Chapter 005: Blood and Betrayal

NAALIMPUNGATAN ng gising si Regina pagpasok ni Agatha sa kwarto niya. Pagod pa ang mga mata nito nang alalayan siyang lumabas ng kwarto.

Hindi niya alam ang mga pinagsasasabi ni Agatha kanina. Ngunit nang dumaan ang tingin niya kina Bettina at Elijah na nakatindig lang sa corridor ay biglang tumaas ang presyon niya. Alam niya na may problemang hinaharap si Agatha.

“Ano na namang kaguluhan ito, Elijah?” kunot-noong tanong ni Regina.

Magsasalita sana si Elijah ngunit biglang inunahan siya ni Agatha.

“Si…Si Bettina, Tita, hindi niya raw ako bibigyan ng dugo,” mangiyak-ngiyak na sabi ni Agatha.

Huminga nang malalim si Regina.

“Tigilan niyo na ang pambubully kay Agatha, Elijah. Hindi mo ba alam nang dahil sa mommy niya ay buhay ka pa ngayon?” Nilipat naman ni Regina ang tingin niya kay Bettina. “At Bettina, transfusion lang naman ng dugo mo ang kailangan niya, hindi naman iyon malaking bagay, hindi ba? At saka ilang beses mo na ginagawa iyon kay Agatha. Kung hindi mo siya pagbibigyan, mamamatay siya!” panunumbat na sabi nito.

“Mom, sinabi ko na kanina na maghahanap ako kaagad ng ibang donor. May dugo naman sa blood bank, hindi na natin kailangan si Bettina,” paliwanag ni Elijah.

Napakuyom ng dalawang kamay si Agatha. Labag sa loob niyang hindi niya muli makukuha ang dugo ni Bettina. At higit sa lahat, mukhang kinakampihan na ni Elijah ang nobya.

“Did you see that, Tita Regina? Mas concern na siya kay Bettina. Mukhang wala na siyang pakialam sa akin,” mangiyak-ngiyak na dramang sabi ni Agatha.

Napahawak sa noo si Regina nang sumakit bigla ang ulo niya. Samantalang si Elijah ay nanatiling malamig ang ekspresyon niyo. Alam niyang kapag nagdesisyon na ang anak niya, ay hindi na iyon magbabago.

Wala na siyang nagawa kundi ang humarap kay Bettina upang pakiusapan ito. “Bettina, nakikiusap ako sayo… pwede bang pagbigyan mo na lang si Agatha? Kahit ngayon lang.”

Isang sarkastikong ngiti ang ginawa ni Bettina. Alam na alam niyang mauuwi ito sa ganito.

Kapag nagwawala si Agatha kaagad itong pinupuntahan si Regina. At ito namang si Regina–ang magiging biyenan niya sana—palagi ring gumagawa ng mga desisyong ikapapahamak niya.

Naalala pa niya kung paano niya unang nakilala si Regina. Malapit na noon ang pasko, limang taon ang nakalilipas.

Bago pa lang siya sa kolehiyo nang hilain siya ng isang lasing na lalaki sa isang madilim na eskinita dahil gabi na siyang umuwi. Wala siyang nagawa kundi ang manginig sa takot habang pinipilit siyang ipasok sa mas madilim pang bahagi ng daan.

Sa gitna ng panganib, isang matangkad na lalaking naka-black hood jacket na may tatak na wolf sa likod nito ang biglang sumulpot at sinubukang iligtas siya. Hindi niya makita ang mukha no’n dahil nakatakip ang hood nito. Pero malinaw niyang nakita ang pagsaksak ng lasing sa lalaking tumulong sa kanya bago ito tumakbo palayo.

Pagmulat niya sa ospital kinabukasan, doon niya nakita ang galos at sugat sa katawan ni Elijah. Doon niya naalala ang lalaking sumagip sa kanya. Para kay Bettina, si Elijah ang sumagip sa kanya.

Nahulog ang loob ni Bettina kay Elijah. Sino ba namang hindi? Sa sobrang gwapo ni Elijah, at sa tapang na pinakita no’ng gabing iyon, sa isip niya, siya na ang pinaka maswerteng babae sa balat ng lupa.

Napasaya siya lalo nang malaman niyang transferee student si Elijah at naging kaklase niya ito.

Kahit na iba ang pakikitungo ni Elijah sa kanya ay mas lalo pa siyang nahuhulog dito.

Si Bettina ang isa sa pinakamagandang babae sa law school noon. Lahat ng uri ng manliligaw—mayaman, matalino, sikat ay tinanggihan niya para kay Elijah.

Noong araw mismo ng pasko na dapat ay kasama niya ang pamilya niya sa Makati, pasekreto siyang bumili ng bus ticket papuntang Aurora, kung saan nakatira si Elijah. Hindi niya sinabi kahit kanino. Basta na lang siyang umalis.

Galing siya sa mayamang pamilya. Lumaki siyang hindi nakakatikim ng hirap. Pero noon na nasa Aurora siya, nagtatanong-tanong sa mga tao, pilit hinahanap kung saan nakatira si Elijah.

At nang makita niya ito, halos manigas siya. Dinagsa si Elijah ng mga tao, pinapaligiran ito na parang pinipigilan itong magwala at umalis papuntang bundok.

“Bakit ba hindi ka marunong makinig sa amin? Ilang beses na naming sinasabi sa’yo na may mga baboy ramo sa bundok! Hindi mo ba nakita ang braso ng tiyahin mong si Michelle? Nakagat siya noon!”

“Naku! Malaki ang posibilidad na may mga baboy ramo ang sumalakay sa mommy mo. Huwag kang mag-alala, tinawagan na namin ang pulis. Hintayin natin silang dumating bago tayo umakyat. Huwag kang padalos-dalos.”

Sabay-sabay na nagsalita ang mga tao roon, halos hindi magkandaugaga sa pagpilit na pigilan si Elijah.

Walang emosyong nakatitig lang si Elijah sa bundok, ngunit bakas sa mga mata nito na para bang naglalagablab sa galit.

Parang bumagsak ang mundo ni Bettina na masaksihan niya ang pinagdadaanan ni Elijah. 

“Bitawan niyo siya!” sigaw ni Bettina habang tumatakbo papunta sa kanila.

Hindi naisip ni Bettina kung tama ba tong ginagawa niya.  Ang alam lang niya, hindi niya hahayaang manatili si Elijah sa ganoong kalagayan.

At sa lakas na ni hindi niya alam kung saan nanggaling ay naitulak niya pa palayo ang dalawang lalaking pilit sumusupil kay Elijah.