5

SOLENE POV:

Tahimik ang byahe nang sinimulan ni Valerie ang pagmamaneho. Gabi na ang daan kaya hindi rin traffic.

Hindi ko alam kung ano ang ginawa niya kanina sa loob kung bakit siya bumalik, pero nawalan narin ako ng lakas para pigilan ang kaibigan ko. 

Nang makarating kami sa building ng condo niya, tahimik lang din akong sumunod sa kanya papasok sa elevator hanggang sa makarating kami sa mismong unit niya. 

Pagbukas ng pinto ng condo niya, hindi na ako nakagalaw. Hindi dahil pagod ako, kundi dahil sa wakas, ligtas akong makakahinga, kahit saglit lang.

“Sol,” tawag ni Valerie, inagaw ang isa kong maleta. “Doon sa guest room.”

Tumango lang ako. Hindi ko kayang magsalita, dahil pakiramdam ko kapag binuksan ko ang bibig ko, iiyak ako nang walang tigil.

Pagpasok ko sa guest room, ramdam ko na ang kaginahawaan pero ramdam ko rin na pinipigilan ng mata ko ang luha. 

“Umupo ka,” saad ni Valerie.

Umupo ako sa gilid ng kama. Sumunod ako tulad ng isang batang nadapa at hindi alam kung ano ang dapat unahin.

Humugot si Valerie ng malalim bago nagsalita. “Solene… you know I love you, right?”

Tumango ako.

“At kailangan mo itong marinig kasi alam kong pinipigilan mong umiyak.”

Pinisil ko ang palad ko, pilit na pinatitigas ang sarili.

“Kael doesn’t deserve you. Hindi niya deserve kahit isang araw na kasal kayo.”

Kinagat ko ang labi ko. “Alam ko.”

“Hindi mo alam,” giit niya. “Kung alam mo, hindi mo hahayaan na magtagal ng pitong taon ang pagsasama ninyo, at hindi ka natatakot na sabihin sa kanya ang pagbubuntis mo.”

Napatingin ako sa sahig. Tama si Valerie, natatakot ako. Dahil kahit naman wala si Natalyn sa kwento, paano kung hindi niya matanggap na magkaka-anak kami. Anak ko lang ang masasaktan pagdating ng panahon. 

“Magpahinga ka na, kailangan mo iyon.”

***

Tatlong araw na akong nakatira sa condo ni Valerie. Tatlong araw na wala akong balita kay Kael, at pinili kong manatiling gano’n. No more looking back. No more hoping. Lalo na ngayong may dinadala akong buhay na kailangang protektahan.

Maaga akong nagpunta sa ospital para sa routine check-up. Tahimik, maaliwalas ang hallway, at sa sandaling iyon, gusto ko lang maging normal ang lahat.

Matapos ang tests, hawak ko ang folder ng second result ng pagbubuntis ko, habang papasok ako sa CR ng babae. Kailangan kong huminga. Kailangan kong mag-ipon ng lakas, lalo na’t nalaman ko na mahina ang kapit ng bata sa akin, na dapat akong mag-ingat. 

Ilang minuto pa akong nanatili sa loob ng cubicle hanggang sa may narinig akong boses.

“Of course wala namang totoong cancer,” natatawang sabi ng babae mula sa dulo ng cubicle area. “Six months to live? Ang galing ng doctor na binayaran ko, right? Naniwala si Kael.”

Napahinto ako. Nanlamig ang kamay ko sa hawak na folder. 

“Kael just needed a reason to stay,” patuloy niya. “And if it takes a fake diagnosis for him to realize na kailangan niya ako? Worth it. At least ngayon, malapit na siyang bumalik sa akin.”

Parang may sumabog na pader sa dibdib ko.

Hindi ako nakagalaw ng ilang segundo. Hindi makahinga. Lahat ng panghihina, pagkalito, at sakit ng huling linggo, biglang naging malinaw. Lahat ng sinabi niya, lahat ng iyak, lahat ng pinakita sa lahat ng tao na nanghihina siya… kasinungalingan.

Napakuyom ang mga kamao ko. Ginamit niya delikadong sakit para makuha si Kael? At si Kale naman, isang tanga at bobo, mabilis maniwala!

Hindi na ako nakatiis, lumabas ako ng cubicle at tinignan siya nang masama. 

“Natalyn.”

Parang sinabuyan siya ng yelo. Unti-unting umangat ang tingin niya mula sa cellphone.

At nang makita niya ako, nanlaki ang mata niya. Nagdilim ang mukha niya sa takot… at pagkatapos, sa galit.

“A-anong… anong ginagawa mo dito?”

“Narinig ko,” mariin kong sabi, nanginginig ang boses ko. “Narinig ko lahat. Paano mo, paano mo nagawang magsinungaling ng gano’n? Paano mo nagawang—”

Hindi ko natapos.

Isang malakas na sampal ang tumama sa pisngi ko. Bago ko pa mabawi ang balanse, itinulak niya ako, dahilan para bumagsak ako sa sahig, nanlumo ang tuhod ko, at kasabay ng pagbagsak ko, nalaglag ang folder.

Lumipad ang paper results sa pagitan naming dalawa.

Akmang susunggaban ko iyon, pero naunahan niya ako. Dinampot niya ang papeles.

“Give me that!” sigaw ko. Pilit na tumayo pero hindi ko kaya, masakit ang balakang ko. 

“Pregnant?” halos pabulong pero puno ng poot.

Nakita ko ang pag-angat ng dibdib niya, unang gulat, tapos mabilis na napalitan ng pagkasuklam. “Of course,” malamig niyang sabi. “Of course ikaw ang may anak niya.”

Hindi ako nakasagot. Hindi ko alam kung dahil sa takot ko sa kanya… O dahil sa biglang pagsakit ng puson ko.

Parang may humigpit. Parang pinupunit mula sa loob.

“Akin na…” halos hindi ko na marinig ang sariling boses. “A-aray…”

Umangat ang kamay ko, napahawak sa tiyan ko, at doon ko nakita ang dugo sa mga binti ko.

“No. No. No…” napaiyak ako agad, hindi ko mapigilan. “Please… call some help!” sigaw ko sa kanya.

Pero nang tignan ko siya, umawang lang ang labi niya, binagsak niya ang folder sa sahig at mabilis na tumakbo palabas. Iniwan niya akong mag-isa, nahihirapang tulongan ang sarili kong makatayo.

Hindi pwede…ayaw kong mawala ang anak ko. 

“Help…” tinangka kong sumigaw pero nanghihina ako.

Parang lumulubog ang katawan ko sa sahig, hindi ko kaya. Pinilit kong kumapit sa pader na tiles, hindi ko na napigilan ang sarili kong umiyak. 

“Oh my god! Miss? Miss, are you okay? NURSE! DOCTOR!”

Dinig kong sigaw ng isang babae pero agad ding nawala ang ingay sa tenga ko. Parang lumulutang. Parang nahihila palayo sa katawan ko ang sarili kong boses.

Sunod-sunod ang yabag. Sunod-sunod ang tawag. May mga kamay na umalalay sa akin. At bago ako tuluyang mawalan ng malay, narinig ko ang boses ni Valerie, nanginginig, nangingibabaw sa pagitan ng kaba at lungkot.

“Prepare the ER. Now!”

At tuluyang nagdilim ang lahat.