Collateral To The Ruthless Billionaire

Nakaupo si Irish Wei sa gitna ng lawak ng opisina na dating sa kanyang ama. Sa labas ng floor-to-ceiling na bintana, ang mga ilaw ng Gangnam ay nagsisimula nang magningning—isang dagat ng neon at salamin na tila walang pakialam sa pagkalugmok ng pamilya Wei.

Sa loob, ang hangin ay malamig at tahimik. Nakatiklop sa harapan niya ang mga dokumento. Mga pirma. Mga paglilipat ng ari-arian. Isang buong dinastiyang itinayo ng apat na dekada, na ngayon ay kokunin na parang bahay-kard.

Wala na.

Wala na talaga.

Pumikit siya nang mariin, hinayaan ang katahimikan na lamang ang kumausap sa kanya. Sa loob ng isang linggo, nawala ang lahat: ang tiwala ng mga investors, ang mga kumpanyang hawak nila, ang pangalang pinaghirapan ng kanyang ama mula sa wala. At ngayon, ang mismong ama niya ay nasa kustodiya ng gobyerno, nakasampa ng pandaraya at panunuhol.

Alam ni Irish na hindi nag-iisa ang pamilya Wei sa pagbagsak na ito. May naghintay, may nagmaneho ng bangin.

“Ms. Wei.”

Bumuka ang pinto ng opisina. Pumasok ang abogado ng pamilya—si Attorney Chu, isang matandang lalaking may salamin na kanina pa nanginginig ang kamay habang inaayos ang mga papeles. Ngunit hindi si Attorney Chu ang nagsalita. Sa likuran niya, isang lalaki ang humakbang papasok na tila pag-aari na niya ang lugar.

Agad na kinilala ni Irish ang presensya. Kahit hindi niya ito nakaharap kahit kailan, alam niya kung sino iyon.

Si Kendrick Reyes.

Hindi nagtagal ang tingin niya sa mga larawan ng negosyanteng ito sa balita. Madalas siyang nasa likod ng mga corporate raids, acquisitions, at pagbagsak ng mga dating makapangyarihang pamilya. Ang sabi ng iba, hindi siya kontento sa pagiging isa sa mayayaman—gusto niyang siya ang nagdidikta kung sino ang yumayaman at kung sino ang maghihirap.

At ngayon, nakatayo siya sa harapan ni Irish, matangkad, nakasuot ng dark gray na suit na tila tinahi mismo sa katawan niya. Ang mukha niya ay hindi katulad ng mga karaniwang negosyanteng nakasanayan niya—may matatalim na anggulo, may lalim ang mga mata na kulay tsokolate, at sa kabila ng kalmado nitong tindig, may bakal sa kanyang tindig na nagpapaalala: hindi ako nagtatanong.

“Ms. Wei,” muli niyang sabi. Ang boses niya ay mababa, makinis, at walang halong emosyon. “Nagkita na rin tayo sa wakas.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Irish. Hindi siya tumayo. Hindi siya yumuko. Sa kabila ng bigat ng sitwasyon, itinaas niya ang baba at sinalubog ang kanyang tingin.

“Ginawa mo ito,” sabi niya. Hindi tanong. Pahayag.

Tumagilid si Kendrick. Isang malamig na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi—hindi naman ngiti, kundi pagpapatunay. Umakto siya papunta sa malaking lamesa at inilapag ang isang leather na folder. Hindi siya umupo. Tumayo lamang siya sa harapan ni Irish, sapat ang layo upang maramdaman niya ang bigat ng kanyang presensya, pero sapat ang lapit upang marinig niya ang bawat kataga.

“Ang pamilya ninyo ay may utang na hindi na kayang bayaran,” aniya. “Ang bangko, ang gobyerno, ang mga naging kasosyo—lahat sila ay naghihintay na lamang na tuluyang malunod ang barko. Kung hindi ko ito kinuha, may ibang kukuha. At paniwalaan mo ako, Ms. Wei, mas gugustuhin mo na ako ang kausap mo ngayon.”

“Kinuha?” Paulit ni Irish, pumupunit ang tinig sa bigat ng salita. “Pinabagsak mo ang tatay ko. Sinadya mo ito.”

“Ang tatay mo,” mariin na wika ni Kendrick, “ay naglubog ng sarili niyang bangka. Ako ay dumating lamang upang kunin ang mga lumulutang na piraso.”

Tumayo na si Irish. Sa kabila ng kanyang limang talampakan at apat na pulgada, kinailangan niyang iangat ang ulo upang titigan siya. Pero hindi siya umatras.

“Ano ang gusto mo?”

Hindi sumagot agad si Kendrick. Tiningnan niya si Irish mula ulo hanggang paa, at sa sandaling iyon, naramdaman ni Irish na parang siya ay isang likhang sining na sinusuri—ang kanyang halaga ay tinitimbang, ang kanyang mga galaw ay binabasa.

“Alam mo,” wika ni Kendrick nang may bahagyang paghanga sa kanyang tono, “lahat ng anak ng mga pamilyang binili ko, umiiyak, nagmamakaawa, o tumatakbo papalayo. Ikaw? Tinitigan mo ako na para bang handa kang makipaglaban.”

“Baka handa nga ako.”

Ngumiti siya. Sa pagkakataong ito, totoong ngiti—ngunit hindi ito nakapagpatagal ng kaba sa dibdib ni Irish. Mas nakakatakot ang ngiting iyon kaysa sa kanyang seryosong mukha.

“Magandang ugali iyan,” aniya. “Kasi sa mga susunod na araw, kakailanganin mo iyan.”

Binuksan ni Kendrick ang leather folder. Sa loob ay isang kontrata—makapal, nakasulat sa Ingles at Koreano, may mga selyo na at pirmang hindi pa kumpleto. Itinulak niya ito papunta kay Irish.

“Ang tatay mo ay makakalaya sa loob ng dalawampu’t apat na oras kung pipirma ka,” sabi niya. “Ang mga kaso ay ibababa. Ang pangalan ng pamilya Wei ay mananatili. Ang lahat ng ari-arian na kukunin ng gobyerno ay ililipat sa pangalan ko, ngunit ang tatay mo ay hindi makukulong. Hindi na siya lilitisin.”

Napako ang tingin ni Irish sa kontrata. Dahan-dahan niyang binasa ang unang pahina, ang kanyang puso ay pumipitik sa bawat katagang kanyang nakikita.

“Ang magiging kapalit ay ang personal na kalayaan ni Irish Wei sa loob ng isang taon…”

“Ano ‘to?” Hindi na niya naitago ang pagyanig ng kanyang boses.

“Simple lang ang kontrata ko,” sabi ni Kendrick. Pumulupot ang kanyang boses sa paligid niya. “Isang taon. Ang iyong pagsunod. Ang iyong oras. Ang iyong…” Huminto siya, tila pinipili ang susunod na salita, “…pagsasama. Sa loob ng isang taon, ikaw ay maninirahan sa aking bahay, sasama sa akin sa mga okasyong kailangan, at gagampanan mo ang papel na itatalaga ko sa iyo.”

“Parang alipin,” bulong ni Irish.

“Parang collateral,” pagwawasto niya. “Hindi kita binibili, Ms. Wei. Binibigyan kita ng pagkakataong iligtas ang pamilya mo. Lahat ng utang ng iyong ama ay sasagutin ko. Ang kanyang kalayaan, ang kanyang dangal, ang kanyang pangalan—lahat ng iyon ay mananatili. Ang kapalit lamang ay ikaw.”

Pinigilan ni Irish ang kanyang mga kamay na manginig. Dahan-dahan niyang isinara ang folder.

“At kung ayaw ko?”

“Kung ayaw mo,” sagot ni Kendrick nang walang pag-aalinlangan, “sa loob ng isang linggo, ang tatay mo ay haharap sa hukom. Ang ebidensiya laban sa kanya ay sapat upang siya ay makulong ng dalawampung taon. Ang mga ari-arian ninyo ay mapupunta sa gobyerno. At ang pangalang Wei ay magiging kasingkahulugan ng korapsyon sa susunod na henerasyon.”

Tumahimik ang buong paligid. Narinig ni Irish ang sarili niyang paghinga, ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso. Sa likod ni Kendrick, si Attorney Chu ay hindi makatingin sa kanya.

“Bakit?” tanong ni Irish. “Sa lahat ng pamilyang pinabagsak mo, hindi mo naman kailangan ang isang art curator para gawing alipin.”

Hindi sumagot si Kendrick ng ilang segundo. Ang kanyang mga mata ay dumilim—hindi dahil sa galit, kundi sa isang bagay na mas malalim, mas matagal nang nakatago.

“Siguro,” aniya sa wakas, “may mga bagay na hindi kayang bilhin ng pera. At siguro, Ms. Wei, ikaw ang isa sa mga iyon.”

Iniabot niya ang isang panulat—isang Montblanc na itim, mabigat sa palad. Inilapag niya ito sa ibabaw ng folder, sa tabi ng blankong espasyo para sa pirma ni Irish.

“Mayroon kang hanggang hatinggabi para magdesisyon.”

Tumalikod na siya, pero bago siya makaalis, narinig ni Irish ang sarili niyang tinig na tumawag sa kanya.

“Mr. Reyes.”

Humaro siya. Hindi lumingon.

“Kung pipirma ako,” sabi ni Irish, “hindi ako magiging manika mo. Hindi ako magpapasakop nang walang laban.”

Sa wakas ay lumingon si Kendrick. Ang kanyang ngayon ay halos hindi na ngiti—isang pangako.

“Asahan ko na,” aniya. “Wala akong interes sa manika, Ms. Wei. May interes ako sa babaeng kayang harapin ako nang ganyan.”

At lumabas siya, iniwan si Irish na nakatayo sa gitna ng lumalamig na opisina, ang panulat na Montblanc ay nakapatong sa folder na kayang magbago ng kanyang buhay magpakailanman.

Sa labas, patuloy na nagningning ang Gangnam—walang pakialam, walang alam, walang pake.

Pinasok ni Irish ang kanyang palad, kinuha ang panulat, at binuksan muli ang kontrata.

Isang taon.

Ang tatay ko.

Ang pangalan namin.

Napapikit siya, at sa unang pagkakataon sa gabing iyon, pinayagan niyang tumulo ang kanyang luha—hindi dahil sa takot, kundi dahil alam niya sa sarili niya na bago matapos ang gabi, pipirma siya.

At sa pagpirma na iyon, hindi lang ang kanyang kalayaan ang kanyang ipapatalo.

Maaari rin ang kanyang puso.

---