CODE GUY 5

​

@UNIVERSITY

แปลกใจมั้ยว่าทำไมวันนี้ผมมาโผล่ที่มหาลัย ก็อย่างที่บอก บางวันผมก็ต้องเข้ามาหาอาจารย์ที่ปรึกษา ก็เหมือนกับวันนั้นที่ผมเข้ามาแล้วบังเอิญเห็นยัยน้องรหัสเข้าพอดี แล้วผมก็รู้ด้วยว่าวันนั้นยัยนั่นตั้งใจหนีหน้าผม แต่ที่ผมไม่ตาม เพราะผมบอกแล้วไงว่าตั้งใจจะปล่อยให้เธอตายใจไปก่อน หึ สงสัยป่านนี้คงเชื่อสนิทใจไปแล้วล่ะครับ ว่าผมจำเรื่องคืนนั้นไม่ได้

แต่ถึงจะอย่างนั้น ผมก็อดหมั่นไส้ยัยนั่นไม่ได้อยู่ดี เลยโพสต์แกล้งนิดๆหน่อยๆให้ยัยนั่นร้อนตัวเล่นๆ ก็อยากเล่นซ่อนแอบดีนักนี่ แต่ผมอยากบอกว่าวันนี้ มันหมดเวลาเล่นซ่อนแอบของเธอแล้วล่ะครับ

“สัส คืนนี้ออกล่ามั้ยครับ” นั่นเสียงไอ้พีคน่ะครับ อยู่ๆมันก็ถาม ระหว่างที่เราเดินลงบันไดมาด้วยกันหลังจากที่พบอาจารย์เสร็จ และท่าทางมันตอนนี้ บอกเลยว่าโคตรมั่นใจว่าผมจะตอบมันว่า ‘ใช่’ ตามสันดานของผมเหมือนทุกที แต่ครั้งนี้ หึ เสียใจด้วยครับไอ้เหี้ยเพื่อน

“ไม่ครับ” ผมตอบมันด้วยรอยยิ้มหวานๆที่ล้วนแล้วแต่ปนเปื้อนด้วยความไม่จริงใจ เพราะผม...สะใจ(หึๆ) ก็ดูหน้ามันตอนนี้ดิ แม่งโคตรเฟล

“ไอ้ห่า ไอ้เพื่อนสารเลว มึงทำอย่างนี้กับกูได้ไงครับ มึงเห็นเพื่อนรักอย่างกูเป็นหมาใช่มั้ยครับ มึงถึงคิดจะเทกูได้ลงคอ” ไอ้ห่า จัดเต็มมาขนาดนั้น คือมันจะร่ายยาวจนแทบลืมหายใจเพื่อ?

“เล่นเยอะไปมั้ยไอ้สัส ไม่มีกูมึงก็สมสู่ได้ป่ะ”

“ไอ้สัส แรงไปครับ” มันบอกผมนิ่งๆ มีมองแรงใส่ผมด้วย แต่มันไม่ได้เคืองอะไรหรอก ผมรู้นิสัยมันดี ไอ้สัสพีคมันเป็นคนไม่ถืออะไร (เพราะถือไปก็หนัก)

“ใครใช้ให้มึงเล่นใหญ่ เออ งั้นกูไปละ” บอกปุ๊บผมก็ทำท่าจะแยกกับมันปั๊บ

“เห้ยเดี๋ยว!” มันจะเรียกไว้ทำไมอีก คนยิ่งรีบๆ

“อะไรมึงอีก”

“กูขอเหตุผลที่ทำให้มึงยอมเทเพื่อนรักอย่างกูในคืนนี้”

“อยากรู้จริงเหรอ”

“ก็เออดิวะ ไม่งั้นกูจะเสือกเรียกมึงไว้เพื่อ!?”

“งั้นก็เสือกนกไปก่อนละกันว่ะ เพราะวันนี้กูรีบ อ้อ! เกือบลืม ขอให้มีความสุขกับการฉายเดี่ยวในคืนนี้นะครับเพื่อนพีค” ผมหัวเราะตบท้ายให้มัน(ด้วยแววตาสมน้ำหน้า) ก่อนเดินทิ้งห่างมันมา แต่ถึงจะอย่างนั้น ผมก็ยังได้ยินมันตะโกนไอ้เหี้ยไอ้ห่าตามหลังมาโคตรชัดเจน แต่ผมเหรอจะสนใจ ในเมื่อตอนนี้ ผมมีอะไรให้ควรต้องสนใจมากกว่า

“แพรว” ยัยเจ้าของชื่อถึงกับสะดุ้งกับเสียงเรียกของผมทันที ก็อย่างที่บอก ยัยนี่ตั้งใจหนีหน้าผมมาตั้งแต่วันนั้น เธอถึงได้ตกใจเสียงผมขนาดนี้ ดูดิ ขนาดตอนนี้ยังยืนนิ่ง ผมเรียกขนาดนี้แล้วยังไม่หัน โอเค้ ไม่เป็นไร ไม่หันก็ไม่หัน ผมเดินไปอยู่ตรงหน้าเธอเองก็ได้ ก็บอกแล้วไง วันนี้ผมไม่ให้เธอเล่นซ่อนแอบแล้ว

“ช่วงนี้เราไม่ได้เจอกันเลยนะ” ผมถามด้วยน้ำเสียงปกติ แอบคิดไม่ได้เหมือนกันนะ ว่าถ้าเธอคิดว่าผมจำเรื่องนั้นไม่ได้ แล้วเธอจะต้องหลบหน้าผมเพื่อ!? หึ สงสัยกลัวหลุด เธอคงไม่รู้ ว่าถึงจะหลุดหรือไม่หลุด มันก็ไม่สำคัญอะไรเลยสักนิด ในเมื่อเรื่องคืนนั้น ผมจำได้

“เอ่อ ค่ะ” เธอเงยขึ้นมองผมช้าๆ ก่อนท่าทางจะพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากตกใจเป็นยิ้มให้ผม ทำตัวปกติเหมือนทุกทีที่เราเจอกัน แต่ทำไมผมจะไม่รู้ ว่าเธอกำลัง ‘พยายาม’ ปกติ

...หึ! คงคิดว่าจะตบตาผมได้ ยัยไก่อ่อน เธอมันแบเบาะเกินไปแล้ว

“ดูแพรวแปลกๆนะ มีไรป่าว” ขอลองเชิงยัยไก่อ่อนดูอีกหน่อยแล้วกัน

“แปลก? แปลกยังไงอ่ะ ไม่เลย ไม่แปลก แพรวปกติ” ปกติ?! หึ!

“แน่ใจเหรอ”

“แน่ดิ แล้วพี่มาทักแพรว มีไรป่ะ ถ้าไม่มี แพรวไปนะ รีบกลับบ้านอ่ะ เดี๋ยวรถติด” หึ ทำเป็นมายิ้มกลบเกลื่อน แต่ความจริงคงกะชิ่งแบบเนียนๆ แล้วคิดว่าผมจะยอมให้ชิ่งง่ายๆเหรอ เหยื่อที่ผมเล็งไว้ ผมไม่เคยปล่อยให้รายไหนหลุดไปได้สักราย

...ยัยน้องรหัสผมคนนี้ก็เหมือนกัน!

“เดี๋ยวแพรว” ผมเรียกแล้วเดินอ้อมไปดักหน้าเธอ เพราะเมื่อกี้ตอนเธอบอกผมจบ เธอก็เดินผ่านผมไปเลย

“หะ...ห้ะ พี่มีไรอีกเหรอ” ยังจะฝืนปั้นหน้ายิ้มอีกนะ ทั้งๆที่หน้าซีดขนาดนั้น

“มี คือพี่อยากถามว่า...” ผมลากเสียงยาวนิดนึงแล้วมองลงไปที่ช่วงใต้สะดือของเธอ

“หายเจ็บยัง”

“หายเจ็บ!?” พิรุธเธอหลุดมาแว้บนึง ก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยแววตา ‘พยายาม’ ปกติของเธออีกรอบ

“เจ็บตรงไหนพี่ฌอน แพรวปกติดี”

“จะทำเนียนอีกนานมั้ย” ผมขี้เกียจตามน้ำไปกับเธอแล้วล่ะครับ เฉลยเลยดีกว่า อยากรู้ว่ายัยนักแสดงเจ้าบทบาทจะทำหน้ายังไง

“เรื่องคืนนั้น พี่จำได้”

“จำได้?!” หน้าแบบนี้แหละครับที่ผมอยากเห็น ตาโตๆ สีหน้าโคตรช็อคแบบนี้แหละ

แต่ที่ผมขัดใจอีกรอบคือเธอทำแค่แป๊บเดียว ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะตอนนี้เธอกลับไปทำหน้าแอ๊บเนียนอีกแล้วไง

“อ๋อ จำได้ว่าพี่เมาอ่ะเหรอ ก็ไม่เห็นแปลกนี่นา ใครๆก็ต้องจำได้อยู่แล้วว่าตัวเองเมา” ถ้าจะแถเก่งขนาดนี้ งั้นผมก็อยากจะบอกว่า ผมไม่มีอารมณ์เล่นแล้ว

“เลิกเล่นได้แล้วแพรว พี่จำได้ว่าเรามีอะไรกัน”

“พะ...พี่ฌอน!” เธอคงนึกไม่ถึงว่าผมจะพูดตรงขนาดนี้ ก็ผมขี้เกียจอ้อมค้อมแล้ว มันเสียเวลา ที่เสียมาก่อนหน้านี้ก็มากพอแล้ว อีกอย่าง ไอ้อาการทำเนียนของเธอมันทำให้ผมเริ่มหงุดหงิด

“พี่ เอ่อ พี่เข้าใจผิดแล้ว ฝันรึเปล่า เราจะมีไรกันได้ไง” ถึงขนาดนี้แล้ว เธอยังอุตส่าห์ยิ้มกลบเกลื่อนอีก ผมไม่เข้าใจเธอเลยว่ะ คือจะต้องให้ผมพูดตรงถึงขนาดไหน แล้วจะให้ผมของขึ้นจนเก็บไม่อยู่ใช่มั้ยเธอถึงจะเลิกแถ

“ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อคืนนั้นพี่ไม่ได้เมา” ตรงขนาดนี้ ถ้าเธอยังจะแถอีก ผมก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

“พี่ว่าไงนะ มะ...ไม่ได้เมา” สีหน้าเธอมันกลับมาเป็นอย่างที่สมควรจะเป็นสักที ก็บอกแล้วไง ว่าผมบอกเธอไปชัดเจนขนาดนั้น ถ้ายังคิดจะแถอีกก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

“ใช่”

“แต่ว่าคืนนั้นพี่ แพรวเห็นพี่เมาอ่ะ”

“พี่แกล้งเมา”

“แกล้ง? ทำไมอ่ะ เพื่ออะไร พี่ทำแบบนั้นทำไม” อยู่ๆเธอก็ทำท่าทางเหมือนจะร้องไห้ เห้ย! เปลี่ยนอารมณ์เร็วชิบหาย แล้วอีกอย่าง บอกตามตรงว่าผมไม่เข้าใจเลยสักนิด คือทำไมเธอต้องร้องไห้ด้วยวะ สมัยนี้เสียซิงมันเรื่องธรรมดาป่ะ

“ไม่รู้จริงๆเหรอ” ผมก้าวเข้าไปหาเธออีกก้าว เห็นเธอยังมองผมด้วยแววตามีคำถาม โอเค งั้นผมตอบให้ ในเมื่อผมก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว

“เพราะพี่อยากได้เธอไง”

“พี่ฌอน!” เธอเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับผิดหวังมาก

“เลว!”

เพี้ยะ!!!

เห้ย! ให้ตายเถอะ บ้าชะมัด นี่เธอเล่นตบกันเลยเหรอวะ

“แพรว! นี่กล้าตบพี่เลยเหรอ”

“ใช่! เสียแรงที่อุตส่าห์เคารพ นึกว่าพี่จะแค่เจ้าชู้ แต่คงไม่ได้เลว แต่มันไม่ใช่เลย ความจริงพี่มันก็เลว ทั้งเลวทั้งเห็นแก่ตัว เหี้ยที่สุดเลย!”

“เห้ย เหี้ยเลยเหรอวะ” ผมมองแพรวอย่างเอาเรื่อง ตอนนี้ผมโมโหหนักมาก ก็ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าด่าผมขนาดนี้ แล้วไหนจะตบเมื่อกี้อีก มันจะมากเกินไปแล้วนะ

“เออ! แล้วจะทำไม ก็พี่มันเหี้ยจริงๆ”

“แพรว!!!” ผมของขึ้นหนักกว่าเก่า บอกตามตรงนะ นี่ถ้าเป็นผู้ชาย ผมซัดหน้าคว่ำไปแล้ว แต่นี่ติดที่เป็นผู้หญิงหรอก ผมไม่อยากได้ชื่อว่าหน้าตัวเมีย

“ถ้าด่าพี่เหี้ยอีกคำ พี่จะไม่ใจดีกับเธอแล้วนะ”

“ก็เรื่องของพี่ดิ ผู้ชายเหี้ยๆอย่างพี่ คิดว่าแพรวอยากยุ่งด้วยนักเหรอ” เธอตวาดกลับมาใส่หน้าผมแล้วทำท่าจะเดินหนีผม แต่คิดว่าผมจะยอมเหรอ บอกแล้วไง ผมเล็งเหยื่ออย่างเธอไว้แล้ว ไม่มีทางยอมปล่อยให้พลาดแน่

“มากับพี่เดี๋ยวนี้ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง!” ผมจับข้อมือเธอแล้วดึงให้เดินตาม

“ปล่อยนะ แพรวไม่ไป”

“พี่ไม่ได้ขอความคิดเห็นเธอ รู้ไว้นะ ว่าถ้าพี่อยากได้ผู้หญิงคนไหน พี่ก็ต้องได้ รวมทั้งเธอด้วย!” ผมหันไปกัดฟันกดเสียงต่ำใส่เธอแล้วดึงข้อมือเธอต่อไปจนกระทั่งถึงรถ จะสนทำไมไอ้เสียงโวยวาย ไม่จำเป็น เพราะถึงผมจะไม่ถึงกับหน้าตัวเมีย แต่ผมก็ไม่ได้สุภาพบุรุษขนาดนั้นหรอก

“ปล่อย” เธอจะสะบัดมือผมออกตอนผมเปิดประตูรถฝั่งคนขับ

“ไม่ เข้าไป”

“บอกว่าไม่ไง”

“แพรว! อย่าดื้อกับพี่!” ผมขู่เธอทั้งทางคำพูดและสายตาก่อนยัดเธอเข้าไปในรถ ดันเธอให้ข้ามไปนั่งฝั่งข้างคนขับ จากนั้นผมก็ตามเข้าไป และผมจับแขนเธอไว้ตลอดเวลา แน่นอนผมจะไม่ปล่อยจนกว่าจะได้ปิดประตูล็อครถแล้ว

“เปิดประตูนะพี่ฌอน จะพาแพรวไปไหน แพรวไม่ไปนะ”

“ต้องไป เราต้องไปคุยกันให้รู้เรื่อง”

“คุยอะไรอีก แพรวเข้าใจหมดแล้วว่าวันนั้นพี่หลอกแพรว ก็พี่บอกมาหมดแล้ว”

“ยังไม่หมดหรอก เรื่องมันไม่ได้มีแค่นั้น”

“พี่หมายความว่าไง”

“เรายังมีอีกเรื่องต้องตกลงกัน”

“เรื่องอะไร”

“เอาไว้ถึงคอนโดพี่ก่อน แล้วพี่จะบอก”

<br/>