Kabanata 07: Is That Man Our Daddy?  

Nanatiling nakatitig si Kael sa kanya, tila sinusuri ang bawat galaw at bawat salitang lumabas sa bibig ni Gia. Ramdam na ramdam niya ang bigat ng tingin nito na tila kayang tumagos sa kanyang isipan at nababasa niyang may itinatagong kasinungalingan ang babae. Nanlamig ang buong katawan ni Gia, at pilit niyang pinatag ang kanyang dibdib upang hindi mahalata ang kaba.

 

"Kahit nasa ibang bansa ka, nakakausap mo pa rin si Dr. Sanchez?" malamig na wika ni Kian sa tabi. Walang halong emosyon ang boses nito, ngunit ramdam ni Gia ang matinding pagdududa sa bawat salitang binibitawan niya.

 

Nagmadaling magpaliwanag si Gia, pilit na ibinabagay ang tono upang magmukhang tapat at nag-aalala. "Sinabi sa akin ni Mommy Dina nang tumawag ako noong nakaraan. Gusto ko lang naman na masubaybayan ang kalagayan ni Axel kahit nasa malayo ako. Mahalaga sa akin ang kapakanan ng anak ko, at ayaw kong may mapalampas na kahit anong detalye."

 

Walang sagot si Kian. Tumingin siya sa kanyang kapatid at naintindihan ang bawat iniisip nito. Masyadong kalkulado ang bawat hakbang ni Gia, at hindi ito nakaliligtas sa matalas na paningin ng magkapatid. Parehi nilang alam na nagkukunwari lang ito, ngunit hindi pa nila matukoy kung ano talaga ang buong katotohanan.

 

"Kailangan ni Axel ng kapayapaan," wika ni Kael sa wakas. "Introvert lang ang bata. Kailangan niya ng sariling espasyo. Huwag nating pilitin ang mga bagay na hindi pa siya handa."

 

"Alam ko naman iyon, Kael," pilit na pinalambot ni Gia ang boses habang nakatingin nang may pagmamakaawa. "Pero sabi nga ni Dr. Sanchez, mas mabilis siyang magbabago kapag nasa piling natin at tinuturuan natin siyang makihalubilo. Kailangan niyang maramdaman na kumpleto ang pamilya niya. Ngayong nandito na ako, sa wakas ay buo na tayo. Kumain muna tayo nang sabay bago ka umalis ulit. Nagpaluto pa si Mom ng paborito mong ulam."

 

Sumulyap si Kael sa kanya, at mas lalong lumamig ang ekspresyon ng mukha nito. Walang bakas ng paglambot o kahit kaunting interes sa mga sinabi niya. "Bumaba ka na."

 

Nagulat si Gia at hindi agad nakagalaw. "Pero Kael—hindi ka ba talaga sasabay man lang kumain sa amin?"

 

"Bumaba na nga kayo at alagaan mo ang bata," maikli ngunit matigas na sagot ni Kael. "Wala na akong oras."

 

Hindi na siya nakapalag pa. Alam niyang kapag sumalungat pa siya, lalo lamang siyang magmumukhang kahina-hinala. Dahan-dahan siyang bumaba, bitbit ang natutulala pang bata. Sumunod din si Kian bumaba at tumingin nang diretso sa kanya.

 

"Sa ngayon, ikaw muna ang kasama ng bata," seryosong paalala ni Kian. "Huwag mong pababayaan si Axel. Alam mong mahalaga siya sa amin."

" Axel, magpakabait ka kay mommy ha. " sabay haplos sa buhok ng bata at humalik sa noo nito.

 

Tumango si Gia at pilit na ngumiti. Sa likod ng kanyang isip, nandoon pa rin ang takot at ang mapanganib na sugal na sinimulan nina Ginoong Ramon at Ginang Nemia. Ang batang ito ang tanging susi sa lahat ng pangarap niya, ang tanging daan upang matanggap siya ng pamilyang Moretti at makuha ang lahat ng kayamanan at kapangyarihang matagal na niyang inaasam. Kung magkakamali siya ngayon, mawawala ang lahat.

 

Ngunit hindi sumagot nang maayos ang bata. Nakatingin lang ito sa kawalan, walang emosyon at tila walang naririnig. Nang higpitan pa lalo ni Gia ang kanyang yakap, pilit itong kumawala gamit ang maliliit na kamay, kitang-kita ang pagtanggi sa bawat galaw nito.

 

"Huwag kang magmatigas," bulong niya nang mariin.

 

"Gia," babala ni Kian. "Uulitin ko. Alagaan mo siya nang maayos." muling paalala ni Kian habang muling pumapasok sa passenger seat ng sasakyan.

 

Tumingin si Axel kay Kael na nasa driver seat, bagama't nananatiling walang ngiti at seryoso pa rin ang mukha.

 

"Anak, makinig ka muna kay Mommy mo ha. Babalik din kami agad ng Tito Kian mo," paalam ni Kael sa bata bago muling pinaandar ang sasakyan.

 

Pinanood na lang sila ni Gia habang papaalis ito. Nang tuluyan na itong mawala sa paningin niya, biglang nagbago ang kanyang mukha at ibinaba niya ang bata mula sa kanyang bisig nang padabog. Ang lambing at pag-aalala ay agad na napalitan ng matinding galit at pagkadismaya. Tumingin siya sa bata na nakatitig sa kanya nang walang emosyon.

 

"Anong tinitingin-tingin mo?" matalas niyang tanong habang kumukuyom ang kanyang mga palad. "Wala ka nang ibang magagawa kundi tumingin? Napakahirap mong pakisamahan!"

 

Hindi gumalaw si Axel. Nanatili lang itong nakatayo sa harap niya, tila hindi apektado sa galit na ipinapakita niya.

 

"Maglakad ka. Huwag kang umasa na buhat-buhat kita palagi. Hindi kita pwedeng ikunsinti."

 

Hinila niya ang braso nito nang mariin. Natisod ang bata ngunit hindi tumulo ang kahit isang patak ng luha. Tumingin lang ito sa kanya nang may lamig sa mga mata, tila alam nito ang lahat ng kasinungalingan at panlilinlang na nakapalibot sa kanilang dalawa.

 

Sa loob ng sasakyan, tahimik muna ang magkapatid habang pinagmamasdan ang daan. Matagal bago nagsalita si Kian.

 

"Kuya, sigurado ka ba talaga?" tanong nito nang may pag-aalala. "Alam natin kung ano talaga ang pinagmulan niyan. At alam natin kung gaano siya kagaling magkunwari at kung gaano kasama ang tunay na ugali ng babaeng iyon. Paano kung mapahamak lang si Axel sa kanya?"

 

Nakatingin lang si Kael sa daan, tila malalim ang iniisip. "Ito ang kailangan ng bata."

 

"Ito ang kailangan ng bata?" sagot ni Kian. "Kung sakaling malaman niyang hindi talaga siya ang mommy niya... paano na? Paano kung sasaktan niya ang bata?"

 

"Kailangan nating malaman ang katotohanan," matigas na sagot ni Kael habang mas lalong humigpit ang hawak sa manibela. "At kung ano man ang totoo, kailangan itong maisiwalat sa tamang panahon. Hahayaan muna nating lumabas ang tunay na kulay niya."

 

Biglang may mabilis na dumaan na sasakyan sa tapat nila, sabay silang napalingon.

 

"Kilala mo ba iyon?" tanong ni Kian.

 

Tumingin si Kael sa bintana. Sa kabilang sasakyan, ang batang si Chloe ang sumilip at tumingin nang diretso sa kanya. Nanigas sandali si Kael. Parang may bigat na bumagsak sa kanyang dibdib sa sulyap na iyon—isang mukha na tila pamilyar na pamilyar sa kanya.

 

Sa loob ng sasakyang sinasakyan nina Lia, hindi kumurap si Chloe habang nakatingin sa lalaking nasa kabilang sasakyan. Mabilis ang tibok ng kanyang puso habang hinawakan niya ang braso ng kapatid.

 

"Kuya Clyde," bulong niya nang may halong pag-asa at pananabik. "Yung lalaking nasa kabilang sasakyan... kamukhang-kamukha mo siya. Is that man might be our Daddy?"