะ”

“เห้ย พี่ฌอน!” เขาดึงฉันลงไปนอนกอด บ้าไปแล้ว ฉันใจดียกเตียงฉันให้เขาคืนนึงก็จริง แต่ฉันไม่ได้ใจดีขนาดยอมเป็นหมอนข้างให้เขาด้วยหรอกนะ

“พี่ฌอน ปล่อยแพรว พี่ฌอ...อุ๊ย!” เขาซุกหน้าเข้ามาตรงซอกคอฉัน หรือเขาจะเป็นประเภทเมาแล้วหื่น ไม่เอานะ แค่นี้ฉันก็หวั่นไหวจะแย่ ถ้าโดนทำอะไรๆมากกว่านี้ ฉันต้องระทวยแน่

“พี่ แพรวบอกให้ปล่อยไง” ฉันพยายามเอาหน้าเขาออก แต่มันยากจริงๆเลย ฉันต้องออกแรงมากยิ่งกว่าตอนพยุงเขาขึ้นห้องมาอีก

“พี่ฌอน อืออ แพรวไม่ใช่ผู้หญิงของพี่นะ”

“แต่พี่อยากให้เป็น” ฉันชะงักซะอย่างนั้น ก็มันตกใจ

...ตกใจที่พี่ฌอนพูดประโยคนั้น แล้วก็ตกใจที่เขาละจากซอกคอฉันแล้วมาจ้องหน้าฉันแทน

“เอ่อ พี่เมาแล้ว นอนเถอะ” ฉันหลบตาพี่ฌอนแล้วพยายามจะแกะแขนเขาออกจากตัวฉัน แต่เขากลับกอดแน่นขึ้น ให้ตายเถอะ นี่แรงคนเมาเหรอเนี่ย ทำไมมันเยอะขนาดนี้ล่ะ แต่ที่ฉันยังมั่นใจว่าเขาเมา เพราะตาเขายังดูเบลอๆ

“พี่ไม่ได้เมานะ” เขายังจะเถียงอีก

“พี่ฌอน อย่า” ฉันเอามือห้ามปากเขาไว้ทัน เพราะอยู่ๆเขาก็เลื่อนหน้ามาเหมือนจะจูบฉัน

“ทำไมเหรอแพรว รังเกียจพี่เหรอ” เขาเอามือฉันออกเบาๆแล้วถามฉัน จะบ้าตาย เขากำลังทำให้ฉันทนใจแข็งไม่ไหว ก็คนมันหวั่นไหวนี่นา มีผู้ที่แอบชอบมานอนกอด แถมจ้องตาซะโคตรซึ้งขนาดนี้

“เอ่อ แพรว แพรว...” ฉันพูดไม่ออกจริงๆอ่ะ ปากมันอยากจะพูด แต่เหมือนข้างในไม่ยอม พี่ฌอนก็เลื่อนหน้าเข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ จน จนฉันรู้สึกว่าปากฉันมีอะไรอุ่นๆประกบเข้ามา

...นี่มัน จูบแรกของฉัน

จากที่เคลิ้มอยู่แล้ว ยิ่งเคลิ้มหนักเข้าไปอีก

“อืมมม” พี่ฌอนครางออกมา และฉันรู้สึกได้ว่าเขาใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปทั่วตัวฉัน ลากเลื่อนไปทุกทีที่มือเขาสามารถเลื่อนไปถึง

ขณะเดียวกัน เขาก็ยังไม่หยุดจูบฉัน ปากอุ่นๆของเขาเริ่มบดคลึงปากฉันหนักขึ้นกว่าเดิม จากตอนแรกที่แค่กดเน้นเบาๆ

“อืออ...” คราวนี้เป็นฉันที่คราง ฉันทนต้านทานอำนาจแห่งความต้องการไม่ไหว ในเมื่อฉันรู้อยู่แก่ใจว่าฉันชอบเขา ชอบ จนถึงขั้น...รัก

“อืมม...” ฉันรู้สึกว่าเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้มากขึ้น มือฉันเริ่มเลียนแบบเขา ปากฉันก็เริ่มจูบตอบเขา ยอมให้เขาสอดลิ้นเข้ามาในปากฉันง่ายๆ ยอมทุกอย่างโดยไม่คิดทัดทาน

เกมมันร้อนขึ้นเรื่อยๆ และคงจะด้วยเหตุผลนี้ เสื้อผ้าทุกชิ้นของเราทั้งสองคนเลยหลุดลงไปกองอยู่บนพื้นกันทั้งคู่ ตอนนี้ทั้งเขาทั้งฉันมีแต่ตัว กับอารมณ์ร้อนแรงที่ไม่อาจควบคุม

“แพรว มีถุงมั้ย” พี่ฌอนถามฉันด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับคนที่กำลังต้องการจนแทบทนไม่ไหว แต่ฉันไม่มีไอ้สิ่งที่เขาต้องการไง

“แพรว แพรวไม่มีพี่ฌอน”

“งั้นในกระเป๋ากางเกงพี่”

“กระเป๋ากางเกง?” ฉันถามย้ำก่อนเอื้อมมือไปหยิบกางเกงเขาขึ้นมา

“อยู่ข้างซ้าย” เขารีบบอก ฉันเลยรีบล้วงออกมาให้เขา เขาก็รีบใส่อย่างไว ก่อนจะขึ้นมาคร่อมฉัน