LOGINOKAY, okay. Sabi ko sa sarili ko, tama na. Tapos, na, ayoko na. At hindi ko hahayaan na masira ang buong buhay ko nang dahil lang sa iang elevator moment na ‘yon with my boss - na ipinanganak yata para lumandi sa mga intern at magsalita ng mga salitang nakakapanlambot ng tuhod. NO WAY!Kailangan kong magpaka-mature. Of course, I am mature. I am professional, I am cold - kasing lamig ng tirang Adobo na galing sa freezer. Tama. Dapat, this time, Ice Queen levels. Elsa who? Kaya ginawa ko ang dapat ginagawa ng isang strong, independent, dangerously- horny woman - in-initiate ko ang Ghost Protocol.Meetings? Aba, nagkunwari akong nasa ibang floor. Or nasa kabilang buhay, kung ano man ang p’wede. Coffee? Nag-decaf ako, girl. Para lang hindi ko siya makasalubong sa pantry. Emails? Cordial, robotic. Hanggang ‘noted, sir’, ‘will do, sir’ lang ang drama ko. Walang smiley, walang kahit na ano. Ultimo fashion sense ko nga, iniba ko rin kahit magmukha akong madre. Turtlenecks in Manila heat? Yes.
DING. Bumukas ang elevator at agad na bumungad sa akin ay ang lalaking hindi ko pa kayang harapin. Pauwi na dapat ako at kung wala lang akong naiwang importanteng dokumento sa mesa ko ay hindi dapat ako babalik at hindi ko dapat siya makakasabay pababa sa ground floor. Pero here we are.Matagal akong nakatingin lang sa kanya habang nakatingin lang siya sa akin at kung hindi pa nito hinawakan ang pinto ay tuluyan na akong mapagsasarhan no’n.“Get it,” seryoso niyang sabi. P’wede naman akong humindi. P’wede kong sabihin sa kanya na maghahagdan na lang ako. Pero hindi ko ginawa. Pumasok ako sa elevator na parang isang maamong tupa. Nang sumarado ang pinto ay halos mabingi ako sa katahimikan, liban na lamang sa lakas ng tibok ng puso ko. No buttons pressed, no movement. Isang mahabang nakabibinging katahimikan lang at nakakasakal na tensyon. Hindi siya tumitingin sa akin pero nang tumingin ako sa kanya ay eksakto itong lumingon sa akin. “Gusto mo ba talagang makita ng mga tao na kasama
9:04 AM. Late ako. Pero hindi iyon ang problema ko dahil ang totoong problema? Mukha akong hindi nakatulog - dahil hindi talaga ako nakatulog. Hindi dahil sa hangover sa kanonood ng K-drama kundi dahil muntik na kaming mag-kiss ni Daddy Santi kagabi at magdamag nagwala ang hormones ko dahil doon!Huminga ako nang malalim bago pumasok sa opisina. “Okay ka lang, Issa. You are composed, you are professional. At hindi ka magko-collapse sa oras na makita mo ang boss mong sinapian ang katorpehan.At pagpasok ko nga ay nandoon siya - nakaupo, kalmado, habang nagbabasa ng mga dokumento. Suot nito ang salamin sa mata na lalong nakaka-turn on dahil para itong nananadya para lang sabihin sa kanya, “Yes, Issa. I am that man. Ako ‘yung lalaking bumulong sa ‘yo ng ‘good night’ habang bumubulong ang legs mo ng ‘good Lord.”Grabe, napapigil ako ng hininga ng dalawang segundo. Naglakad ako papunta sa mesa ko na parang hindi ko inisip na papasukin si boss sa apartment ko at i-trap siya ro’n habang-buha
MAHINA ang pagkakasara ni Santi ng pinto. Pero ang kaba sa puso ko? BLAGAG, girl. Parang may mga daga na naghahabulan sa loob levels of panic and arousal. Nauna akong lumakad, hawak pa rin nang mahigpit ang bag ko, na parang makakatulong ‘yon para hindi ako masyadong mag-panic. Huminga ako nang malalim, trying to act normal, trying to imagine what his lips would feel like pressed against-“Issa.”Isang salita, dalawang syllables. Pero parang sapat na ‘yon para tunawin ang katinuan ko. Nang lumingon ako ay nakita ko siyang nakasunod, na parang predator in a suit. Lord, bakit naman ganitong pagsubok ang ibinigay mo sa akin?Nang marating namin ang pinto ng apartment ko ay agad kong kinuha ang susi sa bag. Nakatayo lang si Santi sa likod ko, as in super lapit niya sa likod ko dahil ramdam ko ang init ng katawan niya, girl. Click. Tumunog na ang lock ng pinto pero hindi ko ‘yon binuksan. Basta nanatili lang akong nakatayo sa harap no’n, puno ng kaba ang dibdib. Girl, hindi ko alam ang i
KUNG may isang bagay akong natutunan sa buhay, ito ‘yon: Kapag inimbitahan ka ng billionaire CEO boss mo na mag-dinner pagkatapos kang iwasan buong araw, hindi ka dapat mag-overthink.Unfortunately, isa akong professional overthinker. Kaya alas sais pa lang ng gabi, nasa banyo na ako ng opisina, nakatitig sa salamin habang kinakausap ang sarili ko: “Hindi ito date.” Tumangu-tango pa ako. “Work dinner lang ito. Professional. Kalma, Issa.”At nang mag-vibrate ang phone ko, nawala na ang kalma. Dahil nang buksan ko ang message, it was from Santi: I’m downstairs.Ito na. Pagdating ko sa lobby, nandoon na nga siya, nakasandal sa itim niyang mamahaling sasakyan. Nakasuot siya ng dark blue polo, naka-fold ang manggas, at mukhang kasalanan ng Diyos na gawin siyang ganoon ka-yummy! Nakakainis. Sobrang nakakainis! Nang makita niya ako, agad siyang tumayo nang maayos. At ako naman, parang teenager na kinikilig nang ngumiti siya.“Ready?”No, Sir! “Ready.”Binuksan niya ang pinto para sa akin,
TAHIMIK ang paligid paghinto ng bus sa tapat ng M&C Holdings. Pero hindi ‘yung katahimikang ipagpapasalamat mo. Tahimik na puno ng tension, ‘yung halos hindi ka makahinga, na parang sinasakal ako ng mga alaala ng boses ni Boss kagabi - “If I was not your boss…”P*tang*na. Hindi ako nakatulog. Hindi dahil sa sakit ng ulo dulot ng hangover pero dahil sa kaka-replay ng baritone voice ni Santi na nakakatunaw ng katinuan. Basta, paulit-ulit kong nire-replay ‘yung scene sa utak ko habang nagsisipilyo, habang nagbibihis, habang nasa biyahe, habang nagkukunwari na isa akong huwarang miyembro ng komunidad.Hindi naman sa nag-o-obsess ako, ha. Of course, not. Siguro kaunti lang. Pero girl, in my defense, kasi naman diba, hinatid niya ako sa bahay, nagselos pa siya nang slight kay Marco, at kung anu-ano pang kalandian ang sinabi niya bago kami naghiwalay.Oh diba? Sino ba naman ang hindi mag-o-overthink sa gano’ng klaseng treatment mula sa gano’ng klaseng lalaki? Kaya nang araw na ‘yon, sinubu







