chapter 2

SHAIRA

Marriage contract? Talagang may paganito pa siya?

“Basahin mo.” Sabi niya.

Kinuha ko yun at binuklat at una kong nakita doon ay ang Five months contract marriage. Eksaktong hiling ni ate. 

“Pagkatapos ng limang buwan,” mahina niyang sabi. “Maaari na tayong maghiwalay.”

Tiningnan ko siya at mukhang pinaghandaan talaga niya dahil ito at gumawa talaga siya ng contract.

“Kaya mo ba?” Seryosong tanong niya.

Humigpit ang kapit ko sa folder, limang buwan lang naman magtitiis nalang ako. Tiningnan ko siya at nginitian na pinagtaka niya.

“Okay. Limang buwan lang naman,” kalmadong sabi ko.

Nakita ko naman sa mga mata niya na parang nasiyahan siya?

Hindi siya nagsasalita dahil nakatingin lang siya sa akin at naillang ako sa tingin niya sa akin hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya ngayon.

“May problema ba?” Tanong ko at bahagyang tumaas ang sulok ng labi niya.

“Sa tingin ko mas matapang ka pa sa ate mo.” 

Nagsalubong naman ang kilay ko. “Bakit?” Kuryos kong tanong ko.

“Talaga?” Sagot ko lang at nakipaglabanan ako ng tingin sa kaniya pero sa huli ako ang unang sumuko at nagbaba ng tingin.

Fvck! Ang hirap niyang tingnan ng matagal masiyado siyang gwapo.

“Hindi ka ba natatakot?” Maya’y tanong niya.

“May dapat ba akong ikatakot? Nanakit ka ba? Kung oo, huwag mong subukan.” Matapang kong sabi dahil ako lalaban ako bahala na.

Bigla siyang napangiti at hindi ko yon inaasahan, bumilis rin ang tibok ng puso ko at umiwas ako ng tingin.

“Anyway, basahin mong mabuti ang kontrata.” 

Napabalik ako sa katinuan ko at muling binalik ang atensyon sa binabasa, nakalagay doon ay ang una. Mananatili kaming mag-asawa sa loob ng limang buwan, pangalawa. Kailangan naming tumira sa iisang bahay. Natigilan ako sa pagbasa sa isipin na magkakasama kami at kami lang na dalawa. Shit!  

Nagpatuloy akong magbasa, pangatlo. Dapat naming panatilihin ang imahe ng isang normal na mag-asawa sa harap ng publiko at pang-apat. Pagkatapos ng limang buwang, maaari kaming magdesisyon kung itutuloy ang kasal o maghihiwalay. Dito sa parte na ‘to bakit parang may excitement? Damn! Shaira umaasa ka ba? No! 

At ang huli. Walang pilitan, walang obligasyon na mahalin ang isa't isa. Napahinga ako ng maluwag dahil sa nabas ako dahil malinaw na dito. 

“May katanungan ka ba?” 

Inangat ko ang tingin ko sa kanya. “Mayroon.” Sagot ko.

“Then, what?” Makikta sa mata niya ang curiosity.

“Bakit ka pumayag?” Tanong ko at natahimik siya bigla, sumeryoso ang mukha  niya. Natahimik bigla dito sa loob ng opisina niya.

“Dahil sa huling hiling ni, Helen.” Sagot niya matapos ang ilang segundo na pananahimik.

Ibig bang sabihin ganun niya kamahal si ate at willing siyang magpakasa sa hindi naman niya mahal?

“How about you? Bakit ka pumayag?” Napaayos siya ng upo.

“Katulad mo dahil rin sa hiling niya at isa pa mahal ko ang ate ko.” Mabilis kong sagot.

“Kung ganun okey na.”

Napatango lang ako at nakahinga ng maluwag dahil sa wakas tapos na ang pag-uusap namin. Tumayo na ako.

“Lumipat ka na bukas.” 

“Ha? Li-lipat bukas?” Para akong nasasamid dahil sa sinabi niya.

“Yes.” Tipid niyang sagot. 

“Bakit bukas agad hindi ba puwede kapag tapos na tayong ikasal?” Sabi ko dahil hindi pa ako ready.

“Are you nervous?” Tanong niya parang may halong pang-aasar na nakangisi.

“Hindi aa, nagulat lang ako.” Pagdadahilan ko.

“Magpapakasal tayo sa loob ng tatlong araw.” Dagdag pa niya.

“Okey sige, kung yan gusto mo. Baka isipin mo tatakasan kita,” litanya ko.

Wala naman na siyang ibang sinabi pero ako ito nabibilisan sa pangyayari, wala pang isang linggo namatay si ate ikakasal na ako agad.

Umalis na ako doon matapos kong pirmahan ang kontrata.

___

Gabi na at hindi ako makatulog, paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ang mga nangyari at napag-usapan namin. Nangilid naman ang luha ko ng maalala ko na naman si Ate siya dapat ang ikakasal at masaya siya siguro siya kung hindi lang ito nangyari.

Ngayon papasukin ko ang buhay na hindi ko naman pinili hindi nga ako nagseryoso sa relasyon pero ito ngayon magpapakasal ako.

Napukaw ako sa malalim na pag-iisip nang tumunog ang cellphone ko. Unknown number?

Ayoko sana sagutin dahil baka kung sino-sino lang na loko-loko o kaya mga manliligaw. Dahil yung mga kaibigan ko pa naman panay bigay ng number ko.

“Hello?” Sagot ko dahil parang sinasabi ng isip ko na sagutin.

Walang sumasagot tahimik lang kaya naman nainis ako at balak ko na sana patayan ng marinig ko ang paghinga.

“Your husband.”

“Ha? Husband? Gago ka ba?” Inis kong sagot pero natigilan ako dahil pamilyar na boses at bigla kong naalala si Sebastian. 

Gosh! 

“Hindi ako gago.  Shaira, my soon to be wife.” 

Fvck! Ano ba naman kasi hindi agad siya nagpakilala.

“I’m sorry, akala ko kung sino marami kasing gago na-”

“Tigilan mo ang pagsabi ng gago.” 

Bigla naman akong kinabahan sa takot dahil sa tono ng boses niya. Hindi ako sumagot na dahil wala na akong masasabi at narinig ko ang malalim na pagbuntong hininga niya.

“Okay, again I’m sorry.” Mahina kong sabi dahil alam kong panget yung sinabi ko.

Tahimik at walang sumasagot.

“Are you there? Hindi ko kasi talaga alam at-”

“Okay. Magpahinga ka na,” 

Sabi niya at napasinghot ako ewan ko ba bigla akong  naiyak.

“Are you ok?” Tanong niya na may pag-aalala.

“Oo naman, naalala ko lang si ate dahil dito.” Sagot ko at pinunasan ko ang luha ko.

“Ok, I’m sorry. Please rest,” 

Gusto ko sana tanungin kung bakit siya  nag-sorry hindi ko na nagawa dahil nagpaalam na siya.

Saan kaya niya nakuha ang number ko pala? Isip ko dahil hindi naman kami totally na magkakilala. Ngayon nga lang kami nakapag-usap. Baka naman hiningi, saka ko na yan isipin itatanong ko nalang dahil gusto ko ng matulog. 

Hindi ko na namalayan dahil sa pag-iisip ko ay nakatulugan ko na.