Chapter One

“Vivienne filed for divorce.”

Ang boses ni Mr. Fajardo mula sa kabilang linya ay parang malamig na hanging tumagos sa buong kwarto ko. Isang malakas at mabigat na palad ang humalik sa pisngi ko dahil doon.

Sa lakas ng sampal ni Dad ay napaupo ako sa gilid ng kama. Para akong namingi. Napahawak sa mahapding pisngi, habang mabilis na nangilid ang panibagong batis ng mga luha. Pero ang sakit ng mukha ko ay walang-wala kumpara sa matinding kirot na sumasaksak sa puso ko.

Nag-angat ako ng tingin sa pintuan. Nakatayo roon si Mom. Walang ni katiting na awa sa kaniyang mga mata. Galit, pagkadismaya, at pag-alipusta lang ang nakaguhit sa kaniyang mukha.

Sa loob ko, may pait akong natawa. Kung itrato nila ako ngayon, parang hindi nila ako tunay na anak. Alam nila ang rason kung bakit ako nakipag-divorce, pero imbes na kaawaan, imbes sa asawa ko magalit, ako pa rin ang lumabas na masama.

"Emilio, wala ‘yan.” Pilit na tumawa si Papa, halata ang kaba sa boses niya. “Hindi lang nag-iisip si Vivienne. Magkita tayo, pag-usapan—”

"There is nothing more to discuss, Ramirez," malamig at walang emosyong putol ni Mr. Fajardo. "After we invested ten billion pesos into your dying company to save it three years ago, she had the audacity to throw a divorce?”

Tumiim bagang si Dad. Gusto niya akong saktan ulit sa paraan ng pagtitig niya.

“He cheated on me!” sumigaw ako para ipaglaban ang sarili. “I saw him naked with his first love! He loves someone else.” Halos ibulong ko ang huling pangungusap. That hurts the most, kasi sa kabila ng ginawa ko para kay Leander sa loob ng tatlong taon, hindi niya ako nagawang mahalin pabalik. “Anong gusto ninyong gawin ko?”

Mr. Fajardo scoffed. Isang malamig at mamahaling tawa. Hindi man lang siya nagulat sa ibinunyag ko. “And because of that, you have the right to end the marriage? Bakit? Sino ba ang pinagpilitan ang sarili sa anak ko? Sino ba ang humiling ng kasal na iyon? It’s you, Vivienne.”

How ironic. How deeply unfair. Bakit ako ang lumalabas na may kasalanan sa kuwentong ito? Ako ang niloko, ang ginawang tanga pero bakit si Leander pa rin ang pinagtatanggol nila? Bakit sa mata ng lahat, ang lalakeng iyon pa rin ang malinis at tama?

“Ikaw ang naghabol kay Leander mula nang mga bata pa kayo. Alam mong imposible ka niyang mahalin pero gusto mo pa rin kayong ikasal and now, magugulat ka na may kinikita siyang iba?” dugtong ni Mr. Fajardo.

Kumuyom ang kuko ko sa bedsheet ng kama. Nagtaka pa ako. Of course, sa aming dalawa ni Leander, sino ba dapat ang kakampihan nila? The powerful man who runs a multi-billion empire, a man na sobrang matalino at may malaking kuwenta sa lipunan...or this pathetic, broken woman whose only crime was loving the wrong man?

"Mabuting asawa? She’s just a pathetic, desperate woman clinging to a title that means nothing to me! Ikaw ang totoong asawa ko, Dianne. You're the only one I want in my bed and in my life." Leander’s words echoed in my head. Parang mga kutsilyo ang mga salita niyang tumatarak nang mabagal sa puso ko.

"Emilio, don’t listen to Vivienne. Tayo ang mag-usap,” pakiusap ni Dad, halos lumuhod na sa siya sa harap ng cellphone.

“Cut all your business ties with us.”

Suminghap ang mga magulang ko. Dumating ang kinakatakutan nilang sasabihin nito. “What? No! After namin kayong tulungan—”

Sarkastikong malakas na tawa ang narinig namin. "Tulong? A tiny, insignificant help, Ramirez, compared to the amount we invested. Don't flatter yourself, but out of respect for the three years they’re married, I won't pull out the investment. Consider it as my family's final charity. But as of tonight, no more new investments. Effective immediately, your daughter is no longer a Fajardo."

Namatay ang tawag. Tumahimik ang silid ko nang ilang sandali na siyang ikinakaba ko. Pagkatapos ay mabagal na lumingon sa akin si Dad, matindi ang galit niya at hindi ko lubos maisip ang puwede niyang gawin sa akin.

Napalunok ako, napaatras sa takot.

"Nenita! Rosa!" sigaw niya sa mga kasambahay na natatarantang pumasok at halos manginig sa takot. "Ipag-impake niyo ang babaeng 'yan! Lahat ng gamit niya, isabay niyong itapon sa kanya!”

Nanlaki ang mga mata ko, nanlamig ang buong katawan. “Dad!” Mabilis akong gumapang at lumuhod sa paanan niya. “Dad, please… don’t.”

He can't do this to me. Alam niyang wala akong mapupuntahan.

Yumuko siya. "Wala ka nang silbi kaya bakit ituturing pa kitang anak? Ipinakasal ka namin kay Leander para magkaroon ka man lang ng pakinabang sa pamilyang 'to, pero ano? Sinira mo ang lahat! You are useless!”

Paalis siya nang yumakap ako sa binti niya, humahagulhol. “Dad, please don’t. I’ll do everything! Magmakaawa po ako kay Leander! Bawiin ko po ang divorce papers! Please…”

Itinulak niya ako nang napakalakas gamit ang paa niya dahilan para mapasadsad ako sa semento. “Then do it! Pero hindi ka makakabalik sa bahay na ‘to hangga’t hindi kayo nagkakabalikan!”

Habol niya ang hininga sa galit na lumabas ng kuwarto. Sinubukan kong tumayo para habulin siya pero sobrang naghihina ang mga tuhod ko.

I faced my mother instead and begged desperately. "Mom…help me.”

Pero ano pa ba ang aasahan ko sa kanya? She hates me the most.

Iniwas lang niya ang tingin at malamig na nagsalita. "Dapat lang sa'yo 'yan, Vivienne. Binigyan ka na ng magandang buhay, sinira mo pa. Nag-isip ka manlang sana. Tandaan mo, wala ka kung wala si Leander.”