CHAPTER 3

Leigh POV

Nang mga sumunod na araw ay mas naging madalas ang pag-alis ni Auntie Celia tuwing gabi at kung minsan ay hindi na umuuwi.

Isang umaga, bago siya umalis, nagkausap kami.

"Leigh," tawag niya habang hawak ang laptop bag, naka-blazer at naka-heels. "Pasensya ka na ha, simula nang dumating ka, hindi pa kita naasikaso. Masyado lang talaga akong busy sa PrimeBuild. Operations Manager na kasi ako ngayon, sunod-sunod ang meeting at client dinner."

"Okay lang po, Auntie. Naiintindihan ko po," sagot ko. Naniwala naman ako. Akala ko talaga trabaho lang.

"Sige, pag nagka-oras ako, mag-dinner tayo ha? Bawi ako," sabi niya at umalis na.

Simula nun, mas madalas na siyang wala. Minsan naka-dress, mabango, naka-makeup nang makapal. Hindi na siya yung Auntie Celia na kilala ko na simpleng t-shirt lang sa bahay.

Si Uncle Brix ay laging naiiwan sa sala at naghihintay hanggang sa madaling araw. Nakikita ko siya gabi-gabi. Nakaupo sa sofa, bukas ang TV pero hindi naman nanonood. Hawak ang cellphone, tinitingnan kung nag-reply na si Auntie Celia. Minsan tinatawagan, pero hindi sinasagot. Hanggang sa makakatulugan niya ang paghihintay.

Nung una, akala ko normal lang yun. Akala ko pagod lang si Uncle Brix sa construction kaya tahimik. Hindi ko pa alam na may ibang nangyayari.

"Uncle, kain ka na. Hindi ka pa kumakain mula kaninang tanghali," sabi ko isang gabi, mga alas onse na. Nakaupo pa rin siya sa sala.

"Hindi pa ako gutom, Leigh," sagot niya, kahit hindi ko talaga siya nakitang kumain ng dinner.

Kumuha ako ng kape at tinapay at nilagay ko sa harap niya. "Kahit kape lang, Uncle."

Tumingin siya sa akin at ngumiti nang mahina. "Salamat, Leigh. Buti ka pa, nag-aalala ka sa akin."

"Uncle, nagtanong ka na ba kay Auntie kung nasaan siya? Gabi na kasi," tanong ko.

Umiling siya. “Hindi niya sinasagot ang mga tawag ko. Siguro nasa client meeting lang yun, kaya busy.’”

Naniwala ako. Naisip ko ang sipag naman ni Auntie Celia, kaya siguro mainit ang ulo niya minsan dahil pagod siya sa trabaho.

Hanggang isang gabi, mga alas dos na ng madaling araw, nagising ako dahil may ilaw pa sa sala. Sumilip ako sa pintuan at nakita ko pa rin si Uncle Brix na gising, nakaupo pa rin sa sofa. Maya-maya, may humintong sasakyan sa labas ng gate. Ibang sasakyan, hindi yung kotse ni Auntie Celia. Itim na SUV, makintab.

Sumilip ako sa bintana. Maliwanang naman sa may gate.

Bago bumaba si Auntie Celia sa sasakyan, nakita kong nakipaghalikan pa siya sa lalaking nagmamaneho. Matagal na halik, yung halik na hindi mo ibibigay sa simpleng kaibigan lang. Tapos tumawa pa si Auntie Celia at kumaway bago pumasok sa gate.

Napaatras ako sa bintana. Nanlamig ang buong katawan ko. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Doon ko lang nalaman na hindi pala trabaho ang dahilan. Niloloko pala niya si Uncle Brix.

Pagtingin ko sa sala, nakatingin din pala si Uncle sa labas. Pero wla siyang ginagawa kahit harap-harapan na siyang niloloko. Sa halip ay bumalik siya ng upo sa sofa.

Pumasok si Auntie Celia na parang walang nangyari. Mukhang nakainum, pero diretso pa rin ang lakad na halatang sanay na sanay na.

"Brix, gising ka pa pala," sabi niya nang makita si Uncle Brix sa sala, walang bakas ng guilt.

"Oo, nandiyan ka na pala," sagot ni Uncle Brix.

"May client dinner. Na-late lang. Matulog ka na," sabi ni Auntie Celia at pumasok na sa kwarto nila, iniwan si Uncle Brix sa sala.

Hindi ako lumabas. Nanatili ako sa kwarto ko at isinara ang p***o. Pero hindi ako makatulog. Naririnig ko ang tahimik na paghinga ni Uncle Brix sa sala. At doon ko lang naramdaman ang sobrang awa. Pareho pala kaming niloko ng taong mahal namin — ako ni Lance, siya ni Auntie Celia. Ang kaibahan lang namin ay hindi ako nanatili.

Kinabukasan, umalis ulit si Auntie Celia. Nang gabing yun, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Lumapit ako kay Uncle Brix.

"Uncle," mahina kong tawag. Nakaupo kami sa sofa ng sala, may dalawang baso ng kape sa maliit na mesa. "Matagal mo na bang alam? Yung kay Auntie Celia?"

Tumingin siya sa akin. Alam kong alam niya ang ibig kong sabihin.

"Matagal na," sagot niya, mahina. "Nung una, ayokong maniwala. Akala ko trabaho lang din. Pero nakita ko na rin.”

"Uncle, bakit nananatili ka pa rin kung harap-harapan ka nang niloloko? Bakit hinahayaan mo pa rin siyang saktan ka?" Hindi ko na napigilan ang boses kong bahagyang tumaas. Nakikita ko kasi kay Auntie Celia ang ugali ng tatay ko na hindi marunong makuntento kahit may nagmamahal na sa kanya.

Tumingin siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nakita kong tumulo ang luha niya. Tahimik lang, isa-isang butil na bumagsak sa pisngi niyang matigas na dahil sa pagpipigil.

“Kasi ayaw kong masira ang pagsasama namin, Leigh. Galing ako sa sirang pamilya at ayaw kong pagdaanan ulit yun! Kaya kahit alam kong hindi na ako ang mahal niya, minahal ko pa rin siya at umaasa pa rin ako na babalik siya. Ang tanga ko no?"

Umiling ako nang mabilis. Lumipat ako ng upo malapit sa kanya. Sobrang lapit na naamoy ko na ang kape sa hininga niya. "Hindi ka tanga, Uncle. Nagmamahal ka lang.”

Hinawakan ko ang kamay niya. Mainit. Nanginginig. Hinawakan niya rin ang kamay ko pabalik, mahigpit na parang ayaw na niyang bitawan.

"Leigh, salamat ha. Wala nang gustong makinig sa akin dito sa bahay. Pero ikaw, nakinig ka."

"Wala yun, Uncle. Nandito lang ako," mahina kong sabi.

At doon, sa gabing wala si Auntie Celia, sa sala na tahimik, kami lang dalawa ni Uncle Brix na magkatabing nakaupo sa sofa, mas humigpit ang koneksyon naming dalawa. Hindi bilang mag-uncle, kundi bilang dalawang taong sugatan na parehong naghanap ng kakampi. At sa unang pagkakataon sa bahay na yun, nararamdaman namin na pareho kaming hindi na nag-iisa.