chapter 1

SHAIRA

Nakatayo ako dito sa labas ng ICU at hindi ako mapakali pakiramdam ko hindi ako makahinga ng maayos. Para bang sa oras na ito sobrang bigat na sa dibdib ko.

Sa likod ng salaming pinto ay nakahiga ang ate kong si Helen. Nakakabit sa kanya ang iba’t ibang tubo at makikita kung gaano kalala ang kalagayan niya.

Kanina lang namin nalaman ang lahat tungkol sa sakit niya, ilang buwan rin niya itinago sa amin. Kahit bihira lang kami magkita ng ate ko dahil sa puro ako barkada matapos kong maka-graduate ng college. Dahil gusto ko munang mag-enjoy bago pumasok sa isang seryoso na buhay ang negosyo na naisip ko.

Nalaman ko rin na hindi rin alam ng kaniyang mapapangasawa ang kalagayan niya, lahat kami ay nabigla sa biglaan na pangyayari kay Ate.

Humigpit ang pagkakahawak ko sa bag ko ng lumabas na ang doktor. 

“Pwede mo na siyang makita,” sabi nito.

Parang pakiramdam ko nanlalambot ang mga tuhod ko habang naglalakad papasok sa loob, nang makita ko ang maputlang mukha ng ate ko, hindi ko napigilang umiyak. 

“Ate…” mahinang tawag ko at dahan-dahan na dumilat ang mata niya at bahagyang siyang ngumiti.

“Sha-Shaira.” 

Napapikit ako dahil pati sa pagtawag niya sa pangalan ko hirap na siya, agad kong hinawakan ang kamay niya.

“Ate, bakit mo ginawa ‘to? Bakit hindi mo sinabi agad sa amin?” Panay patak ng luha ko at napapikit siya.

“A-ayokong m-ag-aala-la kayo a-at mapunta lahat ng aten-syon niyo sa a-akin, isa pa a-ayokong ma-makita na naaawa ka-kayo sa akin.” 

Mas lalo akong napaiyak at napayuko dahil sa sunod-sunod na pagpatak ng luha ko. Hindi ko matanggap ang masiyahin kong Ate na never akong sinermunan dahil sa mga kamalian ko. At ang matapang kong ate na ganito na ngayon.

“Shaira…” 

Napaangat ako ng tingin sa kaniya at gamit ang palad ko ‘yun ang ginawa kong pamunas sa luha ko. Ngunit hindi pa rin iyon tumitigil.

“M-May hihilingin ako sa-sa’yo bawal tu-tumanggi.” ngiti niyang sabi sa kabila ng nararamdaman niya.

Natigilan naman ako. “Bakit ano ‘yon ate?” Taka kong tanong at muling akong nagpunas ng luha.

“W-wala kang kara-karapatang tumanggi.” 

Hindi ko maintindihan ang ibig niyang sabihin pero tumango ako dahil para sa kanya gagawin ko.

“I-Ituloy mo ang kasal.” 

Hindi ako nakasagot para bang hindi ko makuha ang ibig niyang sabihin.

“Pakasalan mo si Sebastian Falcon.” Tuwid na pagkakasabi ni Ate.

Dito naman nanlaki na ang mata ko dahil naunwaan ko na.

“A-ano?” Tanging nabigkas ko.

“I-Ikaw ang pumalit sa akin, pa-pakasalan mo siya.”

Pakiramdam ko ang buong paligid huminto dahil sa sinabi ni ate. Pakasal ko raw si Sebastian Falcon, ang bilyonaryong negosyanteng dapat sana’y magiging asawa ng ate ko.

Isang beses ko lang nakita si Sebastian ngunit hindi ko na matandaan ang itsura niya dahil nga lagi akong wala. 

“Ate, seryoso ka ba? Wala pa akong balak na mag-asawa. Pwde bang iba na lang ang hilingin mo?” Saad ko sa nanghihinang pakiramdam.

“Please, sa-sabi ko bawal tumanggi at su-sumangayon ka.” 

Hindi ako nakapagsalita dahil yun na nga sumangayon ako kanina.

“Shaira, ma-malalaman mo ang dahilan ko.”

“Bakit ano ‘yon?” Curious kong tanong.

“Limang buwan.” Pag-iiba niyang sagot imbes na sagutin ang tanong ko.

Napakunot ang noo ko dahil sa sinabi niyang limang buwan.

“Kapag h-hindi kayo mahulog sa… isa’t isa sa loob ng li-limang buwan… pwede ma kayong maghiwalay.” 

Dalawnag beses na kumarap ang mata ko dahil sa mga sinabi ni ate.

“Pero ate…” bigkas ko.

“Come on, just do it.” 

Kinapitan niya ang kamay ko at may kung anong nakita ako sa mata niya, kaya naman wala akong nagawa dahil iyon ang hiling niya dahil handa na raw siya.

“Okay.” Sagot ko lang.

Nakita ko naman ang isang matamis na ngiti kay ate at biglang gumaan ang pakiramdam ko dahil sa ngiti niya na ‘yon.

__

Tatlong araw matapos kong mangako kay ate na tutuparin ko ang kaniyang huling kahilingan at tuluyan niya na kaming iniwan.

Parang kahapon lang kausap ko pa siya at hawak ko ang kamay niya, nandito pa rin ang sakit dahil yung maramdaman ko na bumitaw na ang kamay niya sa kamay ko.

Nakatayo ako rito sa puntod, tahimik na nakatitig sa nakaukit niyang pangalan. Tulala malayo ang iniisip. Si mama na panay pa rin ang iyak tuwing gabi at si papa hindi ko man nakita na umiiyak siya pero ang pananahimik niya sapat na para maramdaman kong sobrang sakit rin para sa kanya.

Napalingin ako sa gilid ko dahil naramdaman ko na parang may taong nakatingin sa akin mula rito. Isang matangkad na lalaki ang nakita ko nakasuot na itim na salamin at tuwid na nakatayo. Suot niya itim na suit, tahimik siyang nakatayo sa ‘di kalayuan.

Wala kang makikitang emosyon pero dama mo ang mabigat na presensiya. Para bang kahit hindi siya magsalita alam mo na apektado rin siya.

Nalaman ko kay mama at papa na walang malinaw tungkol sa relasyon nila nalaman nalang nila. Sabi ni Ate may nobyo na siya at magpapakasal na, nabigla sila lalo pa ang lalaking pakakasalan nito ay isang bilyonaryo.

“Shaira, halika ba mainit na.” Aya ni mama na hindi ko naramdaman na lumapit sa akin dahil naka-focus ako kay Sebastian.

“Nakausap namin ang abogado ng pamilya Falcon.” 

Kinabahan naman ako at hindi pa man sinasabi ni mama alam ko na agad.

“Gusto nilang pag-usapan ang hiling ng ate mo dahil tinatanong nila ang kasal na nakaayos na at handa na. Ayoko man mag-isip pero parang sinisisi nika ang Ate mo bakit hindi sinabi na may sakit ito kung kailan ikakasal na.” 

Nakaramdam naman ako ng inis dahil nawala na nga ang ate ko yun pa yung mararamdaman ng ate ko. Nako hindi lang hiling ng ate ko hindi ko talaga to gagawin, bahala silang mapahiya.

__

Kinabukasan, nasa loob ako ng isang napakalaking building ang Falcon holdings. Sa bawat hakbang ko ay lalo akong kinakabahan, pakiramdam ko ay hindi ako nababagay rito. Oo kahit paano may kaya ang pamilya namin pero hindi katulad ng ganito.

Naka-fiffted na maong na pantalon ako at puting blouse na naka-tack in at heels ang terno ko. Sukbit ko ang sling bag ko, kung titingnan simple lang ang suot ko pero kung kasama ako sa titingnan. Iisipin mo na modelo ako, dahil sa height ko na 5’6 mas matangkad ako sa ate ko at sa totoo lang maraming nagsasabi na mas maganda ako.

Pagkalabas ko ng elevator napahugot ako ng malalim na buntong hininga, narito ako para pag-usapan namin ni Sebastian ang tungkol sa kasal dito sa opisana niya. 

Ilang minuto akong naghintay ng papasukin na ako ng secretary niya, sumalubong agad sa akin ang masarap na amoy ng kape. At sunod ang malaking glass window, mga mamahaling kagamitan. Sa pinaka-gitna. 

Si Sebastian, nakatalikod siya sa akin habang nakapamulsa na nakatingin sa malaking glass window. Napahinto ako sa paghakbang ng dahan-dahan siyang humarap. 

Ngayon ko lang siya nakita ng malapitan at masasabi ko na napakagwapo talaga niya sa tingin ko mas matanda siya sa akin ng ilang taon. Maitim ang alon-alon niyang buhok at may kakapalan na kilay, ang ilong na halos perpekto ang hulma. Gayun rin ang mga mata nito na kung tumingin parang may sinasabi sa’yo.

Pangahan at may Clift chin na nakadagdag lakas ng dating at ang labi na natural lang ang kulay na hindi ganun kapula. Napapalibutan ng manipis na bigote at balbas. Malapad ang balikat at straight body, ang height niya siguro six footer?

“Pasado ba ako sa looks?” 

Lihim na napalunok ako at nakaramdam ng pagkapahiya pero pinakita kong hindi ako apektado.

“Yeah, hindi naman masama.” Sagot ko na hindi siya tinitingnan dahil binaling ko sa ibang direksyon.

Napansin ko pa ang ngisi sa gilid ng labi niya, pagharap ko sa kanya nakatingin lang siya sa akin kaya nakaramdam ako ng pagkailang.

“Mas maganda pala sa personal.” Diretsong sabi niya.

Ewan ko ba pero bakit ganun parang may kakaibang epekto yon sa akin.

“Thanks.” Tipid kong sagot at naupo siya sa swivel chair.

“Okay, dahil nandito ka na at alam kong alam mo na kung bakit narito ka.” 

“Yes, ano pa bang pag-uusapan natin? Hindi ba nakahanda na lahat?” Sabi ko at pinahalata ko na hindi na ako interesado.

“Hindi ako sang-ayon.” 

Nagulat ako sa sinabi niya at parang may bigat sa dibdib ko. Gusto ko sanang sabihin na ako rin naman hindi sang-ayon.

“Mr. Falcon-” sambit ko pero naputol agad.

“Sebastian.” Bigkas niya.

“Okay.” Tango ko at naupo ako dahil mukhang wala siyang balak na alukin akong maupo.

“Kapag kasal na tayo hindi mo ako tatawagin na Mr. Falcon.” 

Natigilan ako at naisip na tama naman siya. Pero sandali? Ibig sabihin matutuloy?

“Pero gagawin ko.” 

Dito nakahinga ako ng maluwag at mukhang nabasa niya ang nasa isip ko.

“Gagawin ko hindi dahil sa gusto ko.” Saad niya at muling tumayo. “Tutuparin ko lang ang hiling ng kapatid mo,” 

Natahimik lang ako dahil hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Napansin ko na may kinuha siya mula sa drawer sa may lamesa niya at hawak niya ang isang folder.

Nilapag niya sa harapan ko. Marriage contract?