LOGINHala, may sakit si Sarina. Pagaling ka Sarina...
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
NoelleHindi na ako nag-aksaya pa ng panahon na balutan ng bandage ang katawan ko kanina dahil nabuking na rin naman ako. Malaki at maluwag ang t-shirt na suot ko at higit sa lahat, bukod sa wala akong dibdib, maliit lang din ang aking u***g kaya wala talagang dapat ipangamba kung hindi magsuot ng b
NoelleNakaupo ako ngayon sa harap ni Chanden at hindi makatingin ng diretso. Ang mga kamay ko ay nasa aking kandungan at pinaglalaro ang mga daliri dahil sa kaba ganon din sa tensyon na sa palagay ko ay bumabalot sa aking paligid.Pakiramdam ko ay isa akong kriminal na nililitis at siguradong mahah
NoelleKinabukasan, luto na ang almusal ng magising ako.Halos mapanganga ako nang makita kong ang amo ko mismo ang nakasuot ng apron habang maingat na inilalapag ang isang bandehado ng mainit na kanin sa lamesa. Nakaayos na rin ang pritong itlog, bacon, at dalawang tasa ng umuusok na kape.Napako a
ChandenNasa aming silid sila Noelle at ang matalik niyang kaibigang si Joy, abala sa pag-aayos. Ngayong araw ang kasal namin, isang simpleng seremonya sa city hall.Yes, city hall. Hindi engrande, walang magagarang dekorasyon o malaking pagtitipon. Wala ring engrandeng handaan o isang simbahan na p







