CHAPTER 3

EVANGELINE POV

Napakabingi ng tunog ng mga putok ng baril.

Awtomatikong napayuko ako habang bumaon sa pader sa itaas ng ulo ko ang mga bala ng assault rifle. Naglipana ang alabok, mga piraso ng semento, at basag na salamin sa paligid. Bumaon ang amoy ng pulbura sa ilong ko, at kahit nagdadalawang-isip pa ako sa bagong kasunduan namin, wala akong ibang mapagpipilian kundi ang magtiwala muna sa lalaking nakatayo sa harap ko.

Isang kamay lang ang ginamit ni Gideon para balyahin ako papunta sa likod ng isang makapal na concrete pillar.

"Yumuko ka at huwag kang binitiw sa lockbox!" sigaw niya sa gitna ng ingay.

Bago pa ako makasagot, pumwesto si Gideon sa gilid ng haligi at nagpakawala ng tatlong sunod-sunod na putok mula sa kaniyang baril. Rinig na rinig ko ang lagutok ng dalawang tauhan ni Magnus na bumagsak sa semento. Sobrang bilis at kalkulado ng bawat galaw niya—walang hesitation, walang sobrang galaw. Para siyang makinang idinisenyo para lang sa ganitong uri ng kaguluhan.

"Mabilis silang nakarating," sigaw ng tauhan ni Gideon habang nagpapalit ng magazine ng baril. "Naka-track ba tayo, Boss?"

"Hindi tayo," malamig na tugon ni Gideon habang nananatiling nakatutok ang mata sa p***o. Tumitig siya sa akin nang makahulugan. "Si Evangeline. May tracker ang gamit niya o ang mismong katawan niya."

Napatigil ako. Bigla kong naisip ang silver watch na pilit na ipinasuot sa akin ni Tita Consuelo bago ako umalis sa mansyon kanina. Sabi niya regalo raw 'yun ni Papa para sa pagbabalik ko.

Walang alinlangan na hinubad ko ang mamahaling orasan mula sa pulso ko at pinalagpot ito sa gilid ng bodega, patungo sa isang tumpok ng mga tuyong kahoy at karton.

"Iyon 'yun," galit kong sabi habang hinahabol ang hininga ko. "Ginamit ako ni Consuelo para masigurong hindi ako makakalayo."

Tumingin si Gideon sa orasan, pagkatapos ay tumingin sa akin. Lumitaw ang isang mabilis na ngiti sa gilid ng kaniyang labi—na tila ba napabilib siya sa bilis ng isip ko.

"Magaling," sabi niya.

Doon na nagpasabog ng flashbang ang tauhan ni Gideon papunta sa pintuan. Ang matinding liwanag at ugong ay nagdulot ng panandaliang kaguluhan sa labas.

"Takbo sa jetty! Dun sa speed boat!" utos ni Gideon sa tauhan niya, sabay hablot sa pulso ko.

Napakalakas ng hawak niya pero hindi masakit—isang hawak na nagsasabing kapag kumawala ako, pareho kaming mamamatay. Tumakbo kami pabalik sa likurang daanan ng bodega habang patuloy na umaalingawngaw ang mga putok mula sa mga tauhan ni Magnus. Gumawa si Gideon ng pananggalang gamit ang sarili niyang katawan kapag may mga balang lumilipad sa direksyon namin.

Nakarating kami sa tabing-dagat kung saan naghihintay ang isang matte-black na speed boat na walang ilaw. May panibagong dalawang armadong lalaki na naghihintay roon para umalalay sa amin.

Isinakay ako ni Gideon sa loob at mabilis na pinaandar ang makina. Pumatak ang tubig-dagat sa mukha ko habang pinaharurot niya ang bangka palabas ng port, iiwan ang lumiliyab na bodega na tuluyan nang nilamon ng apoy mula sa mga pagsabog.

Pagkalayo namin sa dalampasigan, humina ang ingay ng barilan at pinalitan ito ng dagundong ng makina at ng malamig na hangin ng karagatan. Napaupo ako sa leather seat ng bangka, hawak pa rin nang mahigpit ang lockbox ni Mama. Nanginginig ang mga binti ko mula sa sobrang adrenaline, at ramdam ko ang dumi at dusa ng buong gabi na nakakatak sa balat ko.

Tumingin ako kay Gideon. Nakatayo siya sa steering wheel, ang kaniyang layered jacket ay medyo punit sa bahagi ng balikat, at may bahagyang sugat siya sa panga na nag-iiwan ng patak ng dugo sa kaniyang leeg. Pero wala man lang bakas ng pagod o takot sa mukha niya.

Inilabas niya ang panibagong sigarilyo, sinindihan ito gamit ang Zippo lighter, at malalim na humithit bago tumingin sa akin.

"Matibay ka rin pala," wika niya habang dahan-dahang lumalapit at nauupo sa tapat ko. "Karamihan sa mga lumaki sa alta lipunan tulad mo, umiiyak na sa unang putok pa lang ng baril."

"Hindi ako lumaki sa piling ng mga Roxas," matigas kong sagot habang pinupunasan ang alikabok sa mukha ko. "Inilayo ako ni Mama sa mundong ito noong bata pa ako. Bumalik lang ako dahil akala ko may pamilya pa akong natitira. Pero malinaw na ngayon sa akin ang lahat—mga hayop silang lahat."

Tinitigan ako ni Gideon nang matagal. Matalim ang mga mata niya, na tila binabasa ang bawat sulok ng pagkatao ko para siguraduhing hindi ako nagsisinungaling.

"Gusto mong pabagsakin si Magnus Ortigas?" tanong niya habang inilalabas ang kaniyang tactical knife at pinupunasan ang dugo roon. "Hindi lang siya simpleng negosyante, Evangeline. Siya ang may-hawak ng mga pribadong hukbo sa rehiyong ito. Kapag kinalaban mo siya, wala kang balikan."

"Wala na rin naman akong babalikan," sagot ko nang walang patid na tingin sa kaniya. "Pinagpalit ako ng sarili kong ama para sa pera. Sinubukan akong lasunin ng stepmother ko. At gusto akong gawing trophy ng isang mamamatay-tao. Ano pa ang dapat kong katakutan?"

Isang maikling tawa ang lumabas sa bibig ni Gideon, pero walang halong saya—puno ng madilim na paghanga.

"Gusto ko 'yang galit mo," bulong niya. "Dahil ang galit ang nagpapanatili sa 'yo na buhay sa mundong ito."

Yumuko siya nang bahagya at pinalapit ang mukha sa akin. Amoy na amoy ko ang halo ng mattapang na tabako, pulbura, at ang kaniyang panlalaking amoy. "Pero huwag mong kalimutan, Evangeline. Hindi ako hero na dumating para iligtas ka. Ako si Gideon Aragon. Nagtatrabaho ako para sa sarili kong interes."

"Naintindihan ko," tugon ko, ginagantihan ang titig niya. "Hindi rin naman ako naghahanap ng tagapagligtas. Naghahanap ako ng kasosyo sa paghihiganti."

Dahan-dahan niyang itinuro ang lockbox sa kandungan ko. "Pares tayo pagdating sa pakay. Pero sa ilalim ng roof ko, ako ang masusunod. Walang lihim, walang sariling lakad. Kapag tinraydor mo ako, hindi si Magnus ang tatapos sa 'yo... ako mismo."

Bumaba ang tingin ko sa kaniyang kamay na nakalahad sa harap ko. Ito na ang puntong wala nang urungan. Kapag hinawakan ko ang kamay ng lalaking ito, tuluyan na akong papasok sa madilim na mundo ng mga mercenary at underworld violence. Pero kung ito lang ang tanging paraan para maibalik ko ang sakit sa mga taong sumira sa buhay ko at sa alaala ni Mama, gagawin ko.

Inabot ko ang kamay niya at mahigpit na nakipagkamay.

"Deal," sabi ko.

Huminto ang speed boat sa isang tago at madilim na private dock sa lungsod ng Cavite, kung saan nakatago ang isang lumang cargo warehouse na nagsisilbing safehouse ng grupo ni Gideon. Pagkababa namin ng bangka, pinalibutan agad kami ng kaniyang mga piling tauhan para magbigay ng seguridad.

Pumasok kami sa loob ng gusali. Walang marangyang kagamitan dito—puro mga monitors, tactical gear, at mga mapa ng lungsod na nakadikit sa pader.

"Magpalit ka ng damit at linisin mo ang mga sugat mo," utos ni Gideon habang itinuturo ang isang maliit na kwarto sa gilid. "Bukas na bukas din, sisimulan natin ang paglipol sa Ordo Dei."

Habang naglalakad ako paitaas sa hagdan patungo sa kwarto, lumingon ako sa kaniya. Nakatayo siya sa gitna ng silid habang binubukas ang isang malaking mapa ng mga teritoryo ni Ortigas, at ang kaniyang mga kamay ay dahan-dahang humahawak sa puluhan ng kaniyang baril.

Hindi ko alam kung hanggang kailan tatagal ang kasunduang ito, pero isa lang ang sigurado ako: nagsisimula pa lang ang tunay na laban.