5

Parang biglang nagyelo ang dugo ni Solene.

Mula sa talampakan niya, unti-unting kumalat ang malamig na pakiramdam hanggang sa buong katawan niya, parang may nagyeyelong tubig na ibinuhos sa puso niya.

Halos hindi siya makahinga.

Napaka-inosente niya. Akala niya, kaya pa niyang lumaban para sa pamilya nila.

Akala niya, kapag nalaman ni Kael ang tungkol sa bata, kahit paano ay magbabago ito, na baka sa pagkakataong iyon, piliin naman siya at ang anak nila.

Ngunit mali siya.

Sa puso ni Kael, hindi kailanman magiging mas mahalaga ang anak nila kaysa kay Natalyn.

Dahan-dahang pumikit si Solene habang tuluyang tumulo ang luha sa mga mata niya.

“I know hindi mo gusto si Natalyn,” mahinang sabi ni Kael habang nakatingin sa maputla niyang mukha. “Pero mahina talaga ang katawan niya ngayon. Sana maintindihan mo.”

Lumapit ito nang bahagya, tila sinusubukang pakalmahin siya.

“Kung gusto mo talagang magkaanak,” dagdag nito, “puwede naman nating pagplanuhan ’yan kapag okay na ang kondisyon niya.”

Napangiti si Solene. Ngunit puno iyon ng pait.

Kung sasabihin niya kay Kael na buntis na siya ngayon… Ano kaya ang unang gagawin nito?

Malamang dadalhin siya agad nito sa ospital para ipalaglag ang bata.

Dahil para kay Kael, mas mahalaga pa rin ang dugo niya para kay Natalyn kaysa sa batang nasa sinapupunan niya. Marahang napahawak si Solene sa tiyan niya. Hindi niya hahayaang may mangyari sa anak niya.

Ito na lang ang natitirang pamilya niya.

“Gets ko na,” mahina niyang sabi habang pinapahid ang mga luha sa mukha niya. “Busy ka pa. Hindi na kita guguluhin.”

Pagkatapos noon, dali-dali siyang tumayo at lumabas ng opisina. Parang tumatakas.

…

Pagbalik niya sa Bamboo Bay, agad niyang inayos ang mga gamit niya. Tahimik siyang nag-impake habang pilit pinapakalma ang magulong isip niya.

Pagkatapos ay kinausap niya sandali si Aling Lida bago tuluyang hinila ang maleta palabas ng villa.

Balak sana niyang maghanap muna ng hotel. Ngunit habang nasa taxi siya, biglang tumawag ang tiyuhin niya kaya agad siyang dumiretso roon.

Pagdating niya sa bahay, si Tita Manilyn niya ang nagbukas ng pinto.

Pagkakita pa lang kay Solene, agad itong ngumiti nang malaki.

“Naku, Solene! Finally nandito ka na!” masayang sabi nito habang hinihila siya paloob. “Miss na miss ka na ng tita mo!”

Ngunit nang mapansin nitong maleta lang ang dala ni Solene at wala man lang pasalubong o shopping bags, bahagyang natigilan ang ngiti nito.

Mabilis na nagsalita si Solene.

“Tita, sorry po. Biglaan kasi kaya wala akong nabili.”

“Hay naku, pumasok ka muna,” sabi naman ng tiyuhin niyang si Alex habang lumalapit. “Kailan ka ba pumunta rito na walang dala? Huwag ka nang mahiya.”

Pagkatapos ay bahagya itong napabuntong-hininga.

“Hindi mo man lang sinabi na makakalabas ka na sa kulungan. Sana nasundo ka namin.”

Umiling si Solene.

“Umuulan kasi kanina, Tito. Ayoko na kayong maabala.”

Ngumiti nang bahagya si Alex bago mapansin ang maleta sa gilid.

“Bakit may dala kang maleta?”

Bahagyang natigilan si Solene bago mahinang sumagot, 

“Makikipag-annul na ako kay Kael... kaya umalis na ako sa Bamboo Bay.”

“Ano? Annulment?!”

Biglang tumaas ang boses ni Manilyn.

“Si Kael ba ang may gusto?!” agad nitong tanong.

Umiling si Solene. “Ako ang gustong makipaghiwalay.”

Parang hindi makapaniwala si Manilyn.

“Nababaliw ka na ba?!” malakas nitong sabi. “Ang pamilya Vidal ang pinakamayaman sa buong lungsod! Ang daming gustong mapangasawa ang ganyang pamilya tapos ikaw pa ang gustong umalis?!”

Halos mapahawak ito sa noo. “Nag-iba talaga utak mo sa kulungan!”

“Tumigil ka nga!” Mariing saway ni Alex sa asawa habang masamang nakatingin dito.

Pagkatapos ay bumaling ito kay Solene at lumambot ang ekspresyon.

“Noong una pa lang, mali na si Kael,” galit nitong sabi. “Hindi man lang niya inimbestigahan nang maayos ang video bago ka ipinakulong.”

Huminga ito nang malalim bago marahang idinagdag, 

“Wala na ang lola mo, pero nandito pa ang tiyuhin mo. Lumipat ka rito. Ako na ang bahala sa’yo.”

Agad namang umiling si Solene.

“Huwag na po, Tito. Maghahanap na lang ako ng apartment at trabaho. Ayoko na kayong abalahin.”

“Anong abala?” sagot agad ni Alex. “May bakante namang kwarto rito. Bakit ka pa gagastos sa renta?”

Hindi na nito hinintay ang sagot niya at agad kinuha ang maleta.

“Dito ka na titira. Tapos ang usapan.”

“Oo nga,” sabat ni Manilyn, ngunit mabilis ding nagtanong, “pero Solene, since makikipag-divorce ka, magkano ang makukuha mo sa pamilya Vidal?”

Tahimik na napayuko si Solene.

“Wala po,” mahinahon niyang sagot. “Aalis akong walang dala.”

“Ano?!”

Halos mapasigaw si Manilyn.

“Talaga bang nababaliw ka na?!” gigil nitong sabi. “Paano ka mabubuhay nang walang pera?! Iinom ka ng hangin?!”

“Tita,” mahinahon niyang paliwanag, “may prenup kami noon pa. Hindi talaga ako puwedeng humingi ng parte sa ari-arian ng pamilya Vidal.”

Pagkatapos ay bigla niyang naalala ang isang bagay.

“Tito,” sabi niya habang tumitingin kay Alex, “bago namatay si Lola, binigyan niya ako ng jade pendant.”

Bahagya siyang napaisip.

“May sinabi rin siya tungkol sa totoong pagkatao ko... tungkol daw sa background ko.”

Bahagyang nag-iba ang ekspresyon ni Alex, ngunit mabilis din itong nagtago ng emosyon.

“Kung ibinigay sa’yo ng lola mo,” mahinahon nitong sabi, “itago mo nang mabuti.”

“At ’yung sinabi niya?” tanong ni Solene.

Saglit na natahimik ang lalaki bago sumagot.

“Wala ’yon,” pilit nitong sabi. “Nalulungkot lang siguro siya para sa buhay mo.”

Hindi naman nagduda si Solene. Mahina siyang ngumiti.

“Kahit wala akong magulang mula pagkabata,” sabi niya, “binigay naman sa’kin nina Lola at Lolo ang buong pagmamahal nila. Hindi ko kailanman inisip na kawawa ako.”

Napabuntong-hininga si Alex habang tumatango.

“Mabuti kung gano’n,” mahina nitong sabi. “Siguradong payapa na sila ngayon.”

…

Alas-diyes na ng gabi nang makabalik si Kael sa Bamboo Bay. Tahimik ang buong villa.

Pagpasok niya sa master bedroom, agad niyang napansing wala si Solene.

Walang tao. Walang bakas ng gamit nito.

Bahagyang kumunot ang noo niya bago agad inilabas ang cellphone at tinawagan ito.

Ngunit hindi makapasok ang tawag.

Blocked.

Unti-unting dumilim ang mukha ni Kael. Agad siyang bumaba at tinawag si Manang Lida.

“Nasaan si Solene?”

Bahagyang nag-alangan si Manang Lida bago sumagot.

“Umalis na po si Madam.”

“Ano?” Mariing kumunot ang noo ni Kael. “Kailan pa?”

“Kaninang umaga po.”

Parang may gustong sabihin si Aling Lida ngunit hindi niya magawa.

Bago umalis si Solene, paulit-ulit siyang pinakiusapan nito na huwag sasabihin kay Kael ang tungkol sa pagbubuntis niya. Dahil sigurado raw siya. 

Tahimik na iniabot ni Aling Lida ang isang dokumento kay Kael.

“Iniwan po ito ni Madam,” maingat nitong sabi. “Divorce agreement po.”

Agad iyong kinuha ni Kael at mabilis na sinulyapan ang laman. Unti-unting dumilim ang ekspresyon nito bago malamig na napatawa.

“Talagang lumakas ang loob niya,” sarkastiko nitong sabi habang mahigpit ang hawak sa mga papel.

“Sir…” nag-aalangan na sambit ni Aling Lida, “seryoso po si Madam sa pakikipag-divorce.”

Biglang humigpit ang panga ni Kael.

“Hindi siya ang masusunod dito,” malamig nitong sabi habang inis na hinihila pababa ang necktie niya. “Saan siya lumipat?”

“N-Nagmadali po siyang umalis...” sagot ni Manang Lida. “Hindi niya sinabi kung saan.”

Hindi na nagsalita pa si Kael. Diretso itong lumabas ng villa at agad inutusan ang driver na ihanda ang sasakyan.

…

Sa guest room ng bahay ng tiyuhin niya, katatapos lang maligo ni Solene. Pagod na pagod ang pakiramdam niya, pisikal man o emosyonal.

Kakaupo pa lamang niya sa gilid ng kama nang biglang tumunog ang cellphone niya.

Hindi pamilyar ang numero. Bahagya siyang nag-atubili bago sinagot ang tawag.

“Hello? Sino ’to?”

“Bumaba ka.”

Mababang boses ni Kael ang agad niyang narinig mula sa kabilang linya. Biglang nanigas ang kamay ni Solene na may hawak ng cellphone.

“I’m already asleep,” malamig niyang sagot.

Ngunit tila hindi naapektuhan ang lalaki.

“Binibigyan kita ng ten minutes,” madiing sabi nito. “Kapag hindi ka bumaba, sisiguraduhin kong walang makakatulog sa buong subdivision na ’to ngayong gabi.”

Hindi na nito hinintay ang sagot niya at agad pinatay ang tawag. Tahimik na napatitig si Solene sa cellphone.

Pagkatapos ng ilang segundong pag-aalinlangan, napabuntong-hininga na lamang siya at muling nagpalit ng damit bago bumaba.

Sa tapat ng building, nakaparada ang isang itim na Rolls-Royce.

Nakasandal si Kael sa gilid ng sasakyan habang tahimik na naninigarilyo. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng gabi, lalo itong mukhang malamig at imposibleng lapitan.

Dahan-dahang lumapit si Solene ngunit sinigurado niyang may distansya sa pagitan nila.

“Ano’ng kailangan mo?” kalmado niyang tanong.

Pagkabuga ni Kael ng usok, diretso itong tumingin sa kanya.

“Ano bang iniisip mo?” malamig nitong sabi. “Parang wala kang narinig sa sinabi ko kagabi.”

Bahagyang kumunot ang noo nito habang nakatitig sa kanya.

“May gana ka pang gumawa ng divorce agreement at umalis ng bahay?”

Humithit muli ito ng sigarilyo bago mariing nagsalita, 

“Sumakay ka na sa kotse. Uuwi tayo.”

Mapait na napangiti si Solene.

“Uuwi?” marahan niyang ulit. “Kael... bahay ko ba talaga ’yon?”

Unti-unti siyang napatingin dito.

“Kung bahay ko ’yon,” nanginginig ngunit malinaw niyang sabi, “bakit mas pinipili ng asawa ko na matulog sa tabi ng ibang babae?”

Bahagyang dumilim ang mukha ni Kael.

“Again, tungkol na naman ’to kay Natalyn,” malamig nitong sabi. “Solene, puwede bang huwag kang masyadong makitid mag-isip?”

Napatawa si Solene.

Ngunit puno iyon ng sakit.

“Makitid mag-isip?” ulit niya. “Ano bang gusto mong gawin ko?”

Unti-unting namula ang mga mata niya.

“Ngitian kayong dalawa habang sweet kayo sa harap ko?” nanginginig niyang tanong. “Magpakuha ulit ng dugo hanggang maubos ako? O bumalik na naman sa kulungan para sa kanya?”

Mariin siyang napatingin dito.

“Kael,” mahina ngunit puno ng pagod niyang sabi, “alam kong nagsimula ang kasal natin dahil sa kapalit na interes.” Huminga siya nang malalim bago ipinagpatuloy,  “Pero tao ako. Hindi ako blood supply machine ni Natalyn.”

Biglang napatawa nang malamig si Kael. “At least aware ka,” sarkastiko nitong sabi. “Nagpakasal ka sa’kin noon para magamot ang lola mo.”

Unti-unti itong lumapit sa kanya.

“Ngayong wala na siya, gusto mo nang umalis?” malamig nitong dagdag. “After mong makuha ang kailangan mo, iiwan mo na lang ako?”

Napapikit si Solene dahil sa pagod.

“Kung pera lang ang problema...” mahina niyang sabi, “babayaran ko lahat ng ginastos ng pamilya Vidal sa pagpapagamot ni Lola.” Muli siyang tumingin dito. “Kahit installment pa,” mapait niyang dagdag. “Lagyan mo na rin ng interes kung gusto mo.”

Biglang nagdilim ang mukha ni Kael. “Ano’ng sabi mo?” malamig nitong tanong.

Hindi umatras si Solene. Diretso niyang sinalubong ang galit nitong tingin. “Sabihin mo lang kung magkano,” mahinahon niyang sabi. “Babayaran ko.”

Sa isang iglap, marahas na itinapon ni Kael ang sigarilyo sa lupa at mabilis na lumapit sa kanya.

Bago pa makapag-react si Solene, bigla siyang hinila nito papunta sa dibdib nito.

“Kael”

Napasinghap siya nang mahigpit nitong yakapin ang baywang niya. Parang umikot ang buong paligid nang bigla siyang idiin nito sa katawan nito.

“Ano ba? Bitawan mo ako...”

Ngunit hindi na niya natapos ang sasabihin. Biglang yumuko si Kael at marahas na sinakop ng halik ang mga labi niya.

Mapusok at mapang-angkin.

Parang gustong patahimikin ang lahat ng salita niya.

Napasinghap si Solene habang pilit siyang kumakawala, ngunit madaling nahuli ng lalaki ang mga kamay niya.

“Mm,  Kael... stop…”

Ngunit lalo lamang nitong pinalalim ang halik. Halos mawalan siya ng hininga bago tuluyang umatras ang lalaki pagkaraan ng ilang sandali.

Mabigat ang paghinga nito habang nakatitig sa kanya.

Ang galit sa mga mata nito kanina ay napalitan ng malinaw na pagnanasa.

“Kung ayaw mong gawin riito mismo,” paos nitong bulong habang mahigpit pa rin ang hawak sa baywang niya, “sumakay ka na sa kotse.”