MasukMali ang password. Bigla siyang nakahinga nang maluwag at tuluyan nang inilapag ang cellphone. Lumabas si Raphael at iniabot ang kamay niya kay Aleisha. “Tara na. Medyo nagugutom na ako.” “Ako rin.” Hinawakan ni Aleisha ang kamay niya at hinayaan siyang akayin palabas. Paminsan-minsan ay palihim
Kahit may tagapag-alaga siya, imposibleng mabantayan siya nang dalawampu’t apat na oras araw-araw. Hindi niya kayang alagaan ang sarili niya, kaya kahit paano ay kailangan niyang matutong protektahan ang kanyang sarili. Matiyagang kinausap ni Raphael si Alexander nang halos sampung minuto. “Naalal
Sa sandaling iyon, mabilis na iniunat ni Raphael ang isang braso at inilagay iyon sa harapan ni Alexander upang harangan siya. Ngunit huli na ang lahat. Direktang natumba ang lalagyan ng uling, at nagkalat ang mga baga sa paligid. Marami sa mga ito ang bumagsak mismo sa braso ni Raphael. “Argh—”
Kumunot ang noo ni Raphael, tumayo, at maingat na binuhat si Aleisha. Makikita sa mukha nitong sobrang pagod siya kaya hindi pa rin siya nagigising. “Marco, alagaan mong mabuti si Alexander.” “Huwag kang mag-alala.” Gumawa si Marco ng OK sign. Sa isip niya, talagang buhay na buhay ang pagiging mapa
Ano pa nga ba ang hindi niya maiintindihan? Inangat ni Marco ang isang kilay. “Hindi mo dala ang cellphone mo at wala kang dalang cash?” Natigilan si Michelle at tumango. Matapos mag-atubili nang matagal, nagngitngit siya at bahagyang napahigpit ang pagkakahawak sa kanyang kamay. “Excuse me, puwe
Pagsapit ng hapon, nag-angat ng ulo si RJ at iminungkahing pumunta sila sa dalampasigan. Wala namang tumutol. Nag-aalala si Aleisha para kay Alexander. “Alexander, gusto mo bang sumama?” Tinitigan siya ni Alexander at tumango. “Ate, gusto kong sumama.” Ngunit nag-aalangan pa rin si Aleisha. Hindi
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







