CHAPTER 4

Leigh POV

Sa gabi-gabing matagal na pag-uwi ni Auntie Celia at gabi-gabing pagtatalo nilang mag-asawa, may napansin akong kakaiba kay Uncle Brix.

Tuwing umuuwi si Auntie Celia nang late, kahit pagod na pagod na siya at halatang iniiwasan siya, gabi-gabi pa ring naghihintay si Uncle Brix. Parang mas naging obsessed pa siyang makatabi ang asawa. Gabi-gabi siyang nag-aayos ng kama, at pilit na nilalambing si Auntie Celia kahit sinabihan na siya ng masasakit na salita.

"Brix, tigilan mo nga ako! Pagod ako!" madalas kong marinig na sigaw ni Auntie Celia mula sa kabilang dingding. "Matulog ka na!"

Pero hindi tumitigil si Uncle Brix. Naririnig ko pa rin ang boses niya na nagmamakaawa, "Mahal, pag-usapan naman natin. Miss na kita."

"Dahil dito, mas naging curious ako. Hindi ko gustong makinig, pero dahil manipis ang pader, naririnig ko ang lahat. Yung pagtatalo, yung pagmamakaawa, at pagkatapos, yung katahimikan na nagpapakaba sa akin. Yung pilit na pag-aayos. Sumunod ang mga mahihinang boses na nanunuot sa tainga ko.

Sa bawat gabing naririnig ko yun, mas lalo akong naguguluhan. Naiisip ko si Lance. Isang taon kaming magkasintahan pero pakiramdam ko hindi ako sapat. Kaya tinawag niyang boring ang relasyon namin. Kaya naghanap siya ng iba.

Pero ngayon, gabi-gabi kong naririnig kung paano pilit na inaabot ni Uncle Brix si Auntie Celia, kahit ayaw na sa kanya. At sa bawat gabi, hindi ko maiwasang isipin kung ano nga ba ang mayroon sa ganoong bagay na kayang paglapitin ulit ang dalawang taong pagod nang mag-away.”

Habang naririnig ko sila, may kung anong kirot at init akong naramdaman na hindi ko maintindihan. Napayakap ako sa sarili ko sa kama. Pakiramdam ko naguguluhan ang katawan ko sa naririnig.

"Anong nangyayari sa akin?" bulong ko sa sarili.

Bigla akong natigil nang maisip kong mali ang naiisip ko. Pinilit kong magtalukbong ng kumot. Pero habang mas lumalakas ang boses sa kabilang kwarto, mas lalo akong nakaramdam ng kaba na hindi ko maipaliwanag. Ang masaklap, habang ginugulo ako ng isip ko, hindi si Lance ang laman ng isip ko, kundi si Uncle Brix — yung gwapo niyang mukha kahit malungkot at yung tindig niyang matatag kahit pagod.

Nakokonsensya ako, kapag naaalala kong asawa siya ni Auntie Celia, pinipilit kong alisin sa isip ko. Pero habang patuloy kong naririnig ang boses sa kabilang kwarto, nakakalimot na ako kung ano ang tama o mali.

Kinabukasan, maaga na namang umaalis si Auntie Celia, minsan hindi na nagpapaalam. Kaya pag gising ko, si Uncle Brix na lang ang nasa kusina, nagluluto ng ulam at nagsasaing.

"Kain na, Leigh," sabi niya isang umaga. "Hindi na naman kumain si Celia. Nagmamadali daw."

Umupo ako sa tapat niya. Tahimik kaming kumakain. Hindi ko siyang matingnan nang diretso. Paano ko kakausapin ang isang taong tahimik kong iniisip.

Hanggang, nangyari ang hindi ko inaasahan.

Kukuha sana ako ng sabaw. Nadulas ang kamay ko at natapon ang mainit na sabaw sa t-shirt ko.

"Aray! Ang init!" napaatras ako.

"Leigh! Okay ka lang?" Tarantang tumayo si Uncle Brix, kumuha ng malinis na pamunas at lumapit sa akin. "Mapapaso ka!"

"Okay lang, Uncle, ako na," sabi ko, pero lumapit pa rin siya.

Dahan-dahan niyang pinunasan ng pamunas ang natapunan sa damit ko sa bandang dibdib. Ramdam ko ang init ng kamay niya at ang pag-aalala sa mukha niya. Ilang segundo lang yun, pero parang ang tagal.

Halos manigas ako. Bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi dahil sa paso kundi dahil sa kuryenteng gumagapang sa buong katawan ko.

"Uncle, ako na po! Ako na!" sabi ko at mabilis na tumayo, iniwan ang pinggan at pumasok sa kwarto. Isinara ko ang p***o at sumandal doon. Hawak ko ang dibdib ko, hindi dahil sa paso, kundi dahil sa kakaibang kaba na hindi ko pa naramdaman kahit kailan kay Lance.

“Damn self! Anong nangyari sa akin?"

Simula noon, hindi ko maintindihan kung bakit nag-aabang na ako sa pag-uwi ni Uncle Brix. Dati, nag-aabang ako sa pag-uwi ni Auntie Celia para may kasama ako. Ngayon, baliktad. Pag alas singko na, tumitingin na ako sa bintana kung dumating na ba siya galing sa site. Pero naisip kong mali kaya pinilit kong itago ang lahat, ngunit sa tuwing nakikita ko siyang nasasaktan, mas lalo akong naguguluhan sa nararamdaman ko.

BRIX POV

Alas onse na naman. Wala pa rin si Celia.

Nakaupo ako sa gilid ng kama. Paulit-ulit kong inaayos yung kumot na hindi naman magulo. Pagkatapos ay bumalik ako sa sala. Sanay na akong maghintay. Dati, sabay kaming naghihintay ni Leigh kay Celia. Ngayon, ako na lang.

Narinig kong bumukas ang p***o sa baba. Akala ko si Celia. Si Leigh pala, galing kusina, may dalang baso ng tubig. Nginitian niya ako, pero umiwas agad ng tingin. Napansin kong parang hindi na siya makatingin sa akin nang diretso.

May nagawa ba ako?

Naalala ko yung sabaw kaninang umaga. Natapon sa damit niya. Taranta ako. Hindi ko man lang naisip na baka mailang siya. Basta ang nasa isip ko lang, baka mapaso siya. Nung pinunasan ko, nakita ko kung paano siya nanigas. Kung paano siya biglang tumayo at pumasok sa kwarto. Simula nun, parang may pader na sa pagitan namin sa kusina.

Ayokong isipin ni Leigh na bastos ako. Pamangkin siya ng asawa ko. Bata pa si Leigh, sugatan galing sa boyfriend. At ako, asawa ng tiyahin niya. Huling taong dapat niyang maasahan sa bahay na ito.

Pero aaminin ko, gumagaan ang bahay pag nandyan siya. Pag wala si Celia, siya yung nagtatanong kung kumain na ako. Siya yung nagtitimpla ng kape na dati si Celia ang gumagawa. Siya yung nakikinig nang hindi ako hinuhusgahan. Parang may bumalik sa akin na matagal ko nang hindi nararamdaman. Na may nagpapahalaga pa pala pero ngayon parang umiiwas siya sa akin.

Habang hinihintay ko si Celia, paulit-ulit sa utak ko ang boses niya kagabi. "Brix, tigilan mo nga ako! Pagod ako!" Ako yung lalaki pero ako yung nagmamakaawa. Ako yung laging naghihintay. At sa bawat pagtanggi niya, mas lalo akong napapagod hindi lang sa katawan kundi sa pagiging lalaki.

Tapos nandyan si Leigh. Naalala ko yung sinabi niya, "Hindi ka tanga, Uncle. Nagmamahal ka lang.” Tapos naalala ko yung paghawak niya sa kamay, mainit, mahigpit na para bang sinasabi niyang nandito lang siya.

Doon ako natakot. Hindi sa hawak niya kundi kung paano maibsan ang bigat sa simpleng paghawak na dapat kay Celia ko lang naramdaman at hindi sa pamangkin niya.

Maya-maya pa'y nag-ring ang cellphone ko. Akala ko si Celia.

Calling: Damon

Si Damon, kaibigan kong CEO ng PrimeBuild kung saan nagtatrabaho si Celia. Dali-dali akong pumasok sa banyo para walang makarinig.

"Hello, Bro, ba't ang tagal mong sumagot?" wika ni Damon sa kabilang linya.

"Sinabi kong huwag kang tumawag pag nasa bahay ako."

"Ano ka ba? I was just worried about you. Saka may ibabalita lang ako sa'yo."

"Tungkol na naman ba kay Celia?"

"You're right, Bro. Hanggang kailan ka ba magpapaka-martir sa babaeng 'yan? Mayaman ka. Kaya mong makuha ang kahit sinong babae pero bakit ka nagtitiis sa ganyan?"

Tama siya, kayang-kaya kong palitan si Celia kahit anong oras, pero pinili kong manatili. Ayaw kong matulad sa Daddy ko na iniwan kami ni Mama at paiba-iba ng babae. Pero tama bang manatili akong nagmamahal kahit toxic na? Isinasakripisyo ko ang lahat para kay Celia, pero ngayon, parang basura na lang ako sa tingin niya.

"Bro, lumantad ka na! Para masampal sa mukha niya kung sino ang tunay na Brix. Ang lalaking niloloko lang niya! Kung gusto mo, ako na ang magsasabi na ikaw si Brix, ang may-ari ng Brixon Construction Group. At investor ng PrimeBuild at ikaw ang naglagay mismo sa kanya bilang Operations Manager."

Tama lahat si Damon. By the way, ako nga pala si Brix Alcantara Delgado. 32. Ako ang may-ari ng Brixon Construction Group na minana ko pa sa mama kong si Emelda Alcantara, pero ang alam ni Celia ay construction worker lang ako doon. Isang taon ko itong itinago sa kanya. Ginawa ko lang ang lahat ng ito dahil ang gusto ko ay mahalin lang ako bilang Brix at hindi dahil CEO ako. Noong una ay okay lang naman sa kanya pero kamatagalan ay ikinahihiya na niya ako. Ni minsan hindi siya dumalaw sa trabaho ko, wala siyang pakialam dahil busy siya sa sarili niya.

"Huwag muna, Bro. Malay natin baka biglang matauhan si Celia at magpakatino na."

"Bro! Hindi ka na CEO, isa ka nang santo!" sarkastikong wika ni Damon at ibinaba ang cellphone.

Bumalik ako sa sala, napaisip ako sa mga sinabi ng kaibigan ko. Pero hindi, parang hindi ko pa kayang pakawalan si Celia.