로그인Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
EstellaGabi na pero ang bigat pa rin ng dibdib ko. Gusto ko nang umuwi, gusto ko nang makalayo. Hindi para hintayin si Chansen na parang ako pa ’yung nagmakaawa sa presensya niya.Hayyy… bakit ba kahit anong gawin ko, bumabalik pa rin siya sa isip ko? Parang suntok sa buwan ang kalimutan siya ng ga
Chansen Hindi ko siya napilit na sabihin kung sino ‘yung lalaking ‘yon… pati na rin kung ano ba talaga ang ibig sabihin ng “sa dati” na binanggit niya. Lalo tuloy akong kinain ng kuryosidad. Naiintriga ako pero kasabay noon, may apoy ng inis na pilit kong pinapatay. Sa totoo lang, buong gabing ‘yo
Nagkatitigan kami pagkatapos. Walang gustong bumitaw. Ramdam ko ang dulo ng kanyang daliri na dumampi sa gilid ng aking labi, mabagal, halos may pagsuyong nakakasakit dahil sa kaalamang hindi ito ang dapat kong maramdaman ngayon mula sa kanya. Napapikit na sana ako, pero pinigilan ko. Hindi ako pw
Estella“When was the last time I’m inside you, wifey?” tanong niya, paos at mababa ang boses bago ako biglang kabigin at paloobin sa mga bisig niya. Para akong nanigas, napakapit nang mahigpit sa balikat niya habang kusa na ring naglaro sa isip ko ang tanong.Oo nga… kailan nga ba ang huling beses







