LOGINChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
“Mommy, please… hindi na ako uulit. Susundin na kita at hindi na magtatago.”“Gusto kong makasiguro na hindi mo na nga uulitin at hindi ka na makakapagtago. Where’s your cell phone?” tanong niya. Kahit na hindi ko sabihin ay alam kong makikita rin niya kaya naman itinuro ko na at kinuha naman ng bab
“Do you really agree with Channing?” tanong ko ulit at naghintay, at kagaya ng una ay naramdaman kong gumalaw ulit ang kamay niya. Agad kong inabot ang emergency button at saglit nga lang ay may pumasok an nurse.“She moved. She moved again and this time, twice.”“I’ll call Dr. Castro.” At nawala na
Lander“Pwede namang kami na lang muna ang pumunta doon, Lander,” sabi ni Tito Maximus. Tinawagan daw siya ng hospital kung saan naka confine si Jerry Ponteres sa ngayon.Makalipas ang isang linggo matapos nilang sabihin na natagpuan na nag-aagaw buhay si Jerry ay bumalik nga ngayong umaga sila Tito
Midori“Midori Sato, laya ka na,” tumayo ako mula sa sulok na kinauupuan ko pa rin. Taon ang binilang bago nangyari ito at sa loob ng mga panahong iyon ay sinikap kong magpakabait kasabay ang pagtitiis sa mga pananakit ng mga hampaslupang kasama ko sa selda.Sa wakas ay makakaalis na ako sa impyerno







