LOGINIsang buwan pagkatapos ng kasal ni Sarah sa New York, bumalik na sina Irish, Kendrick, at Eleanor sa Seoul.Ang pagbabalik ay hindi madali para kay Eleanor. Sa loob ng isang buwan, nasanay siyang kasama ang kanyang mga pinsan, ang malalawak na bakuran ng bahay ni James Vance, at ang iba't ibang uri ng pagkain na hindi niya makita sa Korea. Sa unang linggo pagkatapos nilang umuwi, si Eleanor ay tahimik – isang bagay na hindi pangkaraniwan para sa isang batang tulad niya.“Nanay,” sabi ni Eleanor isang gabi, habang inaayos ni Irish ang kanyang kumot, “bakit hindi tayo pwedeng manatili sa Amerika?”“Dito tayo nakatira, anak,” sagot ni Irish, marahang hinahaplos ang buhok ni Eleanor. “Nandito ang gallery natin. Nandito si Lolo Wei. Nandito ang mga kaibigan mo.”“Ngunit nandoon si Tito James at si Sarah,” sabi ni Eleanor, ang kanyang mga labi ay nangungusot. “Miss ko na sila.”“Miss din natin sila,” sabi ni Irish. “Ngunit puwede naman tayong bumalik balang araw. At puwede rin silang bumisi
Tatlong taon na ang lumipas mula nang ipanganak si Eleanor Wei-Reyes.Ang maliit na sanggol na dating kasya sa mga bisig ni Irish ay ngayon ay isang masiglang batang babae na may kulot na buhok, mga matang parang kape, at isang ngiting kayang magpaikot ng kahit sino sa paligid niya. Siya ay hindi mahiyain – hindi katulad ng kanyang ama noong bata, at hindi rin katulad ng kanyang ina. Siya ay isang pagsasama ng dalawang mundo: ang determinasyon ni Irish at ang talas ni Kendrick, ngunit may sarili siyang liwanag na hindi maipaliwanag.Tuwing umaga, si Eleanor ang unang gumigising. Tatakbo siya sa kwarto ng kanyang mga magulang at aakyat sa kama, gigisingin sina Irish at Kendrick sa pamamagitan ng pagtalon sa kanilang mga katawan.“Nanay! Tatay! Gising na! Gusto kong pumunta sa gallery!”Si Irish ay dahan-dahang nagmulat ng kanyang mga mata, nakangiti sa kabila ng antok. “Eleanor, alas-sais pa lang ng umaga.”“Gusto ko nang makita ang mga painting!” sigaw ng bata, hindi na naghintay ng s
Anim na buwan na ang lumipas mula nang malaman ni Irish na siya ay buntis.Ang kanyang tiyan ay lumaki na, at ang kanyang katawan ay unti-unting nagbabago sa bawat araw na lumilipas. Hindi ito madali – may mga umaga na hindi siya makakain dahil sa pagduduwal, may mga gabi na hindi siya makatulog dahil sa sakit ng kanyang likod, at may mga pagkakataon na bigla na lamang siyang umiiyak nang walang dahilan.Ngunit sa kabila ng lahat, siya ay masaya.Si Kendrick ay hindi lumalayo sa kanyang tabi. Tuwing umaga, bago pumasok sa gallery, tinitiyak niyang kumain muna si Irish ng almusal. Tuwing gabi, binabasa niya ito ng mga libro – hindi tungkol sa negosyo, kundi tungkol sa pagiging magulang. Nagbasa siya ng mga libro tungkol sa pag-aalaga ng sanggol, tungkol sa pagpapasuso, tungkol sa pagtuturo ng mga tamang asal. Si Irish ay natatawa sa tuwing nakikita niyang seryosong nag-aaral si Kendrick ng mga bagay na hindi naman nito kailangan pang pag-aralan.“Hindi mo naman kailangang kabisaduhin a
Tatlong buwan ang lumipas mula nang malaman ni Irish na si Chairman Park ang kanyang biyolohikal na ama.Hindi niya ito sinabi kahit kanino maliban kay Kendrick. Hindi rin niya ito ibinahagi kay G. Wei, ang ama na nagpalaki sa kanya. Hindi dahil sa gusto niyang magtago, kundi dahil hindi pa siya handa. Ang bigat ng katotohanan ay parang batong nakapatong sa kanyang dibdib – hindi mabigat upang hindi makahinga, ngunit sapat upang maramdaman ito sa bawat galaw.Ang kwintas na ibinigay ni Chairman Park ay hindi niya hinubad kahit kailan. Nakapatong ito sa kanyang dibdib, sa tabi ng jade brooch na ibinigay ni Kendrick – dalawang alaala ng dalawang magkaibang uri ng pagmamahal. Ang brooch ay simbolo ng kanyang bagong simula kay Kendrick. Ang kwintas ay simbolo ng kanyang pinagmulan – isang pinagmulang hindi niya hiniling, ngunit bahagi na ng kanyang pagkatao.Isang hapon, habang nag-aayos si Irish ng bagong eksibit sa gallery, may dumating na hindi inaasahang bisita.Si Mrs. Park – ang asa
Tahimik ang buhay nina Irish at Kendrick sa mga sumunod na buwan.Ang eksibit ni Eleanor Vance ay nagsara na, ngunit ang mga painting nito ay nanatili sa gallery – hindi na bilang isang pansamantalang exhibit, kundi bilang isang permanenteng koleksyon. Si Irish ay naglagay ng isang maliit na sulok sa gallery na tinawag niyang "The Eleanor Room." Doon nakalagay ang mga liham, ang mga painting, at ang lumang upuan na ginamit ng kanyang tunay na ina habang nagpipinta."Gusto kong malaman ng mga tao na ang sining ay hindi lamang tungkol sa ganda," sabi ni Irish isang araw kay Kendrick habang inaayos nila ang silid. "Tungkol din ito sa sakit, sa pag-ibig, at sa mga bagay na hindi natin kayang sabihin sa salita.""Gaya ng pagmamahal ng isang ina sa anak na hindi niya kayang alagaan," sagot ni Kendrick.Tumango si Irish. "Oo. Gaya noon."Si G. Wei ay patuloy na tumutulong sa gallery. Hindi na siya nahihiyang magtanim ng mga bulaklak sa harap ng gusali. Sa katunayan, ang hardin sa harap ng We
Isang taon na ang lumipas mula nang ikasal sina Irish at Kendrick.Ang Wei-Reyes Gallery ay naging isa sa mga pinakarespetadong independiyenteng museo ng sining sa Seoul. Hindi ito kalakihan, ngunit kilala ito sa pagbibigay ng plataporma sa mga baguhang pintor at sa pagtataguyod ng sining na may kuwento – mga kuwento ng pag-ibig, pagkawala, at pagbangon.Si Irish ay naging isang kilalang kurator. Ang kanyang pangalan ay lumalabas na sa mga art magazine, at paminsan-minsan ay iniimbitahan siyang magsalita sa mga internasyonal na kumperensya tungkol sa sining at pagpapagaling.Si Kendrick, samantala, ay unti-unting umuurong mula sa publiko. Ibinigay na niya ang CEO position ng Reyes Group sa isang pinagkakatiwalaang董事会 – isang babaeng matagal nang kasama ng kanyang pamilya. Siya ay nanatili bilang chairman, ngunit hindi na siya ang nagpapatakbo ng araw-araw na operasyon.Sa halip, ginugol niya ang kanyang oras sa gallery, sa kanilang maliit na bahay sa labas ng Seoul, at higit sa lahat
Kinabukasan, nagsimula na ang plano.Sa madaling-araw, bago pa sumikat ang araw, magkatabi sina Irish at Kendrick sa kanyang kwarto—hindi natutulog, kundi nagpaplano. Ang mga dokumento ay nakakalat sa kama, ang mga ilaw ay dimmed upang hindi makita mula sa labas.“Kailangan nating paniwalaan nila n
“Protektado niya ang kanyang pamilya?” Paulit ni Madam Reyes, ang kanyang tinig ay puno ng pangungutya. “Sa pamamagitan ng pagsira sa ibang pamilya? Ang tawag doon ay kasakiman, anak. Hindi pagmamahal.”Umupo nang tuwid si Irish. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig, ngunit hindi siya papayag na ma
Tatlong araw ang lumipas bago muling nagkita sina Irish at Kendrick nang hindi tungkol sa negosyo o sa kontrata.Sa mga araw na iyon, tahimik ang penthouse. Si Kendrick ay lumalabas nang maaga at umuuwi nang hatinggabi, kung minsan ay hindi na nagpapakita. Si Irish ay naiwan sa malaking espasyo kas
Hindi nakatulog si Irish nang gabing iyon.Matapos ang lahat—ang altar, ang mga litrato, ang pag-amin ni Kendrick—umuwi siya sa kanyang kwarto na para bang may bitbit na libong tinik sa kanyang dibdib. Isinara niya ang pinto, humiga sa kama, at nakatitig sa kisame hanggang sa mag-umaga.Ang bawat s







![Captured By Ninong Hades [SPG]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)