KABANATA 4

Tahimik na nakahiga sa higaan si Evelyn. 

Ang matapang ngunit malamlam na ilaw ay nagbibigay liwanag sa pagod nitong mukha. Ang noon na buhay na buhay at masiglang babae ay tila naubusan na ng kulay sa mukha. May karayom na nakadikit sa palapulsuhan nito, doon dumadaloy ang puting likido papasok sa katawan nito.

Nanikip ang dibdib ni Dominic.

Baka inatake ng gastritis si Evelyn.

Naalala niya noon lagi itong nagdudusa sa ganoong sakit. Na-ospital din ito noon dahil doon.

Noon pa iyon....

Agad niyang hinawi paalis ang mga magulong memorya niya sa kanyang ulo, bumagsak ang tingin niya sa maputlang labi nito.

Parang natutulog na walang pahinga si Evelyn. Ang mga kilay nito ay magkasalubong, ang katawan ay bahagyang gumalaw nang hindi nito alam.

Bumaba ang kumot nito nang bahagya.

Awtomatikong lumapit si Dominic, inabot ang kumot, at marahan iyong tinaas hanggang balikat ni Evelyn.

Ang mga daliri niya ay hindi sinasadyang dumikit sa balat nito. Napakalamig noon.

Nabitin sa ere ang galaw niya hanggang sa mabilis niyang nilayo ang kamay na para bang nakapapaso ang nahawakan.

Matapos iyong gawin ay doon niya lang napagtanto ang ginawa.

Bigla siyang nakaramdam ng pagka-irita sa sarili.

Umikot ang tingin niya sa paligid, ordinaryong kwarto lang iyon ng ospital. Ang hangin ay amoy alcohol. Ang sahig ay mababa, at ang ingay sa labas ay maririnig sa loob.

Madiing nagsalubong ang mga kilay niya.

Paano ito gagaling sa ganoong paligid?

Kinuha niya agad ang cellphone at tinawagan ang assistant niya, ang tono niya ay ma-awtoridad.

“Central Hospital, Room 302, Evelyn Soriano.”

"Ilipat mo siya sa VIP room sa itaas."

Nagdalawang isip ang assisstant kung susundin ang utos ngunit hindi na nagtanong pa. Agad itong sumagot, "Opo, Mr. Del Rosario."

Tumigil sandali si Dominic bago magsalita, "Ibili mo na rin ng Adobo at Arrozcaldo from Casa de Sariwa. Siguraduhin mong bagong luto."

Iyon kasi ang naaalala niyang paborito ni Evelyn.

Hindi niya alam kung paanong natatandaan niya iyon o kung bakit inutos niya iyon.

Siguro...hindi niya lang kayang tingnan ito nang nakakaawa.

Iyon nga siguro.

“Ipadala mo sa VIP room ng ospital.”

"Naiintindihan ko po, Mr. Del Rosario. Aayusin ko po agad."

Pagkatapos ng tawag ay binigyan niya pa ng isang sulyap si Evelyn na nasa higaan. Mukhang kumalma na ang mga kilay nito.

Pinirmi niya ang mga labi at tumalikod at naglakad na hindi na lumilingon pa muli, ang mga hakbang niya ay may taglay na lamig at walang pakialam.

Katatapos lang gamutin ni Lydia ang sugat niya, binalot iyon sa gasa, at hindi mapigilan ang nararamdamang galit niya.

Noong makalabas sa kwarto, nakita niya agad si Dominic na papalabas sa kwarto na malapit sa pasilyo.

Ang direksyon... parang ordinaryong kwarto lang?

Bumagsak ang puso niya, ngunit agad na pinaskil ang inosenteng ngiti. Nagmadali siyang lumapit kay Dominic at umangkla sa braso nito.

"Dominic, saan ka ba nanggaling? Hindi kita makita pagkalabas ko. Tinakot mo ko."

Pasimple niyang sinulyapan ang numero ng kwarto sa likod nito—302.

Kiniling ni Dominic ang ulo at sinuri ang kamay ng dalaga na may gasa. Malamig at may iba sa boses nito noong nagsalita.

"Wala lang. Mali ang napuntahan kong palapag."

"Maling palapag?" kumurap si Lydia, ang boses niya ay nakapatamis, "Hangal ka talaga. Paanong naligaw ka?" 

Pero sa loob-loob niya ay umingos siya. Ang katulad ni Dominic ay imposibleng maligaw nang walang dahilan.

Ang kwartong 302 ay may tinatagong kung ano siguro.

Hindi sumagot si Dominic sa kanya, ang sabi lang ay, "Masakit pa ba? Kapag nagamot na, ihahatid kita pauwi."

"Mm, hindi naman na. Salamat, Dominic," magiliw na sagot niya ngunit minememorya na ang numerong 302.

Gusto niyang malaman kung anong klaseng basura ang nasa loob ng kwartong iyon na pinuntahan pa talaga ni Dominic.

Pagdating sa bahay ng mga Mendoza, maliwanag ang mga ilaw.

Si Carol na nanay ni Lydia ay nagmadaling sumalubong noong makapasok sila.

"Diyosmiyo, anak ko! Anong nangyari sa kamay mo? Titingnan ni Mama!" 

Kinuha ni Carol ang kamay ni Lydia, ang mukha niya ay puno ng pag-aalala. Ngunit ang mga mata niya ay panay sulyap kay Dominic, at ang kanyang ngiti ay puno ng tamis.

"Mr. Del Rosario, maraming salamat. Naabala ka pa ni Lydia."

Nagsalita rin ang tatay ni Lydia, "Oo, salamat, Mr. Del Rosario. Taos puso kaming nagpapasalamat. Kung hindi dahil sa'yo, baka ano ng nangyari sa anak ko."

"Walang anuman," kalmadong sagot ni Dominic, ngunit walang emosyon. Hinabilinan niya pa si Lydia, "Inumin mo ang gamot mo sa tamang oras. Huwag mo munang hayaang mabasa ang sugat mo."

"Okay, alam ko. Salamat, Dominic," malambing na sagot ni Lydia.

Tumango si Dominic at walang balak na manatili roon, "May gagawin pa ako. Aalis na ako."

"Mr. Del Rosario, bumalik ka rito kapag may libreng oras ka na!" masiglang anyaya ni Carol habang hinahatid sa pinto si Dominic. Noong wala na ito ay nawala rin ang ngiti ng Ginang at napalitan ng matalim na ekspresyon.

Binalingan nito si Lydia at ang tono ay mapang-utos.

"Lydia, makinig kang mabuti."

"Itong si Dominc Del Rosario... kailangan mong kumapit sa kanya. Naririnig mo ba ako? Kapag naikasal ka sa kanya at maging pinakamayamang babae sa mundo, aangat ang pamilya natin!"

Bumukas ang pagnanais sa mga mata ni Carol, na para bang nakikita na niya ang magandang kinabukasan ng pamilyang Mendoza.

"Mama, huwag kang mag-aalala," kumpyansang sagot ni Lydia. Alam naman niyang may tao ng inutusan si Dominic upang ayusin ang annulment agreement nito.

Si Dominic Del Rosario.... ay mapapasa kanya.

Noong magising muli si Evelyn, ay madilim na ang paligid.

Nagising siya sa amoy ng pagkain.

Marahan niyang minulat ang mga mata, nahihilo pa nang kaunti. Ang tiyan niya ay walang laman pero nabawasan na ang sakit noon.

Ang mata niya ay lumipad sa iilang kahon ng pagkain sa gilid na mesa.

Isa roon ay may logo ng Casa de Sariwa. 

Anong...

Natigilan siya. Sino ang nagpadala ng mga iyon?

Naisip niya ay si Rose pero agad din niyang pinalis sa isip.

Posible kayang...

Lumitaw sa isip niya ang pangalan, ngunit madiin niyang tinutulan.

Imposible.

Hinding-hindi pupunta roon si Dominic para makita siya, at mas lalo na ang bigyan siya ng pagkain.

Mas gugustuhin pa nitong maglaho siya.

Huwag kang maging delusyonal, Evelyn.

Gumuhit ang mapait niyang ngiti.

Sa oras na iyon, bumukas ang pinto, at isang nurse na nakapink uniform amg pumasok, pormal ang ngiti nito.

"Miss Soriano, gising ka na. Kumusta ang pakiramdam mo?"

Nanghihinang tumango si Evelyn, "Mas maayos na. Salamat."

Sinuri nito ang IV bottle niya bago muling ngumiti, "Mabuti naman. Ililipat ka namin sa ibang kwarto."

"Ibang kwarto?" blankong tanong niya, "Bakit?"

Mas lalong tumamis ang ngiti ng nurse, "Inayos nila iyon. Ililipat ka sa VIP sa itaas. Mas maganda ang paligid at mas tahimik para gumaling ka agad."

"VIP?" gulat na tanong niya, "Sinong nag-ayos?"

Anong klaseng ospital ito na basta na lang naglilipat ng pasyente sa mas magandang kwarto?

Hindi nagbago ang ngiti ng nurse, at may katotohanan ang tono.

"Hindi namin alam. Utos lang sa itaas. Huwag kang mag-alala, maayos na ang mga dokumento. Sumama ka lang sa'kin."

Si Evelyn na nakahiga ay napatitig sa ekspresyon ng nurse na para bang sinasabi na nito lahat pero hindi rin lahat kaya lalo siyang nalito.

Una may crab soup dumplings at lugaw na bigla na lang lumitaw sa kwarto niya. 

Tapos ngayon ililipat siya sa VIP room.

Ano bang nangyayari?

Bigla namang dumating si Rose na may bitbit na sopas at pumpon ng bulaklak.

"Eve, maayos na ba ang pakiramdam mo? Nagugutom ka ba? May dalang sopas si Mama."

Napakurap ito tapos ay nakita ang mga kahon sa mesa, "Ano 'yang mga 'yan?"

Naguluhan si Evelyn, "Hindi ko alam sinong nagpadala."

Kinindatan siya ni Rose, "Mukhang may secret admirer ka. Sabi ko naman sa'yo, ang daming isda sa dagat. Bakit ba habol ka nang habol sa loko-lokong 'yon?"

Sa kabilang dako ay napabahing naman si Dominic.

May importanteng naalala si Rose kaya't umupo ito sa higaan.

"Hindi ka pa nakalalabas, bakit nag-anunsyo ka na babalik ka na?"

Napakurap si Evelyn, "Babalik?"

Nilabas ni Rose ang cellphone at pinakita sa kanya. Limang trending sa searches ay tungkol kay Dr. N.

Ilang oras lang, ang balitang darating sa global medical summit si Dr. N ay kumalat na.

Nanikip ang puso ni Evelyn. 

Dalawang tao lang sa mundo ang pwedeng mag-anunsyo ng ganoong balita.

Isa roon ay ang lalaking iyon.

Katatapos lang ng tatlong taong kontrata niya.

Ang baliw na iyon ay hindi man lang makapaghintay kahit isang araw.