KABANATA 5

Matapos makapagpahinga nang ilang araw, nakalabas na ng ospital si Evelyn.

Ayaw na niya ng amoy ng ospital.

Nasa business trip si Rose kaya nagpadala lang ito ng driver na susundo sa kanya.

Kahit nanghihina pa, pinilit ni Evelyn na makauwi sa paupahang bahay niya na binili bago ang kasal. Hindi iyon malaki, pero bawat sulok noon ay para sa kanya. Nagbigay iyon ng seguridad sa kanya.

Meron laging nag-aalaga ng paupahan niya. Malinis iyon at kahit ang bulaklak sa mesa ay bagong pitas.

Ang bahay ay nakatayo sa pinakamasagang lugar ng bansa, kung saan ang halaga ng lupa ay katumbas ng ginto. Ang tanawin sa teresa ay nakakamangha. Kita niya ang abalang daan, kapag tumingala, kita naman niya ang malaking building ng Del Rosario na nakatayo sa kalagitnaan ng Manila.

Bago siya ikasal, gustong-gusto niya ang tumayo roon at tumitig, na para bang makikita niya lahat. Dahil din siguro may isang tao roon na pinapahalagaan niya.

Ngunit ngayon, malamig ang titig niya, wala ng halaga ang lahat sa kanya, purong usok at salamin na lamang iyon.

Tahimik siyang bumalik sa loob at sinara ang kurtina.

Ang puson niya ay humahapdi pa rin, tila pinapaalala ang munting buhay na nawala sa kanya.

Malalim siyang huminga, umiling, at sinubukang kalimutan ang pait ng kahapon.

Wala siyang oras para magluksa. May mas importanteng bagay siyang asikasuhin.

Binuksan niya ang laptop na matagal na niyang hindi nagagamit. Lumiwanag ang screen, lumitaw ang mensaheng hindi pa nababasa at may marka ng bituin.

Binuksan niya iyon, pinasadahan ng tingin dahilan upang lalong lumamig ang titig niya. Nagsimula siyang magtipa sa keyboard:

"Ituloy ayon sa plano."

Pagka-send ay sinara niya ang laptop.

Lahat ay nangyari sa isang iglap, na ang kaninang mahinang Evelyn ay naglaho na.

Ininom niya ang gamot na bigay ng doktor, at lumagok ng maligamgam na tubig. Kumalat ang pait noon sa dila niya, ngunit umakto siyang walang nalasahan.

Ramdam niya ang sobrang pagod. Bumagsak siya sa kama at nakatulog... 

Kinagabihan, sa loob ng opisina ng CEO ng Del Rosario Group.

Kumatok si James na dala ang report.

"Mr. Del Rosario, nakalabas na po ng ospital si Misis Del Rosario. Hindi po siya bumalik sa bahay. Dumiretso po siya sa condo na nasa pangalan niya."

May hawak na dokumento si Dominic. Noong marinig iyon, napatigil siya sandali.

"Mm."

Tanging binigkas niya, walang ano mang emosyon.

Nag-angat siya ng tingin. Ang titig ay malalim at madilim na parang tinta at hindi madaling mabura.

"Walang akong pakialam kung saan man siya nakatira."

Hindi naman sila nagsamang mag-asawa. Isa o dalawang beses lang silang magkita sa isang buwan.

Hindi na nangahas na magsalita si James. Parang lumamig kasi ang opisina.

Hinagis ni Dominic ang pinirmahang dokumento at kalmadong nagsalita na para bang nagbabalita lang ng panahon.

"Ipadala mo sa kanya ang annulment agreement. Ipapirma mo sa lalong madaling panahon."

"Masusunod, Mr. Del Rosario."

Masunuring sagot ni James ngunit sa puso niya ay hindi maiwasang maawa sa babae na kailanman ay hindi nakatanggap ng lingap kay Dominic.

Mukhang tapos na nga ang pagsasama ng dalawa.

Nagyuko si Dominic, tinitigan ang mga numero sa papel, na para bang ang nakasulat doon ay walang kwentang kontrata lamang.

Ngunit namuti ang kamao niyang nakahawak sa signpen.

Sa oras na iyon, dumating si Lydia Mendoza.

Mabilis na kinuha ni James ang annulment papers at umalis.

Ngayong araw, nagniningning si Lydia, napakahinhin din ng bawat galaw niya.

Maganda ang pakiramdam niya. Nalaman niya kasi na ang pasyente sa Central Hospital ay si Evelyn Soriano. At ang mas importante ay nakunan ito kaya na-ospital.

Ang buntis na asawa kasi ay mahirap paalisin kung sakali.

Ang babaeng iyon ay walang kwenta. Hindi man lang alam paano magbuntis at nakunan pa. Mukhang langit na ang tumutulong kay Lydia.

Dahil walang anak, hindi maiisipan ni Evelyn na manatili muli kay Dominic.

At mukhang walang ideya sa nangyari si Dominic.

Walang dudang ito ang magandang pagkakataon para kay Lydia.

Nag-angat ng tingin si Dominic kay Lydia, umamo ang titig nito kahit sandali.

"Bakit nandito ka?"

"Siyempre nandito ako para sabay tayong kumain ng hapunan," bigkas ni Lydia na may maliwanag na ngiti, "Hindi ako busy nitong nakaraan kaya gusto kong makasama ka ng maraming oras. Sunod na linggo, mag-audition ako para sa sikat na teleserye. Iniisip ko pa lang, natutuwa na ako!"

Ang galak niya ay hindi maitago.

Pinagmasdan ni Dominic ang ngiti ng dalaga at napangisi sa tuwa.

"Teleserye na gustong pagbidahan ng superstar naming si Lydia ay siguradong hindi ordinaryo."

Hindi makapaghintay si Lydia na sumagot, ang mukha niya ay puno ng yabang.

"Ang pamagat ay Ang Tahimik na Pagbagsak ng Bulaklak. Alam mo 'yon, di ba? Isa iyong sikat na nobela. Sampong milyon ang fans na nakasubaybay roon. Dinig ko ay simple lang ang may akda. Milyon ang ginastos ng Crownlight Media para lang makuha ang libro. Limang sikat na artista lang ang maglalaban para sa pinaka-lead role at ako ang nangunguna."

Pamilyar si Dominic sa libro. Sikat iyon sa literatura. Kung hindi ay hindi gagastos ng milyon ang Crownlight Media para sa libro. At si Lydia ang sikat na artista sa Crownlight Media at nakaraang buwan ay balak niyang bilhin ang kumpanya.

Madalas ay ilag siya sa ganoong industriya pero gusto niyang mag-invest para masuportahan ang karera ni Lydia.

Ngunit hindi pa iyon alam ni Lydia. Plano niya ay ibigay na surpresang regalo ang Crownlight dito kapag malapit na silang ikasal.

Tumango si Dominic at pinisil ang pisngi ni Lydia.

"Mabuti. Kailangan mong magtrabahong mabuti."

Kinuha iyong pagkakataon ni Lydia upang maupo sa kandungan nito. Ang maliliit niyang braso ay umikot sa batok nito, at naglambing.

"Dominic, napakaswerte ko na meron akong ikaw. Simula noong makilala kita, ang buhay ko ay nasa tamang landas na. Alam ko namang lagi kang nakasuprta sa akin sa likod ng camera. Maraming salamat sa suporta sa karera ko."

Puno ng pagmamahal na muling kinurot ni Dominic ang pisngi ni Lydia.

"Basta masaya ka."

Apat na taon na ang nakararaan, sa baybayin ng France, kung hindi siya nito niligtas ay matagal na siguro siyang nalunod sa kailaliman ng dagat.

Tingin niya karapatdapat itong handugan ng lahat, maging ang pagmamahal niya.

Sinandal ni Lydia ang noo sa noo ni Dominic, handa ng bigyan ito ng h*lik.

Tumama sa mukha niya ang mainit na paghinga nito. Hindi siya lumayo.

Bigla, nag-ingay ang cellphone niya. Nagsalubong ang mga kilay ni Lydia.

Ngumiti si Dominic at sinagot ang tawag. Nasasabik na boses ni Marcus ang nasa kabilang linya.

"Dominic, bumalik na si Ryan Blackwood. Dinig ko ay magho-host siya ng misteryosong bisita sa Vault Club. Tingin mo ba si Dr. N ang bisita?"

Sandaling tumigil si Dominic, kuminang ang liwanag sa mata niya.

"Pupunta na ako ngayon."

Pagkatapos ng tawag ay napaisip siya.

Si Ryan Blackwood ay tagapagmana ng malaking financial empire sa France at ito rin ang pasimuno sa Global Medical Summit. Apat na taon na nakalipas noong unang pagkikita nila sa France.

At ang balita tungkol kay Dr. N ay lumabas lang noong nakaraang araw, tapos ay sikretong dumating naman sa Manila si Ryan.

Mukhang nandito na nga sa bansa ai Dr. N.

Kailangan niyang mag-imbestiga kahit anong mangyari, kailangan niyang masiguro ang partnership ni Dr. N at ng Del Rosario Group. 

Naguguluhan siyang tiningnan ni Lydia.

"May problema ba, Dominic?"

Sinuklay ni Dominic ang buhok niya.

"Wala naman. Ilalabas kita para makakain ng masarap."

Hinablot niya ang coat niya at giniya ang dalaga palabas ng opisina.

…

"Ring! Ring!"

Maingay na tumunog ang doorbell na siyang sumira sa katahimikan ng condo.

Nagising si Evelyn dahil sa tunog.

Sinuot niya ang tsinelas at mabagal na naglakad patungo sa pinto. Pinihit niya ang doorknob.

Bumukas ang pinto.

Sa labas, nakatayo ang lalaki. 

Pamilyar na mukha, gwapo at ngayon may ilang marka na ng katandaan.