CHAPTER 1

EVANGELINE POV

Hindi ako pumunta rito para maging bayani, lalong hindi para maging sakripisyo.

Pumunta ako sa mansyon ng mga Roxas sa San Lorenzo Village dahil sa huling bilin ni Mama—isang maliit na lockbox na may pangalan ko at ang pamana niyang share sa Ordo Dei, ang sinaunang secret society na halos dalawang siglo nang pinapatakbo ng pamilya namin. Ang akala ko, simpleng pirmahan lang ng legal documents at makukuha ko na ang sa akin para makalayo na ako rito magpakailanman.

Pero habang nakatayo ako sa gitna ng mamahaling dining hall—pinalilibutan ng mga antique oil paintings, grand chandelier, at nakatitig na mga personal bodyguards—unti-unting lumilinaw sa akin ang katotohanan.

Huli na nang marealize kong isang malaking bitag ang lahat.

“Inumin mo na ang tsaa mo, Evangeline. Lumalamig,” malamig na utos ni Tita Consuelo habang bahagyang itinutulak ang crystal teacup sa harap ko.

Tiningnan ko ang kulay-amber na likido sa tasa. May manipis na amoy ito ng chamomile, pero may humahabol na bahagyang mapait na amoy—amoy na pamilyar sa akin mula sa mga lumang recipe book ni Mama. Oleander extract. Hindi sapat para makamatay agad, pero sapat para maparalisa ang katawan ko sa loob ng ilang oras.

Sinubukan kong panatilihing kalmado ang mukha ko. Tiningnan ko si Papa—si Ignacio Roxas—na nakaupo sa kabisera ng mahabang mesa. Hindi man lang siya makatingin nang diretso sa mga mata ko. Nakatutok ang tingin niya sa baso ng whiskey na hawak niya, halatang nanginginig ang mga daliri.

“Anong ibig sabihin nito, Pa?” mahina pero mariin kong tanong. “Sabi mo kakausapin natin ang lawyer tungkol sa pamana ni Mama. Bakit kailangan nating magkulong sa ganitong oras ng gabi kasama ang mga armado mong tauhan?”

Huminga nang malalim si Ignacio bago inilapag ang baso. “Bagsak na ang negosyo, Evangeline. Bangkrap na ang Ordo. Ang mga asset na iniwan ng nanay mo... naisangla ko na lahat dalawang taon na ang nakararaan para lang mapanatili ang operations natin.”

Napatigil ako. Pakiramdam ko ay sinapak ang dibdib ko. “Ano? Naisangla mo? Kaanib ng kumpanya ang pondo ni Mama! Paano mo naitago sa akin ‘yun?”

“Wala na tayong oras para sa sisihan!” sigaw bigla ni Consuelo, ang mga mata niya ay puno ng galit at takot. “Mawawala sa atin ang lahat, Evangeline! Ang bahay na ito, ang pangalan natin, ang buhay natin! At may utang ang tatay mo na hindi kayang bayaran ng kahit anong pera!”

“At ano ang kinalaman ko doon?” hamon ko habang unti-unting tumatayo mula sa upuan.

Bago pa ako makahakbang palayo, dalawang guard ang mabilis na humarang sa p***o. Agad na kumabit ang kaba sa leeg ko.

Isang mabigat na yabag ng mga sapatos ang narinig ko mula sa pasilyo. Bumingaw ang p***o ng dining hall at pumasok ang isang lalaking may katandaan na pero napakalaki ng tindig. Suot niya ang isang tailored suit na may nakakabit na gintong pin sa lapel—ang insignia ng pamilya Ortigas.

Si Magnus Ortigas.

Isang kilalang warlord at may hawak ng pinakamalaking private security firm sa bansa, na kilala rin sa pagiging pinakamalupit na financier ng mga illegal na transaksyon sa underworld.

Sumilay ang isang nakakapangilabot na ngiti sa mukha ni Magnus habang tinititigan ako mula ulo hanggang paa. “Napakaganda ng anak mo, Ignacio. Mas maganda pa sa yumaong ina niya.”

Kusa akong napahakbang paatras. “Pa... ano 'to?”

Hindi sumagot si Ignacio. Yumuko lang siya, na para bang isang taong tanggap na ang sariling kababaan.

“Si Magnus ang humahawak ng walong pung porsyento ng utang ng pamilya natin,” paliwanag ni Consuelo na walang kaabang-abang na awa sa boses. “At pumayag siyang burahin ang lahat ng utang na iyon... kapalit mo.”

“Isang kasal,” dagdag ni Magnus habang lumalapit sa akin. Naaamoy ko na ang mabigat na amoy ng tabako sa jacket niya. “Mawawala ang utang ng pamilya mo, at kapalit noon, ang mga natitirang teritoryo ng Ordo Dei ay mapupunta sa akin. Isang simpleng pirma lang bukas sa altar, Evangeline. Huwag ka nang mag-inarte.”

Umakyat ang dugo sa ulo ko. “Mamatay muna ako bago ako magpakasal sa 'yo.”

Kinuha ko agad ang pepper spray na nakatago sa bulsa ng trench coat ko at mabilis na itinutok sa mukha ng pinakamalapit na guard. Sumigaw ito sa sakit habang humahawak sa kanyang mga mata. Bago pa makatugon ang isa pa, ginamit ko ang buong bigat ng katawan ko para itulak ang mesa, dahilan para matumba ang mga antique na vase at crystal glasses papunta sa direksyon nina Magnus at Ignacio.

“Huliin niyo siya!” galit na sigaw ni Magnus. “Huwag niyong hahayaang makalabas ng mansyon!”

Mabilis akong tumakbo patungo sa grand staircase. Hinihingal ako, mabilis ang tibok ng puso, at puno ng matinding galit ang buo kong pagkatao. Ang pamilyang dapat ay nagpoprotekta sa akin ang mismong nagbenta sa akin na parang gamit. Si Ignacio na ama ko, at si Consuelo na walang ibang ginawa kundi ubusin ang natitirang alalala ng ina ko.

Nakarating ako sa ikalawang palapag at mabilis na pumasok sa lumang library ni Mama. Isinarado ko ang p***o at inilagay ang mabigat na wooden chair sa ilalim ng doorknob.

Rinig na rinig ko ang mga yabag ng mga guard na umaakyat sa hagdan. Ang mga sigaw ni Magnus na nag-uutos na sirain ang p***o kung kailangan.

Huminga ako nang malalim habang tinitingnan ang paligid. Ang library na ito ay may secret exit sa likod ng bookshelf—ang natatanging bagay na itinuro sa akin ni Mama noong bata pa ako. Lumapit ako sa rack ng mga lumang libro at hinila ang leather-bound volume ng mga lumang kasulatan ng Ordo Dei.

Sumara ang tunog ng mekanismo at bahagyang bumukas ang pader.

Bago ako pumaloob sa madilim na lagusan, sumulyap ako sa pintuan ng library na sinisimulan nang baybayin ng mga guards mula sa labas. Gumuhit ang malamig at matalim na ngiti sa labi ko.

Kung akala nila ay magiging madaling biktima ako na basta na lang maiipit sa mga utang at kasunduan nila, nagkakamali sila. Kung gusto nila ng giyera, ibibigay ko sa kanila. Ibabagsak ko ang Ordo Dei, ibabagsak ko sina Ignacio at Consuelo, at sisiguraduhin kong walang maiiwang buhay sa mga nagtangkang gumamit sa akin.

Ngunit sa sandaling pumasok ako sa madilim na lagusan, bago ko pa man maisara ang p***o mula sa loob, biglang napatigil ang buo kong katawan.

Mula sa kabilang dulo ng lihim na daanan—sa mismong lugar kung saan ako dapat tatakas—may nakatayong isang mataas na pigura ng lalaki.

Puno ng usok ng sigarilyo ang paligid niya. Hawak niya sa isang kamay ang isang heavy-caliber pistol, at sa kabila naman ay ang nawawalang lockbox ng ina ko—ang pakay ko kung bakit ako pumunta rito sa umpisa pa lang.

Dahan-dahan siyang humakbang palabas sa dilim, at nang tumama ang liwanag ng buwan mula sa bintana sa kanyang mukha, nakita ko ang matatalim niyang mata at ang peklat sa kanyang panga.

Gideon Aragon. Ang lider ng kilalang mercenary group na nakalaban ng Ordo Dei limang taon na ang nakararaan.

“Masyado kang mabagal, Miss Roxas,” malamig niyang wika habang isinasaayos ang hawak sa baril. “Swerte mo, hindi ako napunta rito para patayin ka. Napunta ako rito para kunin ang pambayad ng pamilya mo sa akin.”