All Chapters of Call Me Daddy One More Time: Chapter 1 - Chapter 10

MAAGA akong pumasok today.Like, "Ako-pa-lang-ang-tao-sa-buong-building" early. Kasi nga, first official day ko ito as temp assistant ni Mr. Jose Santiago Cortéz! At sa sobrang kaba ko, nag-make up ako na parang magsho-shoot ng music video. Blown-out hair, light blue na blouse na parang nagsasabing, “Harmless ako, please huwag mo ‘kong pansinin dahil malapit na ‘kong ma-panic attack” kind of shade.Pumasok ako nang poised, kahit punung-puno ang tiyan ko ng butterflies na parang mga lasing. The office was glass-walled, all sharp corners and minimalist furniture. Ang tahimik. Ang sosyal. Ang intimidating. Kahit nga ‘yung mga upuan, parang mas mahal pa sa laptop ko.Then, click. Bumukas ang elevator. Then, footsteps. Leather shoes, confident ang tunog. At gano’n lang, biglang uminit na naman ang temperature sa opisina. Nang lumingon ako, nando’n na si Boss, ang survivor ng coffee disaster kahapon. At sa kasamaang-palad para sa mahina kong puso, nag-dugs-dugs-dugs na naman siya dahil sa

MAGKAHARAP kaming nakaupo ni Sachi sa pantry, sa harap ng plastic containers na halos wala nang laman."Kung may nagtatanong pa kung bakit ako single, sabihin mo na lang I'm committed... to suffering," sabi ni Sachi sabay tusok ng natitirang lettuce sa pinggan nito."Same, pero sa kaso ko, I'm committed to thirsting over my boss na malamang, hindi alam ang buo kong pangalan," sagot ko habang ngumunguya ng malabsang crouton.Naningkit ang mga mata ni Sachi. "Girl, Issa. Araw-araw kang nagte-train sa kanya. Sa tingin mo ba, hindi pa niya alam ang buo mong pangalan? For sure, alam niya ang birthday mo, blood type mo, pati kung ilan ang naging ex mo."Nabulunan ako ng tubig. "Hala?""Okay, joke lang 'yung last part. Pero come on. Si Daddy Santi 'yan. If James Bond and a cinnamon roll had a baby, siya 'yon. Sa tingin mo ba, hahayaan niyang kung sino-sino lang ang makakapasok sa orbit niya nang gano’n-gano’n lang? Siyempre, pina-background check ka no’n, besh.” Bago pa ako magreklamo, bigl

NANG sumunod na araw, pumasok ako sa opisina na parang nasa K-Drama ako - may internal monologue, may background music na ako lang siyempre ang nakakarinig. At idagdag pa ‘tong si Sachi na walang ginawa kundi ang tuksuhin ako. Siya dapat ang kakampi ko sa mga ganitong panahon pero wala. Actually, kung umasta ang loka, parang kontrabida sa istorya ng buhay ko. Dumadaan ba naman siya sa harap ko tapos bubulong ng - “Who’s your Daddy?” at aalis na parang wala lang.Hay, kailangan ko ng kape. ‘Yung matapang, Lord. ‘Yung kaya akong ipaglaban.Kaya nagpunta ako sa pantry nang nakataas ang noo, nagkukunwaring okay lang ang lahat, nagkukunwaring hindi ako pinagpapawisan dahil sa sobrang kaba habang nananalangin na sana ay wala ro’n si Boss.Pero siyempre, hindi kami bati ni universe. Natigilan ako nang makapasok ako sa loob dahil nando’n si Boss Santi, bahagyang nakasandal sa counter na parang model, at may hawak na coffee mug. Lumingon siya sa akin at ngumiti.Ay sh*t na morning.“Milk or s

AKO ang huling tao sa opisina. Well, actually, hindi lang pala ako. Kasi, nando’n din siya - si Sir Boss Santiago.Oo, nandoon pa rin si Commander Cortéz sa kanyang glass fishbowl office - seryoso as usual, guwapo as usual. Ang lakas pala maka-guwapo ng tama ng warm light sa kanya mula sa desk lamp, girl. Parang magkakasala ka talaga, eh.Halos isang oras na akong nakaharap sa laptop ko, kunwari ‘work mode’ pero sa totoo lang, nagta-type ako, nagdi-delete, nagre-retype, tapos, magbubukas ako ng spreadsheet para kunyari may sense ang ginagawa ko. Pero Lord, hindi ako makapag-isip ng diretso. Bakit? Dahil nandito lang siya, dahil pinili pa talaga niyang mag-OT kami ngayong gabi. Dahil hello, feeling ko naman, itong ‘urgent report’ na ito ay makapaghihintay hanggang bukas pero ano? Naisip talaga niyang magtrabaho ako ngayong gabi, kasama siya at hindi ko alam kung gusto ko siyang sapakin o halikan! Nang bigla siyang tumayo, bigla rin akong nagkunwaring abala sa trabaho.“Miss Balmaceda.

HALOS napanganga ako nang ilapag ng waiter ang desert sa harap ko - Molten Lava Cake, all gooey and sinful - parang utak ko lang, girl.At si Santi? Hindi man lang nagawang tingnan ang pagkain dahil abala siya sa panonood sa akin. “Gusto mo ba ng chocolate?”“Tinatanong mo ba ako kung gusto ko ng chocolate o kung gusto ko nitong chocolate cake na ‘to?”Ngumiti siya. “Kahit ano…pareho. Ikaw. ‘Yang cake. Curious lang ako.”Diyos ko, I swear, parang biglang nag-fail ang lungs ko nang ilang segundo! “Actually, Sir, I love chocolate pero…medyo hindi ko gusto ‘yung ganito na napapaso ang dila ko.”“Alam mo, may mga bagay na masarap kahit nakakapaso.”HOY, SIR! Ano ba ang ibig niyang sabihin? ‘Yung cake ba o ako? Required ba akong mag-flirt back? At para pigilan ang sariling sabihin na ‘Willing mapaso, Sir, basta ikaw’, sumubo na lang ako ng cake at ngumiti.“So, masyado bang mainit?” tanong niya nang may kakaibang kislap sa mga mata.“Hindi naman, Sir. Sakto Lang. Kaya ko naman ang init.”