CHAPTER 2

Leigh POV

Sa unang gabi ko sa bahay ni Tita Celia, hindi agad ako nakatulog.

Sakto lang ang bakanteng kwartong pinatulugan nila sa akin. Malambot ang kama, pero amoy luma at halatang matagal nang hindi nagagamit. Nakapatay ang ilaw, pero dilat na dilat ako. Hawak ko ang kumot hanggang dibdib at nakikinig lang sa katahimikan ng buong bahay.

Nasanay ako na may boses si Lance sa kabilang linya bago matulog. Ngayon wala na. Binlock ko na siya. Kaya tahimik ang cellphone ko.

Muli na namang tumulo ang luha ko pero naudlot ito nang marinig ko ang ingay sa kwarto nina Auntie Celia at Uncle Brix. Manipis lang pala ang dingding.

Rinig na rinig ang boses ni Auntie Celia.

"Tigilan mo nga ako, Brix! Nakakasawa ka na!" matinis at galit ang boses ni Auntie Celia.

Paulit-ulit niyang minamaliit si Uncle Brix.

"Construction worker ka lang, Brix! Samantalang ako, Operations Manager na sa PrimeBuild! Ako ang bumubuhay sa bahay na 'to! Anong ambag mo? Pawis? Pabigat ka lang! Wala kang kwenta!"

Tahimik lang si Uncle Brix sa una. Akala ko umalis siya. Tapos bigla ko siyang narinig.

"Mahal, please. Huwag mo naman akong maliitin ng ganyan," mahina, halos pabulong. "Alam mo namang mahal na mahal kita. Ako na ang magpakumbaba basta maayos lang tayo, okay?"

Kahit minumura na, nagmamakaawa pa rin siya. Parang hindi ako makapaniwala na ang isang matipunong lalaki na katulad ni Uncle Brix ay parang basang sisiw pagdating kay Auntie Celia.

"Mahal na mahal kita, Celia. Kahit ganito lang ako, hindi naman ako tamad. Nagtatrabaho naman ako para sa atin. Please, huwag mo akong iwan."

Napapikit ako. Hindi dahil tsismosa ako, pero iba yung boses niya. Hindi galit. Takot. Takot na maiwan. Parang batang natatakot maiwan sa dilim.

Makalipas ang ilang minuto, biglang humina ang boses nila. Nagkasuyuan. Hindi na sigawan, bulungan na lang. Hindi ko na maintindihan ang sinasabi, pero alam kong tapos na ang away.

Pagkatapos noon ay tahimik na ang kabilang kwarto. Mayamaya ay naririnig ko ang boses ni Auntie Celia, pero mahina na, malambing na. Nakakahiya mang pakinggan pero alam kong naglalambingan na sila bilang mag-asawa.

Doon ako kinabahan. Hindi ako komportable sa mga narinig ko, kaya nagtalukbong ako ng kumot. Napatalikod ako sa dingding at niyakap ang unan. Doon ako nagsimulang mag-isip sa mga bagay na hindi ko naibigay kay Lance noon na naging dahilan ng pagtataksil niya sa akin.

Hindi ko alam kung anong oras ako nakatulog. Basta ang alam ko, nagising ako dahil sa amoy ng sinangag.

Paglabas ko ng kwarto, wala na si Tita Celia. Hindi na naman kami nagkita. Si Uncle Brix lang ang nasa kusina, nagluluto. Naka-white sando,, basa pa ang buhok na halatang kakaligo lang. Tahimik lang siyang naghahanda ng almusal na parang walang nangyari kagabi.

"Gising ka na pala," sabi niya nang makita ako. "Kain ka na. Umalis na si Celia, may maagang meeting daw sa PrimeBuild."

Umupo ako sa mesa. Hindi ako makatingin nang diretso dahil naalala ko lahat ng narinig ko kagabi.

"Pasensya ka na kagabi, Leigh," sabi niya bigla habang nagbubuhos ng kape. "Kung narinig mo kami. Manipis lang kasi ang dingding ng kwarto. Hindi kami nakapagpigil ni Celia."

Namula agad ang mukha ko.

"Ha? A-ah... wala po akong narinig, Uncle," pagsisinungaling ko.

Ngumiti siya nang bahagya. "Talaga? Ang lakas kaya ng boses ni Celia."

Doon ko naintindihan — ang bangayan pala nila ang ibig niyang sabihin. Hindi pala kung ano yung iniisip ko, kinakabahan tuloy ako sa sarili ko.

“Ano ba ang iniisip mo d'yan, Leigh?” tanong niya.

“Ah yun pala, wala yun… natural lang naman sa mag-asawa ang magtalo,” sagot ko at pilit ngumingiti.

“May iba ka pang narinig bukod sa pagtatalo namin?”

“Ah wala, wala po… kumain na nga po tayo.”

Napatingin siya sa namumula kong mukha ko. Parang binabasa niya ang isip ko pero hindi na niya ako kinulit.

Tahimik kaming kumain. Pero hindi ko mapigilan, tinanong ko siya.

"Tito, bakit po ninyo hinahayaan na maliitin kayo ni Auntie Celia?"

Tumingin siya sa akin, nagulat sa tanong ko. Tapos sumandal siya sa upuan at huminga nang malalim.

"Kasi mahal ko siya, Leigh. Kahit ganyan siya magsalita, asawa ko pa rin siya. Saan pa ako pupunta?"

Tinitigan ko siya. Ngayon ko lang siya nakita nang malapitan sa umaga. Parang ang kinis ng kamay niya, walang kalyo, parang hindi construction worker. Malinis ang katawan at higit sa lahat gwapo.

"Uncle, hindi naman po siguro kayo pabigat," mahina kong sabi. "Kung tutuusin, napakaswerte na ni Auntie Celia sa'yo. Hindi lang dahil masipag ka kundi... maalaga pa."

Tumawa siya nang mahina. "Akala ko dahil gwapo ako."

Awkward pero pilit akong ngumiti.

Tumayo ako para tulungan siya sa lababo. Maliit lang ang lababo, kaya magkadikit ang braso namin habang naghuhugas ng plato. Ayaw niyang tulungan ko siya pero nagpupumilit ako. Nakakahiya naman kasing maging palamunin lang. Tuwing magkadikit ang braso namin ay pareho kaming umiiwas.

"Ilang taon na po kayo ni Auntie?" tanong ko para mawala ang awkward.

"Isang taon kaming kasal. Mahal na mahal namin ang isa't isa noon pero simula nang tumaas ang posisyon niya... bigla na lang siyang nagbago."

Biglang naging malungkot ang kanyang mukha pero hinayaan ko lang siyang magsalita.

"Matagal na siyang nangarap na makakuha ng mataas na posisyon sa PrimeBuild, at ngayong natupad na niya, parang hindi na ako kasama sa pangarap niya."

Nakikinig lang ako. Hindi ko alam anong sasabihin pero gusto ko lang makinig.

"Ikaw? Anong plano mo kay Lance?" tanong niya pabalik na parang alam na niya ang nangyari.

“Ah… paano n'yo po nalaman ang tungkol sa amin ni Lance?

“Narinig ko lang nung gabing tumawag ka kay Celia.”

Umiling ako. "Wala na po. Naka-block na. Hindi na ako babalik sa taong taksil at nagsabing boring ako dahil hindi ko naibigay sa kanya ang sarili ko."

Tumingin siya sa akin, seryoso.

"Hindi boring yun, Leigh. Tawag dun respeto sa sarili."

Parang may kumurot sa dibdib ko sa sinabi niya. Pero napahanga ako kung paano niya ako naiintindihan bilang babae.

"Salamat po," bulong ko.

At doon, sa kusina na tahimik, kami lang dalawa, habang nagkukuwentuhan kami ay mas lalo ko siyang nakilala— hindi lang sa mga narinig ko kagabi, kundi sa lalaking nasa harap ko na marunong magmahal kahit nasasaktan na.