LOGINHumugot ako ng malalim na buntong-hininga bago pinatuyo ang kamay ko gamit ang tissue. Tinitigan ko pa sandali ang sarili ko sa salamin.Mukha pa naman akong composed.Sana.Pagkatapos no’n ay saka ko binuksan ang pinto.Agad bumungad si Chandler na nakatayo mismo sa harap nito. Nakasandal siya sa d
MitchNakakairita ang pagdating ng babaeng ‘yon.As in sobra.At oo, aminado ako—nagseselos ako.Malay ko ba kung bakit kailangan ko pang i-deny sa sarili ko eh kitang-kita naman siguro sa mukha ko kanina pa. Imagine mo ba naman, kakadating lang ng babae tapos bigla na lang tatalon payakap kay Chand
“True,” dagdag ni Ate Jewel. “Para maiba naman ang surrounding mo.”Napalingon si Mitch sa kanila saka ngumiti.Polite smile na naman.“Thank you. Siguro nga minsan ay dalawin ko sila,” nakangiting tugon ni Mitch.Pero bilang boyfriend niya, kitang-kita ko iyong pilit.At mas lalo akong hindi mapaka
ChandlerHindi ko alam kung bakit biglang naging uncomfortable ang pakiramdam ko matapos banggitin ni Chanton ang pangalan ni Venice.Siguro dahil kilala ko si Mitch.Hindi siya iyong tipo ng babae na dramatic agad o selosang magwawala nang walang dahilan. Pero matalino siya. Observant. At higit sa
Pagdating namin sa unit ni Chanton, nadatnan namin si Mitch sa sala. Nakaupo siya sa malaking gray sofa habang kausap si Honey na may hawak namang feeding bottle para sa baby nila. Relaxed lang ang atmosphere, may mahina pang tugtog ng OPM sa background. Pero sa totoo lang, kahit anong aesthetic pa
Chandler “Ano nga pala ang sabi ni Chancy tungkol doon sa issue ng isa sa mga player mo?” tanong ni Chanton na mas seryoso na. “At ano na rin ang plano mo kay Lily?” Tahimik akong napasandal habang nakatingin sa kanya bago nagsalita. “Of course,” malamig kong sagot, “she can’t get away sa ginawa
No hesitation. No remorse.Just the way it should’ve been years ago.“Naiintindihan mo ba ako, Jacob?” tanong ko, mababa at diretso, walang space para magtanong pa siya. Kita ko sa mukha niya na parang wala na talaga siyang ibang choice kundi sumunod. “Siguraduhin mo na ire-report mo sa’kin lahat ng
“Shit,” I muttered under my breath.Napalingon kasi ako, and ayun sila…She was smiling and laughing with Jacob again. Yung effortless, soft smile niya na lagi kong nakikita sa kanya pero wala kapag ako ang kaharap. At si Jacob—hayop talaga—nakangisi habang pinupunasan niya ang pawis sa noo ni Honey
HoneyHinatid ako ng mga kaibigan ko pauwi. Hindi ko na talaga na-control ang pag-agos ng mga luha ko; parang walang balak tumigil, lalo na kapag naaalala ko yung eksenang parang sumaksak sa dibdib ko nang paulit-ulit.Sa biyahe pa lang, tahimik akong nakatingin sa bintana habang nagpa-fog na ang sa
As in literal na hila.“Tara na po, Tita!”“Sa loob na tayo!”“May snacks na!”Hindi pa ako handang mag-react nang—Sandali.Ano nga ba ang itatawag ko sa bahay na ‘to?Huminto ang tingin ko sa harapan namin.Malawak. Elegant. Tahimik pero intimidating sa ganda.Mansyon?Parang masyadong dramatic.P







