LOGIN“Stay where I can see you.”
Hindi ko alam kung kailan nagsimula, ngunit sa bawat araw sa West Wing, natutunan kong ang tanikala niya ay hindi gawa sa bakal o bakal na posas. Hindi ko rin ramdam ang mga padlocks sa aking mga pulso o paa. Ngunit naroon ang bawat galaw ko, bawat hininga ko, bawat pagpikit at pagbukas ng aking mga mata—ang tanikala ay gawa sa utos, takot, at ang malamig niyang presensya.“Sit there. Don’t move.”Lumiko ako, humarap sa kanya, at pakiramdam ko’y ba“This room is not for guests.”Hindi niya hinintay ang sagot ko. Hinila niya ang pulso ko...hindi marahas, pero sapat para ipaalala na hindi ko hawak ang direksyon ng katawan ko. Ang hallway ay mas tahimik kaysa dati. Kahit ang sapatos ko, parang ayaw gumawa ng tunog sa sahig.“Where are you taking me?” tanong ko, pilit na matatag ang boses kahit ramdam kong naninikip ang dibdib ko.Huminto siya sa harap ng isang pintong mas engrande kaysa sa iba. Puti. Walang marka. Isang gold na doorknob na parang hindi pa nahahawakan ng oras.“Sa lugar na dapat mong maintindihan,” sagot niya.Binuksan niya ang pinto.Tumama agad sa ilong ko ang amoy—lavender, papel, at isang uri ng lamig na hindi galing sa aircon. Ang silid ay maliwanag kahit walang bukas na bintana. May kurtinang manipis na gumagalaw kahit walang hangin. Sa gitna, isang kama na parang hindi pa nahihigaan. Sa gilid, isang vanity na puno ng bote, alahas, at mga gamit na halatang may sistema—lahat may lugar.“This was Diana’s room,”
“Don’t even think about moving.” Hindi ko na mabilang kung ilang araw ang lumipas simula nang unang ipakita ni Martin sa akin ang kanyang “silk chains.” Ang mansion ay hindi na lamang tahanan—ito ay arena ng kanyang laro, at ako ang bihag, parehong nakatali at nasusukat sa bawat pagkilos at hininga ko.“Look at me when I speak.”Lumingon ako. Ramdam ko ang kanyang mata sa akin, parang apoy na dahan-dahang sumisipsip ng bawat bahagi ng pagkatao ko. Ang tanikala niya ay hindi pisikal, ngunit mas mabigat kaysa anumang bakal o posas—isa itong invisible web ng utos, kontrol, at paranoia.Lumakad siya papalapit sa akin, bawat hakbang niya ay may timbang na parang humahampas sa dibdib ko.“You’re learning, aren’t you? How fragile you are without me watching?”Hindi ko sinagot. Alam kong ang anumang sagot ay maaaring mali, maaaring magdulot ng mas malupit na parusa. Ang bawat galaw ko, bawat paghinga, bawat titig ay sinusuri.Sa loob ng silid, unti-unti niy
“Stay where I can see you.”Hindi ko alam kung kailan nagsimula, ngunit sa bawat araw sa West Wing, natutunan kong ang tanikala niya ay hindi gawa sa bakal o bakal na posas. Hindi ko rin ramdam ang mga padlocks sa aking mga pulso o paa. Ngunit naroon ang bawat galaw ko, bawat hininga ko, bawat pagpikit at pagbukas ng aking mga mata—ang tanikala ay gawa sa utos, takot, at ang malamig niyang presensya.“Sit there. Don’t move.”Lumiko ako, humarap sa kanya, at pakiramdam ko’y bawat buhok ko ay sinusuri, bawat titig ko ay iniinspeksyon. Ang dating mansion, na dati’y simbolo ng kalayaan at yaman, ay naging kulungan. Kulungan na punong-puno ng halimuyak ng kapangyarihan, obsession, at kontrol.Lumapit siya, hindi upang hawakan ako, ngunit sapat ang distansya upang ipadama na hindi ako makakatakas sa kanyang pagbabantay.“Do you understand why I watch you? Every thought, every breath—you belong to me.”Hindi ko nasagot. Ang simpleng sagot ay maaaring mali. Ang
“Hindi mo ako mapipilit!” sigaw ko, halos pumutok na ang dibdib ko sa galit at takot.Ngunit naramdaman ko agad ang malamig na kamay ni Martin na sumaklob sa aking leeg, pinipilit akong yumuko sa kanyang presensya. Ang init ng kanyang katawan, halo ng amoy ng cologne at matinding kontrol, ay nagpaalab sa aking damdamin—hindi ng pag-ibig, kundi ng puro pang-aalipusta.“Savanna…” bulong niya, punong-puno ng pang-aapi at obsesyon. “Hindi mo naiintindihan. Ang bawat galaw mo ay akin. Ang bawat paghinga mo ay akin. At kung susubukan mong lumaban sa akin, mas lalo kitang iikot, mas lalo kitang gagapusin.”Ang kanyang titig ay parang lansangan ng yelo, ngunit sa ilalim ng lamig na iyon ay may apoy—isang apoy na nagbabanta sa akin, nag-uutos, at nagkukulong sa bawat sulok ng isip ko.Ngunit sa halip na sumuko, ngumiti ako nang pilit. Isa itong mapanganib na ngiti—ngiti ng isang hayop na nakulong ngunit hindi mawawala. “Hindi mo ako makokontrol ng ganito lang, Martin,” sabi k
“Martin, pakawalan mo ako!”Bulong ko iyon, ngunit hindi ito nakatulong. Sa halip, naramdaman ko lang ang matinding pagtulak sa dibdib ko habang hawak niya ang aking braso nang sobrang higpit, parang bakal. Ang aking mga mata ay naglalaro sa dilim ng silid, sinusubukang maghanap ng kahit anong paraan palabas, kahit gaano man kaliit ang pagkakataon. Ngunit alam kong kahit saan ako tumingin, siya’y naroroon—isang anino ng pagkontrol, kasabay ng malamig na halimuyak ng kapangyarihan na walang sinuman ang makakalaban.Sinubukan kong huminga nang dahan-dahan, iniayos ang aking buhok, at iniisip ang plano ko. Kung may paraan upang makatakas, ito na ang pagkakataon ko. Matagal na akong nagtatago ng desperasyon sa likod ng aking pagkatao, ngunit ngayon, hindi na ito sapat. Ang aking puso ay tumitibok ng mabilis, bawat tibok ay may kasamang galit at takot, ngunit higit sa lahat—pag-asa.Lumapit ako sa pinto nang dahan-dahan, tinitiyak na hindi niya mapapansin ang bawat galaw ko.
“You have to stay focused.”Ang boses niya ay mababa, may bigat...isang utos na parang humihigop sa hangin at bumabalot sa utak ko. Sa loob ng Senate chamber, habang nakatayo siya sa podium at pinapakinggan ng bansa, ramdam ko ang lahat ng inaasahan, lahat ng responsibilidad, at lahat ng lihim na hindi niya kayang ipakita sa publiko.Martin Del Rivas...ang taong buong mundo ay nakatingin bilang lider, bilang simbolo ng kapangyarihan, bilang perpektong presidente. Sa mata ng marami, siya ay disiplina, karisma, at tiwala. Ngunit sa likod ng ilaw, sa bawat biro o ngiti na pinipilit niyang ipakita sa mga senador, may malamig at mapang-api na mundo siyang hindi ipinapakita sa iba.At ako, nakatayo sa gilid ng gallery, alam ko ang lihim na iyon. Alam ko ang paraan niya sa West Wing...ang ritwal ng kontrol, ng parusa, ng pagmamay-ari sa akin. Ngayon, habang nakatingin siya sa mga mata ng kanyang mga katrabaho at mamamayan, pinipilit niyang itago iyon. Pero ramdam ko...ramdam niya rin na







