Chapter 7

BAGO pa dumapo ang kamay nito ay isang maganda at malamyos na tinig ang tumawag sa pangalan ng dalaga, "Jean!"

Sabay na napalingon ang dalawang babae. Natigilan si Katherine nang makitang papalapit si Margaret habang naka-wheelchair.

"Marga, hindi ka na sana sumunod pa. Mapapagalitan ako nito ni Cain, e," ani Jean sabay tingin kay Katherine na animo'y nagyayabang.

Tuluyang nakalapit si Margaret at kunot-noo'ng napatingin kay Katherine.

"Oh by the way, Marga. Nakikilala mo ba siya?" ani Jean sabay turo kay Katherine. "Siya nga pala ang secretary ni Cain. Nang umalis ka ay siya ang nag-alaga sa kanya, umaga hanggang... gabi," makahulugan niyang saad.

Hindi naman nakagalaw sa puwesto si Katherine. Gusto niyang magsalita pero napipi na siya ng reaksyon ni Margaret. Halatang gulat na gulat ito.

Ilang sandali pa ay nagsalita, "Jean... pwede bang iwan mo muna kami. May gusto lang akong sabihin sa kanya."

"Hindi pwede, baka saktan ka pa ng babaeng 'yan gaya ng ginawa niya sa'kin. Sinampal niya ko't pinahiya sa harap ng mga empleyado ni Cain."

"Don't worry. I'm sure na wala naman akong sasabihin na ikasasama ng loob para sampalin niya ako sa mukha," ani Margaret.

Napakurap si Jean at tila nakaramdam ng hiya ng matamaan sa sinabi nito. "O-Okay, 'wag kang masiyadong magtatagal."

Pagkaalis ni Jean at maiwan ang dalawa ay agad nag-iba ang ekspresyon ni Margaret. Biglang tumapang at halatang may panghahamak sa mga mata.

"Totoo ba ang sinabi niya? Kung gano'n ay maraming salamat at inaalagaan mo ang Cain ko, kung 'yun nga ang ginagawa mo. Pero kung hindi, sisiguraduhin kong hindi ka na makakalapit pa sa kanya," babala ni Margaret.

Hindi naman nagustuhan ni Katherine ang timbre ng boses nito. Halatang may pinupukol tungkol sa kanya. "Kung ano man ang trabaho ko bilang sekretarya niya ay labas ka na 'ron," matapang niyang saad.

Nagtaas ng isang kilay si Margaret. "Ako ang girlfriend, secretary ka lang."

Napangisi si Katherine. "Wala bang nakapagsabi sa'yo na bukod sa pagiging sekretarya ni Cain... ay asawa niya rin ako? Legal na asawa, kinasal kami at nagsasama sa iisang bahay."

Mas lalong nawindang si Margaret. Halo-halong emosyon ang nararamdaman ng mga sandaling iyon. Gusto niyang abutin si Katherine at sabunutan pero nahagip ng mga mata niya ang paglapit ni Cain.

Sa isang iglap ay bigla na lamang natumba sa harapan ni Katherine si Margaret. Nagtaka siya kung anong ginagawa ng dalaga sa sarili. Lumikha ng ingay ang pagbagsak ng wheelchair at umaray pa ito sa sakit.

Bago pa man ito matulungan ni Katherine ay narinig niya ang boses ng asawa.

"Margaret!"

Paglingon ay patakbong lumapit si Cain upang tulungan ang dalaga.

"Cain..." iyak ni Margaret sabay yakap sa bisig nito.

Nang makita ni Cain na may dugo sa noo ang dalaga ay galit niyang binalingan si Katherine. "Ba't mo siya tinulak?!"

"Nagkakamali ka, wala akong ginawa sa kanya," depensa ni Katherine sa sarili.

"At magsisinungaling ka pa? Kitang-kita kong natumba siya," ani Cain.

Isang malalim na paghinga ang ginawa ni Katherine upang hindi maiyak. Bago pa niya maipagtanggol ang sarili ay bumalik si Jean.

"Cain, nakita kong tinulak ng babaeng 'yan si Marga!" Sabay turo kay Katherine. Kahit ang totoo ay wala naman talaga siyang nakita at nais lang isisi rito ang nangyari ng makaganti.

Umiling si Katherine. "Cain, maniwala ka sa'kin hindi ko siya--"

"Enough! Tama na, Katherine, 'wag ka ng magpaliwanag." Pagkatapos ay binuhat si Margaret upang isakay sa kotse at nang madala sa ospital.

Nanlamig sa kinatatayuan si Katherine. Nasasaktang mas pinaniwalaan pa ng asawa ang ibang tao kaysa sa kanya.

"Buti nga sa'yo," pahabol ni Jean bago sundan ang dalawa.

Nang mag-isa na lamang si Katherine ay saka lang niya pinakawalan ang pinipigilang luha. "'Wag kang umiyak," paulit-ulit niyang pinapaalala sa sarili ngunit bigo siya. "Sorry, baby. Sobrang hina ni Mommy. Hindi niya man lang nagawang ipagtanggol ang sarili," kausap niya sa anak habang hinahaplos ang tiyan.

Mayamaya pa ay tumunog ang cellphone at sinagot niya ang tawag ni Lian. "Sissy, sorry at ang tagal ko, may nakaharang kasing sasakyan sa kotse. Hinihintay ko pa 'yung driver para maitabi ang sasakyan."

Suminghot si Katherine at iningatang huwag pumiyok habang kausap ang kaibigan. "Ayos lang, maghihintay na lang ako rito."

~*~

SA OSPITAL, matapos magamot ang sugat sa noo ni Margaret ay saglit na nagpaalam si Cain upang tawagan ang assistant.

"Pasensiya na, Mr. President pero wala na po siya rito," ani Joey mula sa kabilang linya.

Napabuntong-hininga siya matapos ang narinig. Ipinag-utos niya kasi sa assistant na puntahan si Katherine sa lugar kung saan ito iniwan ngunit nahuli na si Joey at wala na roon ang asawa.

Nasigawan niya ito kanina at kitang-kita na natakot ito. Kaya ngayon naman ay nag-aalala siya lalo pa at mukhang mag-isa lang ito sa naturang lugar.

Hindi talaga maalis sa isip niya ang mga mata nitong nasaktan at nalungkot. Pakiramdam niya ay mali siyang nagawa. Bumabagabag sa isip niya na baka totoo talagang wala itong ginawa kay Margaret? Na hindi totoong tinulak nito ang dalaga.

Matagal na niyang kilala si Katherine. Alam niyang hindi nito magagawang manakit ng iba. Ngunit pinagdudahan niya pa rin ito dahil sa labis na pagkabigla nang makitang natumba at nasugatan si Margaret.

"Cain?"

Narinig niya ang boses ni Margaret na tumatawag kaya bumalik siya sa ward.

May luha pa rin sa mga mata ng dalaga nang bigla itong yumakap paglapit niya. "Bakit, masakit pa rin ba?" aniya.

Tumango lang ang dalaga saka siya tiningala. "I'm fine as long as nandito ka kasama ko."

Hinaplos naman ni Cain ang buhok nito bilang tugon. "Pero... talaga bang tinulak ka ni Katherine?"

Napakurap si Margaret at nag-iwas ng tingin. Nalilito kung anong dapat niyang sabihin ng mga oras na iyon.

"Ang totoo... s-sinubukan niyang itulak ang wheelchair ko dahil nasa gitna kasi ng daan. Concern siya na baka maaksidente ako," kabado niyang pagsisinungaling.

"So, it means ay... hindi ka niya tinulak?"

Pigil hininga siyang umiling. "Mukhang tinulak niya 'ko pero hindi talaga."

"Ba't hindi mo sinabi?" Ngayon ay mas lalong nagi-guilty si Cain. Dahil nasigawan at napagbintangan niya si Katherine.

"U-Umiyak na kasi ako dahil sa natamong sugat," dahilan pa ni Margaret. "Gusto ko ng magpahinga," agap niya upang hindi na matanong.

Pagkaalis ni Cain ay halos magwala siya sa sobrang galit. Hindi niya akalaing sa ginawang pag-arte kanina ay pagdududahan pa siya nito?

Pero mas mainam na inunahan na niya si Katherine bago pa nito masabing na-frame up lang. Kapag nangyari iyon ay magmumukha lang itong masama sa paningin ni Cain at hindi siya.

Pero namumuhi pa rin siyang isipin na mas matimbang na ito kumpara sa kanya. Dahil ba sa mag-asawa ang dalawa? Pero bakit hindi niya alam?

Hindi man lang nagawang sabihin ni Cain ang totoo. Bakit inililihim ng dalawa?

~*~

"KATHERINE!"

Napalingon siya ng marinig ang sariling pangalan. Hindi niya inaasahang binalikan siya ni Cain.

"Bumalik ka," aniyang gusto itong hawakan.

Pero mabilis na lumayo si Cain. "Sabihin mo sa'kin ang totoo... buntis ka ba?"

Napasinghap siya saka tumango ng may ngiti sa labi. "Oo, magiging ama ka--"

"Ipalagl*g mo 'yan, ayoko sa batang 'yan!" ani Cain.