LOGIN“Don’t even think about moving.”
Hindi ko na mabilang kung ilang araw ang lumipas simula nang unang ipakita ni Martin sa akin ang kanyang “silk chains.” Ang mansion ay hindi na lamang tahanan—ito ay arena ng kanyang laro, at ako ang bihag, parehong nakatali at nasusukat sa bawat pagkilos at hininga ko.“Look at me when I speak.”Lumingon ako. Ramdam ko ang kanyang mata sa akin, parang apoy na dahan-dahang sumisipsip ng bawat bahagi ng pagkatao ko. Ang tanikala niya ay hindi“Kailan mo ba ako titigilan, Diyos? O baka naman ikaw na rin ang sumuko sa’kin?”Nakaupo ako sa sulok ng maliit na kwarto—hindi na hawla, pero parang hawla pa rin dahil walang bintana, walang liwanag maliban sa ilaw mula sa ilalim ng pintuan. Chain sa paa ko ay naka-lock pa rin, pero ngayong gabi, hindi iyon ang pinakamabigat. Ang dibdib ko ang parang may bato na nakadikit.Nakahawak ako sa maliit na krus na gawa sa papel na ginupit ko mula sa gilid ng lumang libro na itinago ko sa ilalim ng kutson. Hindi ko alam kung bakit pinayagan niya akong magdala ng libro—baka para lang makita niya kung paano ko ito ginagamit para magdasal, para mas lalong masaktan ako kapag sinabi niyang walang Diyos na makikinig sa isang tulad ko.Huminga ako nang malalim. Nagsimula akong magdasal, pero hindi sa salita. Sa isip lang muna. Kasi kapag binigkas ko nang malakas, baka marinig niya kahit nasa itaas pa siya.Pero biglang bumukas ang pintuan. Maliit na butas lang ng liwanag mula sa hallway, tapos ang
“Ilagay mo na sa tray ang kape ko. Black. Walang asukal. At huwag mong kalimutan ang baso ng tubig sa tabi.”Nakaupo si Martin sa dining chair na katapat ng pintuan ng basement stairs, legs crossed, phone sa kamay pero tingin niya diretso sa akin. Hindi niya binaba ang cellphone kahit nagsalita na siya. Parang normal lang na ako ang naghahanda ng almusal niya habang naka-leash pa ang isa kong paa sa maliit na chain na nakakabit sa iron ring sa sahig—mga dalawang metro lang ang radius ko, sapat para makarating sa maliit na kitchenette na ginawa niya rito sa ilalim.Tumingin ako sa tray na nasa counter. Porcelain cup, silver spoon, folded napkin na may embroidered initial na M.D.R. Lahat ay perpekto, lahat ay para sa kanya. Ako? Naka-simple white blouse at skirt na hanggang tuhod—uniform na binigay niya last week. Walang bra. Walang underwear. Rule niya: “Mas madali kitang suriin kapag walang takip.”“Hindi ko pa natatapos ang paglilinis ng counter,” sabi ko, boses ko kalmado pero alam
“Sabihin mo ulit kung ano ang unang rule pagkatapos magising.”Nakaupo si Martin sa gilid ng kama, elbows sa tuhod, daliri magkadikit sa ilalim ng baba. Parang professor na nag-e-exam pero ang exam na ‘to ay hindi sa papel. Sa katawan ko. Sa boses ko. Sa bawat galaw na hindi niya sinang-ayunan.Tumingin ako sa sahig. Hindi dahil takot—kahit totoo ‘yon—kundi dahil kapag tumingin ako sa mata niya nang matagal, nakakalimutan ko kung bakit ako galit. Nakakalimutan ko kung bakit dapat akong lumaban.“Limang umaga… dapat nakaupo na ako sa breakfast table,” sagot ko, boses flat pero malinaw. “Walang phone. Walang libro. Walang usapan kung hindi ikaw ang nagsimula.”Tumango siya. Mabagal. Parang nasiyahan pero hindi pa tapos.“At kapag nagsimula ako ng usapan?”“Sasagot ako nang maikli. Diretso. Walang tanong pabalik kung hindi mo hinintay.”“Tapos?”“Kung may utos ka, uulit ko muna bago gawin. Para siguradong naiintindihan ko.”Tumayo siya. Lumapit sa akin hanggang magkadikit na tuhod namin.
“Anong oras na ba ‘yan? Bakit hindi ka pa gumigising?”Ang boses ni Martin ay dumiretso sa tenga ko kahit naka-pikit pa ako. Hindi sigaw. Hindi galit. Yung tipong kalmado pero may talim na parang kutsilyo na dahan-dahang hinuhugot sa sheath. Alam ko agad—late na ako. Limang minuto lang siguro, pero sa West Wing, limang minuto ay sapat na para magkaroon ng bagong parusa.Binuksan ko ang mata. Kulay abo pa rin ang kwarto—mga kurtina sarado, lampara dim. Pero nakikita ko na siya sa pintuan: coat off, sleeves rolled to elbows, relo sa kaliwang kamay na naka-check pa rin. Hindi niya hinintay sagot ko. Naglakad na siya papalapit sa maliit na metal bed kung saan natutulog ako—o sinusubukang matulog.“Sabihin mo,” ulit niya, mas mababa na ang boses. “Anong oras dapat gumising ka?”“Limang-nung-umaga,” sagot ko agad, boses pa rin naka-husky sa antok at takot. “Limang araw na akong sumusunod dun.”“At ngayon?”Tumingin ako sa maliit na digital clock sa bedside table na siya mismo ang naglagay d
“Bakit ka pa rin nandyan sa sahig, Savanna? Hindi ba sinabi ko na, kapag tinawag kita, tumayo ka agad?” Nakaupo ako sa leather armchair, legs crossed, hawak ang baso ng whiskey na halos hindi ko na hinawakan mula kanina. Nakatingin siya sa akin mula sa sulok ng kwarto—knees drawn to her chest, arms wrapped tight around herself like she could disappear if she squeezed hard enough. Walang sagot. Tahimik lang. Pero alam ko, naririnig niya ako. Laging naririnig. Tumayo ako. Mabagal. Deliberate. Ang bawat hakbang ko sa hardwood floor ay parang metronome na binibilang ang oras bago siya mag-react. Tatlong metro. Dalawa. Isa. Tumigil ako sa harap niya, sapat na malapit para maramdaman niya ang init ng katawan ko kahit hindi ko siya hinahawakan. “Tumingin ka sa akin kapag kausap kita.” Dahan-dahan niyang itinaas ang ulo. Namumula pa rin ang pisngi niya mula sa sampal kaninang umaga. Hindi ko sinadya na lumakas—pero nang marinig ko siyang bumulong ng pangalan ni Diana habang natutulog, par
“Simula ngayon, wala kang boses dito.”Hindi ko agad naintindihan kung utos ba iyon o babala.Nakatayo ako sa gitna ng West Wing, ang mga paa ko’y nakahanay sa malamig na marmol, ang mga kamay ko’y nakatiklop sa harap ng tiyan ko—eksaktong posisyon na itinuro sa akin. Sa tapat ko, nakaupo si Martin sa malapad na mesa, nakasandal sa upuan na parang hari sa trono. Ang ilaw mula sa desk lamp niya ay tumatama sa kalahati ng mukha niya, hinahati ito sa liwanag at dilim.“Nauunawaan mo ba?” malamig niyang tanong.Tumango ako.“Gusto kong marinig.”“Opo.” Halos pabulong na ang boses ko.Isang segundo ng katahimikan. Saka niya tinapik ang mesa.“Mas mababa.”Huminga ako nang malalim. “Opo, sir.”Ngumiti siya—hindi dahil masaya, kundi dahil nasunod siya.Ang unang araw ng katahimikan ay parang pagkatuto ulit huminga.Hindi dahil mas madali—kundi dahil bawat paghinga ay kailangang kontrolado.Gigising ako bago pa tumunog ang orasan. Minsan, ginigising na lang ako ng yabag ng mga paa sa pasilyo.







