CRUEL GUY 10 หิว

สุดท้ายฉันก็ยอมเปิดเสื้อให้ดู เรย์ก็ดูด้วยสายตาแบบไหนฉันไม่รู้ รู้แต่เรย์โน้มตัวเข้ามาใกล้มาก เขาไม่รู้หรือไงนะ ว่าฉันใจสั่น ฉันอ่อนไหว ยิ่งกับเขาด้วยแล้ว หัวใจฉันมันก็ยิ่งไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มันฟังดูเหมือนฉันใจง่ายใช่มั้ย อืม ฉันยอมรับ ยอมรับว่าไม่ยอมควบคุมหัวใจตัวเอง ทั้งๆที่ระหว่างฉันกับเขา มันไม่ควรจะมีความผูกพันเกิดขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว

"คงเพราะแผลไม่ใหญ่มาก ฉันเลยไม่เห็น"

เรย์บอกแล้วเหลือบมองฉัน ก่อนถอยกลับไปนั่งฝั่งคนขับ สายตาเขาก็ยังคงเหมือนคนที่ไม่รู้สึกอะไรเหมือนเดิม ยังไงคนเย็นชาก็คือเย็นชาวันยังค่ำสินะ

"บอกทางด้วย ฉันจะไปใช้หนี้ให้"

เรย์พูดแล้วออกรถทันที ทำเอาฉันตั้งตัวไม่ทัน แล้วทำไมเขาต้องไปใช้หนี้ให้ฉันด้วยตัวเองด้วยล่ะ ฉันไม่เข้าใจ(x__x???)

เรย์ขับรถมาตามทางที่ฉันบอก จนมาถึงบ้านเฮียกวง

"ที่นี่เหรอ"

"อืม"

"คิดยังไงถึงมายืมเงินไอ้พวกหน้าเลือดพวกนี้"

"ตอนนั้นไม่มีทางเลือก"

"อยู่บนรถนี่แหละ ไม่ต้องลงมา"

พูดจบเรย์ก็เปิดประตูลงจากรถไป

"มาหาใครวะ"

ลูกน้องเฮียกวงเดินเข้าหาเรย์ด้วยท่าทางนักเลง แต่เรย์ไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาเดินผ่านพวกนั้นไปเหมือนไม่กลัวอะไรเลย นี่ฉันเห็นทางกระจกน่ะ เห็นแค่ภาพ แต่ไม่ได้ยินหรอกว่าเขาพูดอะไรกัน

"เห้ย! กูถามว่ามาหาใคร"

"ไม่ใช่หมารับใช้อย่างพวกมึงแล้วกัน"

ฉันเห็นเรย์หันไปพูดกับลูกน้องเฮียกวง แต่ก็เหมือนเดิม ฉันไม่รู้ว่าเรย์พูดอะไร รู้แต่ว่าท่าทางเรย์น่ากลัวมาก ขนาดฉันเห็นจากในรถ ฉันยังกลัวเลย จากนั้นฉันก็เห็นเรย์เดินเข้าไปในบ้านเฮียกวง ไม่นานก็เดินกลับมาขึ้นรถ

"ต่อไปนี้อย่าคิดยุ่งกับไอ้พวกหน้าเลือดแบบนี้อีก พวกมันไม่เคยมีสัจจะอะไร"

"อืม ระ...รู้แล้ว"

ฉันตอบรับไปเพราะคิดเหมือนเรย์นั่นแหละ ต่อไปนี้ถึงจะลำบากยังไงก็จะไม่มีทางมายืมเงินจากคนพวกนี้อีกแล้ว

"แล้ว เอ่อ เฮียกวงว่าไงบ้าง"

"รู้แค่ว่าเธอหมดหนี้กับไอ้พวกหน้าเลือดพวกนี้แล้วก็พอ"

พูดจบเรย์ก็ออกรถ ไม่ให้โอกาสฉันได้ถามต่อ จนกระทั่งขับมาได้สักพักฉันก็รู้สึกว่ากำลังจะถึงปากซอยเข้าบ้านฉันพอดี

"เรย์ เอ่อ นายจอดให้ฉันลงตรงนี้ก็ได้ จะถึงบ้านฉันแล้ว"

"ลืมหรือไงว่าเธอต้องอยู่กับฉันอาทิตย์นึง"

เรย์พูดทั้งๆที่ไม่ได้หันมองฉัน เขาสนใจแค่การขับรถ และไม่มีวี่แววว่าจะชะลอรถให้ฉันด้วย  

"แต่ แต่แม่ฉันอยู่บ้านคนเดียว"

"เมื่อคืนเธอยังทิ้งมาได้"

"เอ่อ เมื่อคืนฉันโกหกแม่ว่าจะไปนอนบ้านเพื่อน"

ฉันบอกเรย์ไปตรงๆ เมื่อวานฉันโกหกแม่ว่าจะไปนอนบ้านดาว แต่ก็แค่คืนเดียว แล้วถ้าฉันหายไปเป็นอาทิตย์ แม่ต้องเป็นห่วงฉันแย่แน่ๆ ฉันรู้สึกได้ว่าตอนนี้ท่าทีของฉันมันลนลานมาก แต่...เรย์ไม่สนใจเลย

"เรย์ ขอร้องเถอะนะ ให้ฉันกลับไปบอกแม่นิดนึงก็ยังดี ว่าฉันต้องไปทำงานกับนายอาทิตย์นึง นะเรย์ ขอร้องเถอะนะ นะ..."

"ฉันไม่ชอบผู้หญิงเซ้าซี้"

เรย์แทรกขึ้นมานิ่งๆ แต่มันเย็นสะท้านจนฉันขนลุกไปหมด

"เอ่อ แต่ฉัน"

"โทรศัพท์ไม่มีใช้รึไง โทรเอาสิ"

"แต่ฉันอยากไปให้แม่เห็นหน้า แม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง"

ฉันพูดจบก็ได้ยินเรย์ถอนหายใจเหมือนรำคาญ

"เธอนี่มันน่ารำคาญจริงๆ"

นั่นไง ฉันเดาผิดที่ไหน เรย์รำคาญฉันจริงๆด้วย

"ฉันจะให้เธอแค่ครั้งนี้"

เรย์พูดพร้อมเหลือบสายตามาเอาเรื่องฉัน

"บ้านอยู่ไหน"

"เอ่อ"

"อย่าให้ต้องถามซ้ำ"

"ยะ...อยู่ซอยถัดไป"

ฉันตอบเรย์แทบไม่ทัน ไม่รู้ทำไม ยิ่งได้อยู่ใกล้เขามากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองถูกล้อมรอบด้วยกรงน้ำแข็งมากขึ้นเท่านั้น

"หลังไหน"

เรย์ถามฉันอีกรอบ เพราะตอนนี้เขาขับเข้ามาในซอยบ้านฉันแล้ว

"ละ...หลังนั้น ที่ ที่มีกระถางกุหลาบอยู่หน้าบ้าน"

ฉันชี้บอกเรย์ เขาก็ขับตรงไปแต่ไม่ได้พยักหน้ารับหรือว่าโต้ตอบอะไรกับฉันเลย

"ลงไปจัดการซะ ฉันให้เธอ10นาที"

"เอ่อ นายกลับไปก่อนก็ได้นะ"

"เหลือ9นาที"

"แต่"

"8นาที"

"เอ่อ ลง ลงแล้วก็ได้"

จากนั้นฉันก็รีบลงจากรถ ตอนนี้ฉันคิดว่ารู้นิสัยเรย์เพิ่มอีกอย่างแล้วล่ะ ว่าเขาน่ะ ขี้เอาแต่ใจที่สุดเลย-_-!!!

.

..

...

8 นาทีผ่านไป...

"นึกว่าหมดยุคลูกแหง่แล้วซะอีก"

พอฉันเปิดประตูรถแล้วขึ้นมานั่งพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า เรย์ก็พูดทันที มันคล้ายๆเขากำลังแดกดันฉันนะฉันว่า

"..."

ฉันไม่พูดอะไร เรย์เองก็ไม่สนใจฉันอีก พูดจบเขาก็ออกรถเลย ส่วนฉัน อืม รู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อยนะ ที่ในที่สุดแม่ก็ปลอดภัยดี ถึงแม้ว่าเมื่อกี้ฉันจะต้องโกหกแม่ว่าต้องไปทำงานกับนายจ้างที่ต่างจังหวัด เพราะเบิกเงินล่วงหน้ามาก่อนแล้วก็เถอะ จริงสิ พูดถึงงาน ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้

"เอ่อ เรย์"

เรย์ไม่ตอบรับฉัน แต่ปรายตามามอง และฉันเริ่มเรียนรู้แล้วล่ะ ว่าท่าทางแบบนั้นของเขาคือเขากำลังถามฉันอยู่

"คือ คือฉันขอไปสมัครงานได้มั้ย"

คราวนี้เรย์ถึงกับหันมาจ้องฉันเลยล่ะ แต่ฉันก็จะคิดซะว่าเพราะรถติดไฟแดงพอดีก็แล้วกัน

"คือยังไง?"

เรย์ถามนิ่งๆ แต่สายตานี่สิ มาเต็มอ่ะ 

"คือ ก็ กับนายต้องทำงานแค่กลางคืน ส่วนกลางวัน ฉันก็อยากออกไปหางานตั้งไว้ เสร็จงานจากนายแล้ว ฉันจะได้มีงานทำ"

"จบอะไรมา"

"รัฐศาสตร์การทูต"

"แสดงว่าภาษาพอได้"

"ก็ ประมาณนึง"

"งั้นระหว่างนี้ก็มาทำงานกับฉัน"

"ทำงานกับนาย?"

"บางครั้งจะมีลูกค้าต่างชาติมาติดต่อขอซื้อรูป หน้าที่เธอก็แค่เจรจากับลูกค้า เพราะฉันต้องจัดการอย่างอื่น อาจจะไม่มีเวลา ถ้ามีคนรู้ภาษามาช่วย อะไรๆมันคงง่ายขึ้น"

เรย์อธิบายเป็นฉากๆ ก็ชัดเจนดีนะ ฉันก็พอเข้าใจ แต่ก็มีอีกอย่างนึงที่ฉันยังไม่มั่นใจน่ะสิ

"แล้วนายคิดว่าฉันจะทำได้เหรอ"

"แค่เธอมีปากกับรู้ภาษา คิดว่านอกนั้นก็ไม่มีอะไรยาก"

นี่เขากำลังด่าฉันทางอ้อมอีกแล้วใช่มั้ย???

"เอ่อ แล้วนายทำงานที่ไหน"

"ที่ที่มีรูปให้ถ่าย"

เรย์พูดจบก็ออกรถ เพราะไฟเขียวมาพอดี เอาตรงๆนะ ถ้าให้ฉันเดาตอนนี้ ว่าไอ้ที่ที่มีรูปให้ถ่ายของเรย์มันที่ไหน ฉันเองก็เดาไม่ออกเหมือนกัน แต่ถ้าให้คิดตามจริง ที่ที่มีรูปให้ถ่ายมันก็ทุกที่ไม่ใช่หรือไง-...- ! 

แต่ก็ช่างเถอะ เขาจะพาฉันไปไหนก็ช่าง รู้แต่ว่าฉันได้งานแล้วจริงๆใช่มั้ย??? ...งานที่รู้สึกว่าได้มาโดยที่โดนนายจ้างป้ายแดงอย่างเรย์มัดมือชกเอากลางสี่แยกไฟแดง(😌&?฿@@&&&____)

.

..

...

ผ่านไปประมาณ 10 นาที ฉันก็รู้สึกว่ารถมันหยุดเคลื่อนที่นะ

"เรย์ จอดรถทำไมเหรอ"

"หิว"

เรย์ตอบแค่นั้นแล้วเปิดประตูลงจากรถไป อ้าว! แล้วฉันล่ะ!???

ปึกๆๆ

เรย์เคาะกระจกรถแล้วส่งสายตาดุๆให้ฉัน ไม่ใช่ขอร้องให้ออกมา แต่ฉันเดาได้ว่าถ้าแปลสายตานั้นเป็นคำพูด ก็คงได้ประมาณว่า จะนั่งเอ๋ออยู่บนรถอีกนานมั้ย!!!? ลงมา!!! 

...และฉันก็คงต้องลง~_~

"ต้องให้บอกทุกอย่างเลยรึไง" ทั้งเสียงทั้งสีหน้าทั้งสายตามาเต็มเอาซะ แบบนี้ฉันฟันธง ว่าเมื่อกี้ฉันเดาสายตาเรย์ถูกชัวร์ๆ

"คือฉัน ก็ฉันไม่รู้"

"คราวหลังหัดเอาเขาออกซะบ้าง ไม่ก็เอาเชือกคล้องจมูกออก"

พูดจบเรย์ก็เดินเข้าร้านไป เดี๋ยวนะ! แล้วที่เรย์พูดเมื่อกี้นี้หมายความว่าไงอ่ะ??? 

...มีเขา มีเชือกคล้องจมูก???

"เอ๊ะ! นายว่าฉันเป็นควายนี่"

กว่าฉันจะคิดออกเรย์ก็สั่งอาหารไปแล้ว ส่วนฉันเพิ่งเดินไปยืนข้างๆเขา

"เรย์ นี่แรงไปแล้วนะ แค่ฉันไม่ลงจากรถด้วยความคิดของตัวเอง นายถึงกับต้องว่าฉันเป็นควายเลยเหรอ" ฉันพูดไม่ดังเท่าไหร่หรอก เพราะอายคนในร้าน แต่รู้สึกว่าหน้าฉันจะงอหน่อยๆ แต่!!!..เรย์ไม่สนใจ ไม่หันมองฉันสักนิดเลย

"นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ"

"อย่ายืนค้ำหัว"

"หะ...ห้ะ?" ตอนนี้ฉันเงิบมาก ตกลงเรย์ได้ยินฉันมั้ย แล้วฉันกับเขาพูดเรื่องเดียวกันมั้ย?

"หูเธอมีปัญหารึไง พูดครั้งเดียวถึงไม่เคยรู้เรื่อง"

เรย์ไม่หันมองฉันอีกนั่นแหละ แต่เขากลับล้วงโทรศัพท์จอเบ้อเร่อขึ้นมาทำอะไรก็ไม่รู้

"หูฉันยังดี แล้วนายล่ะ นายได้ยินฉันพูดมั้ย"

"นั่งลง"