CHAPTER 2

EVANGELINE POV

Nakatitig lang ako sa kislap ng silver na kutsilyo na hawak ng isa sa mga tauhan ni Gideon.

Nakatali ang dalawa kong kamay sa likod ng isang lumang wooden chair sa loob ng isang abandonadong bodega sa may Pier 18. Malamig ang simoy ng hangin na nagmumula sa dagat, kumakapit ang amoy ng kalawang at alikabok sa lalamunan ko. Masakit ang buo kong katawan mula sa pagkakakaladkad sa akin palabas ng mansyon, pero mas masakit ang katotohanang dahan-dahang lumilinaw sa utak ko.

Sadsad na ako. Zero. Walang-wala.

Pumunta ako sa Maynila para kunin ang pamanang karapat-dapat para sa akin. Ang akala ko, 'yun ang magiging susi ko para makapagsimula ng bagong buhay sa ibang bansa—malayo sa alaala ng namayapa kong ina at sa pang-aabuso ng pamilyang tumalikod sa akin. Pero sa loob lang ng iilang oras, nalaman kong binenta na ng tatay ko ang mga ari-arian ni Mama, sinubukan akong lasunin ng stepmother ko para madaling maipamigay kay Magnus, at ngayon, bihag ako ng pinakamapanganib na mercenary leader sa lungsod.

Inagaw pa sa akin ni Gideon ang tanging alala ng ina ko—ang maliit na lockbox.

"Gideon, dahan-dahan naman sa pananakot. Baka maihi sa pantalon 'yang prized possession natin," sarkastikong komento ng isang lalaki habang nakasandal sa sirang forklift, pinaikot-ikot ang isang pabaliktad na sigarilyo sa labi niya.

Hindi man lang lumingon si Gideon. Nakatayo siya sa tapat ng sirang bintana, nakatanaw sa madilim na karagatan habang humihithit sa sarili niyang sigarilyo. Ang liwanag ng buwan lang at ang papatay-patay na ilaw ng bodega ang nagbibigay ng hugis sa matipuno niyang balikat.

"Hindi siya maihi," malamig at mababang boses ni Gideon na umalingawngaw sa kabuuan ng silid. "Tingnan mo ang mga mata niya. Galit 'yan, hindi takot."

Dahan-dahan siyang humarap sa akin. Ang matatayog niyang hakbang ay may kasamang kakaibang banta na nagpapatahimik sa buong paligid. Huminto siya ilang pulgada lang ang layo sa akin, saka yumuko para magpantay ang mga paningin namin.

"Sino ka ba talaga para maging pambayad ng mga Roxas?" tanong niya habang sinusuri ang mukha ko. "Alam mo bang limang taon kong hinintay ang tatay mo para bayaran ang sampung milyong dolyar na utang ng Ordo Dei sa grupo ko? Tapos ngayong sisingilin ko na siya, ang ibibigay niya sa akin ay ang nag-iisa niyang anak na tinakwil din naman pala niya?"

Tahimik ang buong paligid. Ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso ko, pero pilit kong pinalakas ang loob ko. Hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan sa harap ng lalaking 'to. Kapag nakita niyang natatakot ako, tapos na ang laban.

"Wala kang mapapala sa akin," marahan pero matatag kong sagot, nakatitig nang diretso sa matatalim niyang mata. "Walang pakialam si Ignacio sa akin. Kung ginagamit mo ako bilang hostage para pigain siya sa pera, nag-aaksaya ka lang ng oras. Mas matutuwa pa 'yun kapag pinatay mo ako kasi hindi na niya kailangang ipaliwanag kay Magnus kung bakit nawala ang bride nito."

Ngumiti nang bahagya si Gideon—isang ngiti na walang halong saya, puro peligro lang.

"Sino'ng nagsabi sa 'yong gagamitin kita para hingan ng pera ang tatay mo?" tanong niya habang kinukuha ang lockbox ni Mama mula sa ibabaw ng isang wooden crate. "Alam kong wala nang pera ang Ordo Dei. Ang kailangan ko sa 'yo ay mas mahalaga pa sa salapi."

Inilagay niya ang maliit na metal box sa kandungan ko. Lock pa rin ito.

"Ang lockbox ng nanay mo," patuloy ni Gideon. "Ito lang ang natatanging bagay na naglalaman ng mga pangalan ng lahat ng underground investors ng Ordo Dei—mga politiko, negosyante, at mga warlord na nagpopondo sa kanila. Kasama na roon ang pangalan ni Magnus Ortigas at ang mga pondo ng illegal transactions niya."

Biglang lumaki ang mga mata ko. Tiningnan ko ang lockbox, saka tumingin uli kay Gideon. "Paano mo nalaman 'yan?"

"Dahil ang nanay mo ang mismong nagtago niyan bago siya namatay," sagot ni Gideon. "At alam kong ikaw lang ang may hawak ng code para mabuksan ito. Kapag nakuha ko ang listahang 'yan, mawawasak ko ang Ordo Dei at ang buong empire ni Magnus sa loob lang ng isang gabi. 'Yun ang kabayaran ng utang nila sa akin."

Isang malalim na katahimikan ang bumalot sa pagitan namin. Naisip ko ang pamilya ko—ang paraan ng pagtingin sa akin ni Ignacio habang ibinebenta ako, ang walang awang ngiti ni Consuelo habang iniaalok sa akin ang may lason na tsaa, at ang bastos na pagtitig ni Magnus.

May mawawala pa ba sa akin? Wala na. Wala na akong bahay na babalikan, wala na akong pamilya, at wala na rin akong perang natitira. Ang tanging bagay na mayroon ako ngayon ay ang galit sa dibdib ko at ang kagustuhang gumanti.

Isang malaking desisyon ang mabilis na nabuo sa isip ko. Kung gagamitin ako ni Gideon para pabagsakin sila, gagamitin ko rin siya para masigurong walang maiiwang ni isang nakatayo sa kanila.

"Hindi ko ibibigay sa 'yo ang code," sabi ko nang walang pag-aalinlangan.

Kumunot ang noo ni Gideon. Isang bahagyang paggalaw ng kamay niya ang nagpasa ng hudyat sa tauhan niyang may hawak ng kutsilyo para lumapit sa akin. "Huwag mong subukan ang pasensya ko, Evangeline. Hindi ako mabait na tao."

"Ibigay mo man sa akin ang kutsilyong 'yan o patayin mo ako rito, hinding-hindi mo mabubuksan 'yan," hamon ko sa kanya, bawat salita ay may matalim na diin. "Ang kandado niyan ay may biometrics at passcode na ako lang ang nakakaalam. Kapag pilit mong sinira ang bakal, may built-in thermite charge sa loob na susunog sa lahat ng papel sa loob niyan instant."

Napatigil ang tauhan ni Gideon. Bahagyang tumaas ang kilay ni Gideon, tila naintindihan na hindi ako basta-basta nananakot lang.

"Anong gusto mo?" tanong niya, mas mababa pa sa kaniyang pabulong na boses.

"Isang kasunduan," sagot ko. "Ibubukas ko 'yan para sa 'yo, at ibibigay ko ang lahat ng impormasyon na kailangan mo para mawasak ang negosyo ni Magnus. Tapi sa isang kondisyon."

"Nasa posisyon ka ba para mag-demand?"

"Ako lang ang susi mo sa panalo mo, Gideon," matapang kong sagot habang mas lalo kong itinaas ang baba ko. "Gusto kong makita ang pagbagsak nina Ignacio, Consuelo, at Magnus. Gusto ko silang mawalan ng lahat, tulad ng ginawa nila sa akin. Isama mo ako sa plano mo, tulungan mo akong ubusin sila... at ibibigay ko sa 'yo ang buong Ordo Dei sa pilak na plato."

Matagal na nakatitig si Gideon sa akin. Parang kinikilatis niya kung hanggang saan ang kayang gawin ng isang babaeng wala nang mawawala. Dahan-dahan siyang yumuko, inilabas ang kaniyang sariling foldable knife, at sa isang mabilis na hiwa ay pinatid ang mga tali sa mga kamay ko.

Nalaglag ang mga lubid sa semento. Hinimas ko ang namumulang balat sa aking mga pulso habang dahan-dahang tumatayo.

"May deal tayo, Miss Roxas," malamig niyang wika sabay abot ng kaniyang kamay. "Pero sandaling subukan mo akong traydurin, sisiguraduhin kong mas malala pa sa ginawa ng pamilya mo ang aabutin mo sa akin."

Bago ko pa man mahawakan ang kamay niya para sa aming kasunduan, biglang yumanig ang buong bodega sa isang napakalakas na pagsabog.

Tumalbog ang mga basag na bubog mula sa bintana, at kasabay ng usok ay ang sunod-sunod na putok ng mga automatic rifle mula sa labas.

"Nahanap nila tayo!" sigaw ng tauhan ni Gideon habang mabilis na dumidikit sa pader at naglalabas ng baril.

Hinawakan ako ni Gideon nang mahigpit sa braso at mabilis na itinulak sa likod niya habang itinutok ang kaniyang heavy-caliber pistol sa nasisirang pintuan ng bodega.

Sa gitna ng kumakapal na usok at mga liwanag ng laser sight, lumabas ang armada ng mga armadong lalaki na may nakatatak na pulang simbolo ng pamilya Ortigas.