CHAPTER 5

Leigh POV

Nang mga sumunod na gabi, hindi pa rin umuuwi si Auntie Celia. Labis akong naawa kay Uncle Brix. Iiwasan ko sana siya pero hindi ko mapigilan ang sarili kong lumapit sa kanya sa sala.

"Uncle Brix, wala pa rin ba si Auntie Celia?"

"Nasa team building pa rin daw siya, stranded dahil masama ang panahon," malungkot na wika ni Uncle Brix, hawak ang cellphone. "Hindi na siya nag-reply."

Tahimik lang ako. Hindi ko alam kung maniniwala pa ba ako sa team building. Pang-limang gabi na ngayon na wala siya. Tatlong araw lang daw, pero lagpas na.

Nang gabing 'yon, hindi ako nagtagal sa sala. Pumasok ako sa kwarto, napag-isipan kong iiwasan ko na muna si Uncle Brix simula nung muntik na akong hindi makapagpigil sa sarili. Nagkulong ako sa kwarto.

Nang makita ko ang pulang nighties na isusuot ko sana nung anibersaryo namin ni Lance, naisip kong isuot ito, hindi para kanino, kundi para sa sarili ko. Gusto kong maramdaman na maganda pa rin ako kahit iniwan ako. Tutal matutulog na rin naman ako.

Matutulog na sana ako nang biglang nag-brownout.

Biglang dumilim ang buong bahay. Sobrang dilim, wala akong makita. At dahil mag-isa lang ako sa kwarto, napasigaw ako nang mahina. Napatayo ako at kinapa ang siradora ng p***o.

"Uncle Brix?" tawag ko.

Pagkabukas ko ay nakasalubong ko si Uncle Brix.

"Leigh? Okay ka lang?"

Sa pagmamadali niya ay nagkabangga ang katawan namin sa dilim at napayakap ako sa dibdib ni Uncle Brix. Mainit ang dibdib niya. Amoy mamahaling pabango ng isang lalaki. Napakapit ako sa braso niya para hindi matumba. Pero mabilis din niyang nasalo ang baywang ko para alalayan ako.

"Sorry, Uncle! Hindi ko po kayo nakita!" sabi ko, pero hindi ko agad nabitiwan ang braso niya.

"Okay lang, Leigh. Nandito lang ako," sabi niya. Dahan-dahan siyang bumitaw sa pagkahawak sa akin at ganun din ako sa kanya.

May dala na pala siyang kandila at sinindihan niya ito at inilagay sa candle holder.

Ang liwanag ng kandila, nasa gitna namin. Kita ko ang mukha niya nang malapitan. Pagod, puyat, pero gwapo pa rin. Kita niya rin siguro ako sa suot kong pulang nighties. Namula ang mukha ko at napayakap ako sa sarili ko.

"Leigh," bulong niya.

"Uncle," bulong ko rin.

Dahan-dahang naglapit ang mukha namin. Hindi ko alam kung sino ang unang gumalaw. Parang may humihila sa aming dalawa. Yung limang araw na wala si Auntie Celia, yung gabi-gabing pag-aalaga ko sa kanya, yung gabi-gabing paghihintay niya — lahat yun parang naipon sa isang tinginan.

Palapit nang palapit. Isang dangkal na lang. Amoy ko na ang hininga niya na may konting amoy ng kape.

Nang biglang bumalik ang ilaw.

Biglang lumiwanag ang buong kwarto. Nagising kami pareho sa ilaw. Agad kaming nagkahiwalay at lumayo sa isa't isa.

"Sorry, Leigh! Sorry!" Agad na lumabas si Uncle Brix ng kwarto dahil sa hiya. Naiwan akong mag-isa sa kwarto, hawak ang dibdib ko na kumakabog nang sobrang lakas.

Hindi ako makatulog. Humiga ako sa kama, pero dilat na dilat ako. Hindi ko makalimutan yung tinginan namin. Yung muntik na. Mali yun, alam kong mali. Asawa siya ng tiyahin ko. Pero bakit parang hindi ako nagsisisi na muntik nang mangyari?

Maya-maya, narinig ko si Uncle Brix sa sala. Hindi na siya pumasok sa kwarto nila ni Auntie Celia. Narinig kong may binubuksan siyang bote. Isa, dalawa, tatlo.

Sumilip ako nang dahan-dahan. Nakita ko siya sa sala, mag-isang umiinom. May tatlong bote ng beer sa mesa at nakatingin siya sa wedding picture nila ni Auntie Celia na nakapatong sa devider. Kinuha niya ito at tinitigan. Lumapit ako nang kaunti. Narinig ko ang mahina niyang pag-iyak.

"Pagod na akong maghintay, Celia," bulong niya sa sarili niya, nakatingin sa picture. "Limang araw ka nang hindi umuuwi. Limang araw na akong naghihintay dito na parang tanga!"

Naawa ako. Parang pinipiga ang dibdib ko.

Umupo ako sa sahig, malapit sa sofa kung saan siya nakaupo. "Uncle, tama na yan. Lasing ka na," sabi ko.

"Hindi ako lasing, Leigh. Pagod lang ako. Pagod na pagod na akong magmahal mag-isa. Ayaw ko na!"

Natigilan ako, tama ba ang narinig ko? Sumusuko na siya kay Auntie Celia. Alam kong mali pero bakit parang may parte sa puso ko ang nagkaroon ng pag-asa.

Maya-maya ay nakatulog na siya sa sofa. Nakasandal ang ulo sa sandalan, pero binitawan na ang picture frame.

Lumapit ako upang sana ay alalayan siya papunta sa kwarto.

"Uncle, sa kwarto po ninyo kayo matulog. Mahirap sa sofa, malamig," sabi ko at dahan-dahan kong hinawakan ang braso niya para gisingin.

Ngunit bigla siyang nagising at hinila niya ang kamay ko pababa sa sofa. Isang paghila na hindi dahil sa lakas, kundi dahil sa lungkot. Hinila niya ako pababa dahilan upang maupo ako sa tabi niya.

"Leigh, dito ka lang. Huwag mo muna akong iwan," sabi niya, hawak ang kamay ko, mahigpit pero nanginginig. "Kahit ngayong gabi lang, may kasama ako. Ayokong mag-isa."

Hindi ako tumanggi. Hindi dahil hindi ko kayang tumanggi, kundi dahil ayokong iwan siya sa kanyang kalagayan. Magkatabi kami sa sofa. Tahimik ang buong bahay. Kami lang dalawa, dalawang taong pagod at nasaktan.

Tinitigan niya ako. Tinitigan ko siya. Pareho kaming humihinga nang mabilis at naglapat ang aming mga labi.

"Uncle Brix, mali ‘to," bulong ko, pero hindi niya binitawan ang kamay ko.

"Uncle," bulong ko ulit. Pero hindi siya nakinig at doon hindi na siya nagpigil. Doon nawala ang pagpigil. Pareho kaming bumigay sa nararamdaman na pareho naming itinatago.

Niyakap niya ako nang mahigpit, at niyakap ko siya pabalik. Ang halik na kanina ay maikli ay naging mas totoo. Yung lungkot kanina, napalitan ng pangangailangan na maramdaman na may nagmamahal pa rin.

"Leigh," bulong niya, habang dahan-dahan niyang hinahawakan ang mukha ko, ang buhok ko, na para bang sinisigurado na totoo ako at nandito ako.

"Uncle Brix," bulong ko sa gitna ng halik, yakap pa rin siya nang mahigpit.

Wala nang nagsasalita tungkol sa tama at mali. Sa sala na tahimik, sa ilaw na maliwanag, kami lang dalawa. Dalawang taong matagal nang hindi minahal nang tama, ngayon ay nakahanap ng init sa isa't isa.

At habang mas humihigpit ang yakap namin sa isa't isa, habang wala nang preno sa nararamdaman, biglang tumunog ang cellphone ni Uncle Brix sa maliit na mesa.

Sa screen, pangalan ni Auntie Celia. Tumatawag.

Napahinto kami pareho. Nagkatitigan at parehong naghahabol ng hininga.

ITUTULOY…