Chapter 3 Fatima Pristina

“Umuwi ka agad, Renna!” sigaw ni Pristina, ang kanyang ina, mula sa may pinto ng bahay. Naka-akimbo ito, hawak ang baywang na parang handang manampal ng realidad. “Huwag kung saan-saan ka na naman pupunta o dinadala ng imagination mo!”

“Opo… opo…” sagot ni Renna, pilit nakangiti habang sinusuot ang delivery bag. “Bakit naman ako mapapadpad kung saan, eh alam ko namang darating talaga ang groom ko.

Huminto siya sandali, sabay ngiting parang bida sa teleserye.“sa panaginip ko.”

“Hay naku!” sabay-sabay na sabi ng dalawang boses.

“Iwan ko sa ’yo, Renna,” sabat ni Rosana, ang matalik niyang kaibigan—at certified kontrabida ng lahat ng pangarap niya. Nakapamaywang ito at naka-roll eyes. “Hanggang ngayon, nananaginip ka pa rin.”

Bigla siyang lumapit at kinatok ang ulo ni Renna.

“Tok!”

“Aray naman!” daing ni Renna, hawak ang ulo na parang napuruhan ang utak ng mga pangarap niya.

“’Wag ka nang umaray diyan,” walang-awang sabi ni Rosana, sabay kuha ng isang delivery bag. “Baka masira pa lalo ang imagination mo.”

Napabuntong-hininga si Renna pero ngumiti pa rin. “Inggit ka lang kasi wala kang groom sa panaginip.”

“Mas gusto ko na ’yon kaysa magising na hinahalikan ko ang maling lalaki,” sagot ni Rosana, sabay lakad palabas.

“HOY!” sigaw ni Renna, sabay habol. “Pwede namang siya na pala talaga ’yon!”

Mula sa loob ng bahay, muling sumigaw si Pristina:

“RENNA! ROSANA! MAG-DELIVER NA KAYO! HINDI PANGARAP ANG BILLS!”

“Opo!” sabay sagot ng dalawa.

Habang naglalakad palabas, bumubulong si Renna, puno ng kumpiyansa at konting kabaliwan.

“Makikita niyo… sa panaginip man o sa totoo.”

Napailing si Rosana.

“Lord, tulungan mo na lang ’tong kaibigan ko.”

Hahahaha… sagot lang ni Rena.

Makalipas ang ilang sandali nakarating na sila sa isang napakalaking kompanya na ang nakalagay sa harapan ay V.Prime Corporation .

Grabe… ang yaman , bongga sana dito ko na makilala ang groome ko, halakhak ni Rena.

Asuming ka naman Rena! Ang aga-aga pa nananaginip ka nanaman. Alam mo… Ang V-Prime Corporation ay isa sa pinakamalalaki at pinakamakapangyarihang conglomerate sa bansa—at sa buong Asia-Pacific. Kaya wag kang mag asume jan okay!

Habang papasok na sila sa loob , bigla niyang nahulog ang ballpen na kakakuha lang niya sa delivery bag niya.

Naku nahulog!”

Nahulog ang ballpen ni Renna Montenegro sa sahig.

Yumuko siya para pulutin iyon—at doon nagsimula ang problema.

May isang pares ng sapatos ang tumigil sa harap niya.

Hindi ordinaryong sapatos. Makintab. Mahal. Yung tipong hindi mo susuotin kung maglalakad ka lang sa sidewalk o bibili ng kape sa kanto.

Unti-unti siyang tumingala.

Una, ang plantsadong slacks.

Sumunod, ang coat na halatang custom-made.

Pag-angat ng tingin niya—natigilan siya.

Hindi.

Hindi puwede. Karugtong ba ito ng panaginip ko kanina?! tanong niya sa sarili.

Panaginip na naman ‘ to, sigurado ako.

Nakatayo sa harap niya si Drickson Valemont.

Parehong mukha. Parehong tindig. Parehong malamig na aura ng lalaking mukhang walang oras sa mundo—at lalong walang oras sa kanya.

Eksakto sa lalaking pinakasalan niya sa panaginip.

“Ah,” bulong ni Renna sa sarili. “Ganito pala ‘pag kulang sa tulog.”

Samantala, si Drickson ay nakatitig lang sa kanya—walang emosyon, pero unti-unting kumunot ang noo.

Dahil may isang bagay na agad niyang napansin.

Isang malaking nunal sa pisngi ng babae.

Tumigil ang mundo niya.

Hindi maaari.

Hindi puwede.

Hindi…

“Hindi ito panaginip,” mahinang sabi niya, halos pabulong. “Impossible.”

Ngumiti si Renna.

Yung ngiting parang sigurado sa sarili—at parang handang ipagpatuloy ang kahit anong eksena.

“Okay,” sabi niya, tumayo nang diretso. “Kung panaginip ka man, Mr. Groom, lubusin na natin.”

Bago pa man makaiwas si Drickson—

Hinawakan ni Renna ang braso niya.

Nanlaki ang mga mata ng bilyonaryo.

“Miss—”

Lumapit pa siya.

Masyadong malapit.

“Alam mo,” bulong ni Renna, seryoso ang mukha, “sa panaginip ko, hindi ka ganito kabagal.”

At saka—hinalikan niya siya.

Direkta. Walang babala. Walang paalam.

Tahimik ang paligid.

Tumigil ang oras.

Tumigil ang utak ni Drickso Valemont.

Hanggang sa—“PROTEKTAHAN SI MR. VALEMONT!”

Si Rosana nagulat sa ginawa ng kaibigan, kahit anong sigaw niya kay Rena ay hindi siya naririnig nito.

Napatingin si Renna sa paligid.

Mga bodyguard.

Totoong sigawan.

Totoong gulo.

Ngunit sa halip na matakot—tumawa siya.

Mahina muna. Tapos mas malakas.

“Ay grabe,” sabi niya habang napapailing. “Ang linaw ng panaginip ko ngayon.”

Napakunot ang noo ni Drickson VALEMONT. “Ano?”

Lumapit si Renna sa kanya, walang kaalam-alam na hawak na siya ng dalawang bodyguard.

“Alam mo,” sabi niya, seryoso ang mukha, “dati hanggang simbahan lang ang panaginip ko. Ngayon may security detail na. Upgrade ka ah.”

“Miss,” mariing sabi ni Drickson, “hindi ito panaginip.”

Tumango si Renna na parang may naiintindihan. “Oo, oo. Ganyan talaga kayo sa dream ko. Laging deny.”

Tiningnan niya ang paligid, saka muling tumingin sa lalaki—mula ulo hanggang paa.

“Pero ikaw,” dagdag niya, sabay turo sa kanya, “ikaw talaga ang pinaka-consistent.”

Lumapit pa siya, walang pakialam sa nagkakagulong bodyguard.

“At saka…” bulong niya, sabay turo sa sariling pisngi, “nandito pa rin yung nunal.

Ibig sabihin, same universe.”

Nanlaki ang mata ni Drickson. “ Anong?!”

Ngumiti si Renna, kontento.

“Okay,” sabi niya. “Kung panaginip pa rin ‘to, susulitin ko na.”

At bago pa man makapagsalita ulit ang bilyonaryo, hinalikan niya siya ulit.

Mas mabilis. Mas diretso. Mas confident.

Nagkagulo ang paligid.

“MR. VALEMONT!”

“ILAYO NIYO SIYA!” sigaw ni Drickson, halos pumutok ang ugat sa leeg.

“SECURITY!”

Mula sa iba’t ibang direksyon, gumalaw ang mga tauhan ng V-Prime Corporation. Mga bodyguard. Mga empleyado. Mga taong hindi bayad para makakita ng ganitong eksena.

Pero si Renna?

Kalmado.

Parang katatapos lang uminom ng tubig.

Matapos ang halik, umatras siya ng isang hakbang—

at pumalakpak pa.

“Ang galing,” masayang sabi niya, may ngiti pang parang satisfied. “May replay ba?”

Hawak ni Drickson ang noo niya.

Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil sa isang napakaseryosong realization—

Hindi siya nananaginip.

At ang babaeng ’to?

“BALIW!” sigaw ni Drickson, sabay punas sa labi na parang gusto niyang burahin ang nangyari.

“Anong ginagawa mo, Renna?!” bulong-sigaw ni Rosana, sabay kalabit sa braso niya, halatang gusto nang lamunin ng lupa.

Pero si Renna?

Dedma.

Ngumiti lang siya, tumingin kay Drickson na parang proud sa sarili, at mahinang bumulong:

“Relax ka lang… panaginip lang ’to.”

At doon tuluyang nawala ang huling hibla ng pasensya ng bilyonaryo.

To be continued: