4

Matagal nang nanghihina ang katawan ni Solene sa tuwing ganito siya titigan ni Kael.

Parang may kakaibang kapangyarihan ang lalaki na kayang tunawin ang lahat ng depensang pilit niyang itinayo sa sarili. Sa bawat haplos nito, sa bawat bulong na dumadampi sa tainga niya, pakiramdam niya’y unti-unti siyang nawawala.

Ngunit mariing kinagat ni Solene ang ibabang labi niya.

Ang bahagyang sakit na iyon ang nagpabalik ng katinuan niya.

Hindi na siya puwedeng bumigay muli. Hindi na siya puwedeng muling malunod sa mga yakap ng lalaking hindi naman siya mahal.

At higit sa lahat… Hindi na niya kayang maanatili sa isang kasal na puro pagnanasa lamang ngunit walang pagmamahal.

Biglang tumunog ang cellphone ni Kael, pinutol ang mabigat na tensyon sa silid.

Bahagyang nainis ang lalaki dahil sa istorbo, ngunit nang tuloy-tuloy na umalingawngaw ang ringtone, napilitan itong huminto.

Kinuha nito ang cellphone sa bedside table at mabilis na sinulyapan ang screen.

At agad nitong binitiwan si Solene. Mula sa kinaroroonan niya, malinaw na nakita ni Solene ang pangalan sa screen.

Si Natalyn.

Tahimik siyang napangiti nang mapait.

Noon, kapag may tumatawag habang magkasama sila, kadalasan ay diretsong dini-decline lang iyon ni Kael bago i-silent ang phone.

Pero kapag si Natalyn ang tumatawag… Laging iba.

Agad itong sumasagot.

Narinig ni Solene ang paglambot ng boses ng lalaki habang kausap nito ang babae sa kabilang linya.

“Nasa bahay ako...” mahina nitong sabi. “Hindi ka niya tina-target. Huwag ka nang mag-isip nang sobra.”

Sandali itong tumahimik bago muling nagsalita.

“Okay. Pupunta ako mamaya.”

Tahimik na napaupo si Solene sa kama at nagsimulang ayusin ang nagulong damit niya. Nanginginig ang mga daliri niya habang isa-isang ibinabalik ang mga butones.

Pagkababa ni Kael ng tawag, lumingon ito sa kanya at bahagyang ngumiti.

“Ang bilis mo namang magbihis,” sabi nito na tila amused. “Takot ka bang kainin kita?”

Hindi sumagot si Solene.

Lumapit si Kael at siya na mismo ang tumulong magsara ng natitirang butones ng damit niya.

“Kung ayaw mong ulitin ko ’yung pagtanggal niyan,” mababa nitong sabi habang nakatitig sa kanya, “sumama ka nang kumain.”

Naalala ni Solene kung gaano siya muntik bumigay kanina. Kaya sa pagkakataong iyon, hindi na siya tumanggi. Alam niyang walang saysay ang pakikipagtalo kapag desidido si Kael.

…

Pagbaba nila sa dining room, nakahanda na ang mesa ng samu’t saring pagkain.

Halatang pinaghirapan iyon ni Aling Lida.

“Madam,” may pag-aalalang sabi ng matandang kasambahay habang nilalagyan siya ng pagkain, “masyado po kayong pumayat. Kumain po kayo nang marami.”

Tahimik lamang na napatingin si Kael kay Solene mula sa kabilang bahagi ng mesa.

Doon lang niya napansin na mas payat nga ito kaysa dati.

Manipis na talaga ang katawan ni Solene noon pa man, ngunit ngayon ay mas lalong luminaw ang matangos nitong panga at maputlang mukha.

At kahit ganoon… Maganda pa rin ito.

Nakakagulat na kahit gaano ito kahina o kapagod tingnan, may kakaiba pa rin itong elegance na hindi nawawala. Ngunit hindi maipaliwanag ni Kael kung bakit pakiramdam niya’y may malaking nagbago rito.

Parang unti-unti na itong lumalayo sa kanya.

Kumuha si Aling Lida ng braised pork at inilagay iyon sa mangkok ni Solene.

Ngunit paglanghap pa lamang niya sa amoy ng pagkain, biglang kumirot ang sikmura niya.

Mabilis siyang napatakip sa bibig habang halos masuka.

“Madam!” gulat na sabi ni Aling Lida habang nagmamadaling kumuha ng tubig. “Ayos lang po ba kayo? Masama po ba pakiramdam ninyo?”

Huminga nang malalim si Solene bago pilit pinakalma ang sarili.

“I’m okay...” mahina niyang sabi habang tumatayo. “Busog na ako.”

Pagkatapos noon ay mabilis siyang umalis ng dining room. Tahimik na sinundan ng tingin ni Kael ang papalayong likod niya.

Hindi niya alam kung bakit, ngunit bigla na lamang nawala ang gana niyang kumain.

Maya-maya, inilapag niya ang chopsticks at tumayo.

“Sir, hindi pa po kayo tapos kumain,” paalala ni Aling Lida.

“Aalis muna ako,” maikling sagot nito habang isinusuot ang coat niya.

Pagkatapos ay malamig nitong idinagdag, “Magaan lang kasi ang pagkain sa prison kaya hindi siya sanay agad sa oily food. Pakigawan na lang siya ng lugaw mamaya.”

“Opo, Sir.”

…

Pag-akyat ni Solene sa kwarto, narinig niya agad ang tunog ng umaandar na sasakyan mula sa labas.

Tahimik siyang lumapit sa floor-to-ceiling window. At tulad ng inaasahan niya, nakita niya ang sasakyan ni Kael na mabilis na umaalis palabas ng villa.

Mapait siyang napangiti.

Kanina pa lang nangako na ito kay Natalyn sa tawag. Hindi nga nito kayang tapusin ang hapunan para sa kanya.

Talagang true love.

Dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata habang nakasandal sa salamin ng bintana.

Pagod na pagod na siya.

Ngunit maya-maya, tila may biglang naalala si Solene.

Mabilis niyang iminulat ang mga mata at agad inilagay ang dalawang daliri sa pulsuhan niya.

Tahimik ang buong silid. At habang lumilipas ang bawat segundo, unti-unting nanlamig ang buong katawan niya.

Malinaw at matatag ang pulso.

Pulse of pregnancy.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi na niya kailangang mag-isip pa nang matagal upang maalala kung kailan nangyari iyon.

Isang buwan na ang nakalipas.

Noong araw na nakalabas siya para dalawin ang lola niya.

Hindi kailanman gusto ni Kael ang paggamit ng condom dahil naiirita raw ito roon. Kaya sa tuwing may nangyayari sa kanila, si Solene ang umiinom ng gamot pagkatapos.

Pero noong araw na iyon, balak sana niyang bumili ng pills matapos dumaan sa hospital.

Ngunit dahil sa biglaang pagpanaw ng lola niya, tuluyan nang nagulo ang isip niya. At nakalimutan niya.

Unti-unting napahawak si Solene sa tiyan niya habang magulo ang isip. Hindi niya alam kung ano ang dapat niyang madaramdaman.

Nang tuluyan siyang kumalma, dali-dali siyang lumabas upang bumili ng pregnancy test kit. At nang makita niya ang dalawang malinaw na guhit, tuluyan siyang natulala.

Positive.

Isang beses lang siyang hindi nakainom ng gamot, at nabuntis agad siya.

Dahan-dahang hinaplos ni Solene ang ibabang bahagi ng tiyan niya habang puno ng kaguluhan ang isip niya.

Noong wakas ay nagkaroon siya ng lakas ng loob na hiwalayan si Kael, doon pa siya nabuntis.

Parang isang napakasamang biro ng tadhana. Halos hindi siya nakatulog buong gabi kakaisip.

Paulit-ulit siyang nagpabalik-balik sa kama hanggang madaling-araw bago tuluyang nakatulog dahil sa pagod.

Pagsikat ng araw, saka lamang siya nagising. At gaya ng inaasahan niya, hindi umuwi si Kael buong gabi.

Tahimik siyang bumaba upang mag-almusal.

Ngunit pagpasok niya sa dining room, biglang nagmamadaling pumasok si Aling Lida na tila gustong magsalita ngunit nag-aalangan.

“Anong nangyari?” kunot-noong tanong ni Solene. “Nanalo ka ba sa lotto?”

“Madam, kayo po ang parang nanalo sa lotto!” excited na sabi ni Aling Lida habang halos hindi maitago ang saya sa mukha nito. “Hanggang kailan n’yo po ba itatago sa’kin ’to?”

Mula sa likuran nito, inilabas niya ang isang pregnancy test kit.

Agad na nanlamig ang mukha ni Solene nang makita iyon.

“Nakita ko po sa basurahan,” patuloy ni Aling Lida habang halos mangilid ang luha sa tuwa. “Buntis kayo! Diyos ko, napakalaking blessing nito!”

Tahimik lang si Solene. Walang ningning sa mga mata niya na karaniwang makikita sa isang babaeng unang beses magiging ina.

Unti-unting nawala ang ngiti ni Aling Lida habang pinagmamasdan siya.

“Madam…” mahina nitong tanong, “hindi po ba kayo masaya?”

Tahimik na humigop ng lugaw si Solene bago marahang nagsalita.

“Aling Lida,” mahina niyang sabi, “nakipag hiwalay na ako kay Kael.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Aling Lida.

“Ano?!” gulat nitong sambit. “Madam, makikipaghiwalay kayo kay Sir? Paano mangyayari ’yon?”

Bahagyang napangiti si Solene, ngunit puro pait iyon.

“Bakit hindi puwede?” mahinahon niyang tanong.

Unti-unti niyang ibinaba ang kutsara at tumingin sa kawalan.

“Hindi mo ba napapansin?” mahina niyang dugtong. “Mas mukha pang totoong mag-asawa sina Kael at Natalyn kaysa sa amin.”

Saglit siyang natahimik.

“Tutal...” mapait niyang ipinagpatuloy, “sila naman talaga ang unang nagmamahalan. Ako lang ang biglang sumulpot at umagaw sa posisyon bilang Mrs. Vidal.”

Napabuntong-hininga siya. “At naniwala pa akong balang araw... mamahalin niya rin ako.”

Napapikit si Solene habang pilit pinipigilan ang sakit sa dibdib niya.

Nakakatawa. At nakakaawa.

Hindi napigilan ni Aling Lida ang maluha habang nakatingin sa kanya.

“Madam...” nanginginig nitong sabi, “kahit hindi n’yo sabihin, alam kong sobrang dami n’yong tiniis nitong nakaraang taon.”

Punong-puno ng awa ang mga mata nito habang nakatitig kay Solene.

“Pero tapos na po ’yon ngayon. Nandito na kayo ulit. Kung aayusin n’yo pong mabuti ang pagsasama ninyo ni Sir, naniniwala akong balang araw makikita rin niya kung gaano kayo kabuti.”

Marahang napahawak si Aling Lida sa kamay niya.

“At ngayon,” mahina nitong sabi, “may baby na kayo.” Bahagyang natigilan si Solene. “Madam, ibang-iba na po ang lahat kapag may anak na.”

Tahimik siyang napayuko.

Maaga silang nawala kaya ang lola at lolo niya ang nagpalaki sa kanya.

Mahal na mahal siya ng mga ito. Ngunit kahit ganoon, hindi niya maikakaila kung gaano siya naiinggit noon sa ibang batang may kompletong pamilya.

Alam niya kung gaano kahalaga sa isang bata ang lumaking may ama at ina.

“Kapag naging ama ang isang lalaki,” patuloy ni Aling Lida habang marahang pinapahid ang luha, “madalas nagbabago sila. Natututo silang tumigil sa paglalagi sa labas at mas pinipili na ang pamilya.”

Marahan nitong pinisil ang kamay ni Solene.

“Para sa bata,” puno ng pag-asang sabi nito, “puwede mo pa bang bigyan ng chance si Sir?”

Tahimik na napaisip si Solene. Pagkatapos ay marahan siyang tumango.

Tama si Aling Lida. Para sa anak niya...

Siguro kaya pa niyang subukan muli.

Kung handa si Kael na lumayo kay Natalyn, handa rin siyang kalimutan ang lahat ng sakit ng nakaraan at ayusin ang pamilya nilang dalawa.

…

Pagkatapos ng almusal, dumiretso si Solene sa Vidal Company/

Tahimik siyang nakaupo sa taxi habang pinagmamasdan ang mabilis na pagdaan ng mga gusali sa labas ng bintana.

Hindi kailanman isinapubliko ni Kael ang kasal nila kaya kakaunti lamang sa kumpanya ang nakakaalam na siya ang totoong Mrs. Vidal.

Pagdating niya roon, tinawagan niya ang assistant ni Kael upang magpasundo sa lobby.

Hindi nagtagal ay dinala siya nito sa pinakamataas na palapag ng building. Pagpasok nila sa opisina ng presidente, nadatnan nilang may kausap si Kael sa telepono.

Ngunit tila hindi ito nagulat nang makita siya.

Para bang inaasahan na nitong mawawala rin ang galit niya pagkatapos ng isang gabi.

Tahimik na inilapag ng assistant ang isang baso ng mainit na tubig sa harap niya bago lumabas.

Pagkababa ni Kael ng tawag, saka lamang ito tumingin kay Solene.

“Bakit hindi ka muna nagpahinga?” tanong nito.

“Okay na ako,” mahinahon niyang sagot.

Itinuro niya ang insulated container sa tabi niya.

“Pinadala ni Aling Lida. Chicken soup.”

“Okay,” simpleng sagot ni Kael. “Mamaya ko iinumin.”

Tahimik siyang pinagmasdan ni Solene bago muling nagsalita.

“Kael,” mahina niyang tanong, “saan ka nagpunta kagabi?”

Hindi naman nagtangkang magsinungaling ang lalaki.

“Nagkaroon ng complication si Natalyn kagabi,” diretsahan nitong sabi. “Na-admit siya sa hospital kaya sinamahan ko.”

Bahagyang nanginig ang mga daliri ni Solene sa ilalim ng mesa.

Pagkaraan ng ilang segundong katahimikan, saka lamang siya muling nagsalita.

“Kael...” mahina niyang sabi, “kung magkakaanak tayo... kaya mo bang mas madalas umuwi?”

Bahagyang kumunot ang noo ng lalaki.

“Gusto mo na ng anak?” tanong nito.

Sa halip na sumagot, marahan siyang napatingin dito.

“At ikaw?” balik niyang tanong. “Ayaw mo ba?”

Tahimik na kumuha ng sigarilyo si Kael at sinindihan iyon. Pagkatapos humithit, marahan nitong ibinuga ang usok bago nagsalita sa mababang boses.

“Hindi pa tamang panahon para magkaanak.”

Parang biglang nanlamig ang paligid.

“Bakit?” halos pabulong na tanong ni Solene.