5. DINNER

Kim’s POV

Walang ibang maririnig sa paligid kung hindi ang napakahinang tunog ng mga kubyertos sa plato namin. Kaya naman pala sobrang tahimik na tao nitong si Dylan, nagmana siya sa mga magulang niya.

Pagkakita nila sa amin ay niyaya lang kami kumain tapos wala nang nangyaring kwentuhan. Pinapunta lang ba nila ako rito para pakainin?

“Ay anak ka ng Nanay mo!”

Para silang mga lion na nakakita ng mabibiktima kung makatitig.

“Are you okay?” tanong ni Dylan.

Tumango ako, “Y-Yung kutsara ko nahulog kasi.” Yumuko ako at kinuha iyon.

“I’ll get you a new one.”

“Hindi na, okay pa ‘to wala pang five hours.”

“Isn’t that supposed to be five seconds? Gross!”

“Ehem!”

Kaagad akong umayos ng upo nung tumikhim ang Dad niya.

“S-sorry po,” pagpapaumanhin ko.

“What’s your name hija?”

“Kimberly Ann Dimagiba po.”

“Your family is not in the business world, I suppose,” singit ng Mommy niya.

“Ah business po? May business po kami. Nagbebenta po ng kakanin si Mama tapos nagpapaorder din siya sa catalogue,” pagmamalaki ko.

Nagkatinginan sila at parehong napangisi. May nakakatawa ba sa sinabi ko? Tumingin ako kay Dylan para sana magtanong pero focused lang siya sa roasted chicken sa plato niya.

“How about your Dad?” tanong ni Mister Abellana.

“Wala na po si Papa.” Natigil sa pagkain si Dylan at tumitig sa akin, “Single Mom po ang Mama ko, siya na po ang nagpalaki sa akin.”

“So where’s your Dad?”

“Hindi ko po alam, Ma’am.” Hindi naman kasi namin iyon napag-usapan ni Mama. Kung wala na ba siya sa mundong ibabaw, kung sumakabilang p*nty ba siya o kung ano man.

Ibinaba ni Mister Abellana ang hawak niyang kubyertos at tumitig sa akin. Nakakatakot, nakakanerbyos!

“Tell me, hija. Are you with my Son because we’re rich?”

“Dad!”

Hinawakan ko ang kamay ni Dylan.

“Honestly Sir, ngayon ko lang po nalaman na kayo ang pamilya niya.”

“B*llsht!” bulalas ng Mama niya na nagpatuyo sa lalamunan ko.

“T-Totoo po iyon. Hindi naman po kasi makwento si Dylan. Lagi siyang tahimik at parang may sariling mundo. Sa trabaho hindi naman po bubuka ang bibig niya kung hindi importante. Hindi ko nga po alam kung paano naging kami eh.”

Kung gusto mong paniwalaan ang kasinungalingang sinasabi mo, dapat haluan mo ito ng ilang detalye ng katotohanan.

“So you’re our employee,” bulalas ulit ni Misis Abellana. Siya iyong tipo na hindi naman maemosyon magsalita at hindi rin maekspresyon ang mukha, pero sobrang intimidating ng aura at parang nananaksak ang mga titig niya.

“She is, is there a problem?” sagot ni Dylan.

Kumakain na naman ang lalakeng ito samantalang ako parang mauubusan na ng hininga sa interrogation— este interview ng parents niya!

“Yes, I don’t like her for you.”

Ow sheet ito na ba yung oofferan ako ng ten million para layuan ang anak niya?

“I don’t like you as my Mom either, may narinig ka ba sa akin?”

Ooooh! Tatlong puntos para kay Dylan!

Saglit silang natahimik hanggang magsalita ulit si Mister Abellana.

“Find a new girl, I don’t like her to bear your child.”

“Then you won’t get any grandchildren from me. It’s either Kim, or no one else. I’m not marrying anyone else.”

Nakatitig ako sa kanya habang sinasabi niya iyon. Kung hindi ko lang alam na peke lang itong relasyon namin, pati ako makukumbinsi niya. Minsan lang siya bumanat pero kitang-kita sa mga mata niya ang nararamdaman niya.

Ang puso ko, ayaw na naman kumalma.