Chapter 004: She needs the blood

SANDALING natigilan si Elijah. Hindi niya inaasahan na marinig ang mga katagang iyon kay Bettina na noo’y sunod-sunuran sa kanya.

Naalala niya noon, na nanginginig ito sa takot sa tuwing tinuturok ang karayom sa braso nito. Madalas magkapasa si Bettina at matagal pa bago ito maka-recover. Pero kahit gano’n, ilang beses ito nag-donate ng dugo para kay Agatha, para sa kanya.

May kung anong alinlangan nang tiningnan niya si Bettina. “Kung gano’n…”

Agad na nagsalita si Agatha. “Bettina…” dilat ang mga mata ni Agatha sa gulat at namumuo ang mga luha nito sa gilid. “Ta…tama ba ang narinig ko? Sinusumpa mo akong mamatay?”

Tinapunan lang siya nito ng malamig na tingin, dahil alam ni Bettina na umaarte lang ito para makuha ang sympatya ni Elijah.

Napangisi si Bettina. “If you want to live, simulan mo nang maghanap ng blood donor. Dahil simula ngayon, wala ka nang makukuhang kahit isang patak ng dugo mula sa’kin.”

Paglingon ni Agatha kay Elijah, agad itong hinawakan ang braso. “Elijah… ayoko pang mamatay. Gusto niya bang ma-ICU ako katulad ni mommy?”

Si Edith Ramos, ang ina ni Agatha na limang taon nang nasa ICU mula noong iniligtas nito si Elijah. Hanggang ngayon, hindi pa rin ito nagigising mula sa coma. Nakokonsensya si Elijah sa sinapit ni Edith, kaya naman sobra ang pagpapahalaga at pag-aalaga niya sa anak nito.

Dahil doon, sinasamantala naman ni Agatha ang kabutihang loob ni Elijah. Lagi kasi nitong binabanggit ang ina sa tuwing nagkakagulo at gumagawa ito ng problema. At pinagbibigyan naman siya kaagad ng lalaki.

Ngunit sa pagkakataong ito, bahagyang kumunot ang noo ni Elijah nang muling banggitin ni Agatha ang tungkol sa ina nito.

Hindi kailanman mabubura sa isip niya ang nangyari limang taon na ang nakararaan. Noong mawalan ng kontrol ang isang truck at papunta na mismo sa kanya. Itinulak siya ni Edith palayo, pero ito naman ang nasagasaan. Bumagsak ang katawan niya sa ilalim ng truck, naliligo sa sarili niyang dugo.

Nang mapansin ni Bettina ang tahimik na mukha ni Elijah, may kung anong pag-asang kumislap sa puso niya. Umaasa siya na baka sa pagkakataong ito ay piliin na siya nito.

Kung tatayo lang ito sa tabi at ipagtatanggol siya… maiisip niyang hindi nasayang lahat ng pagtitiis at sakripisyong ginawa niya, at magkakaroon ito ng kahulugan.

Kahit isang beses lang na piliin siya. Para sa kanya, sapat na iyon.

“Bettina, nakikiusap ako… kahit ngayon lang, sana pagbigyan mo si Agatha.” Itinaas ni Elijah ang kaliwang kamay nito. “I promise this will be the last time asking you for a favor.”

Tila naglaho ang pag-asang namuo sa kanyang puso.

Tinapunan lang muli ni Bettina ng mapait na ngiti ang dalawa. Hanggang ngayon, ito pa rin ang naging desisyon ni Elijah.

Bahagyang nakahinga nang maluwag si Agatha. At nong tiningnan niya si Bettina, nagsalubong ang mga kilay niya na para bang madadala niya ulit ito sa drama. 

“Bettina, alam kong mabait ka at mapagbibigyan mo ako. Maraming salamat ha?” malumanay na sabi ni Agatha habang ang kamay nito ay nananatiling nasa braso ni Elijah.

Inilipat ni Bettina ang tingin niya sa lalaki.

Talagang mabait si Elijah kay Agatha—mas mabait kaysa sa kahit ano’ng ipinakita nito sa kanya.

At doon niya tuluyang naintindihan: mali pala ang paniniwalang mapapaibig niya ito balang araw. Ngayon, sigurado siyang hinding-hindi siya magkakaroon ng lugar sa puso nito.

Walang emosyong humarap si Bettina kay Elijah. “I’ve said this earlier… I’m not doing it again. Please stop asking, Elijah.”

Kumunot muli ang noo ni Elijah. Nang makasalubong niya ang matalim at malamig na mga titig ni Bettina… may kung anong kaba ang gumuhit sa puso niya. Parang bang may bagay na biglang kumirot dito na hindi niya maipaliwanag.

Bumalik sa nakaraan ang isip ni Elijah, no’ng unang beses niyang nakilala si Bettina. Maliwanag pa sa sikat ng araw ang mga ngiti nito noon. Dinig pa niya kung paano ito tumatawa at binuhos ang pagmamahal sa kanya.

Pero ngayon… tulad ng kandilang nauupos, wala na siyang apoy na nakita.

Wala nang init, wala nang sigla.

Tanging lamig na lang ang natira.

When did she stop smiling? And why didn’t I notice that? Tanong niya sa kanyang sarili.

At ang mas masakit… alam niyang siya ang dahilan kung bakit iyon nawala. 

Tinulak niya ito nang paulit-ulit. Nanatili si Bettina noon hanggang sa hindi na ito kinaya pa.

“Anong gagawin natin, Elijah? Kung hindi magdo-donate ng dugo si Bettina, mamamatay ako!” nababahalang sabi ni Agatha. “Elijah, nangako ka sa mommy ko na aalagaan mo ako, hindi ba? Please… I’m begging you, convince her again.”

Napalunok na lang si Elijah at kinuyom ang kamay. “I’ll find someone else to give you a blood transfusion right now. Hindi kita hahayaang mamatay, Agatha. I promise,” mariin na sabi ni Elijah habang nakatitig siya kay Bettina.

Nanlaki ang mata ni Agatha sa gulat. Alam niyang rare ang blood type niya, alam niyang mahirap itong hanapin. At kung susubukan nila gawin iyon… matatagalan pa at baka hindi na siya makaabot. Mas lalo siyang nanghina habang iniisip iyon.

“What if we can’t find a blood donor? Naalala mo ba na halos lahat ng nakita nating donor, si Bettina lang ang nag-match sa akin? Bakit kailangan pang maghanap tayo ng iba? Hindi pwede, Elijah… mamamatay ako kung maghahanap pa tayo!” reklamo ni Agatha.

Natahimik na lang si Elijah. Walang salitang lumalabas sa bibig niya, dahil hindi niya alam paano siya makakahanap ng blood donor sa lalong madaling panahon. Maliban na lang… kung pagbigyan sila ni Bettina sa huling pagkakataon.

Napaluha si Agatha. “Fine. Kung hindi mo ako kayang alagaan. Pupuntahan ko si Tita Regina!” singhal niya bago tumakbo papunta sa kwarto ni Regina.