Ang Katulong na Naging Kontratang Asawa ng Bilyonaryo

Mandy’s Pov

"H-hindi," natatawa kong sambit dahil nakikiliti ako sa bawat paglapat ng kanyang mainit na kamay sa balikat ko. "Sir, birhen pa ako at isa pa ayoko naman talaga—"

Napatigil ako sa pagsasalita nang idiin niya ang kanyang sarili sa aking likuran. Halos kapusin ako ng hininga lalo na nang inilapit niya ang kanyang pisngi sa akin, kaya ramdam ko ang mainit niyang hininga sa may pisngi ko.

Hala!

Sa kanya ko na ba talaga ibibigay ang pinakainiingatan kong perlas ng silanganan?

Isusuko ko na ba talaga ito?

O.M.G!

Bulong ko sa aking sarili.

Nilingon ko si Sir Lucas, pero mahigpit niya akong pinaharap sa salamin kung saan kitang-kita ko ang replika naming dalawa.

Hindi ko kaya.

My body burned against his gaze.

Gusto kong umayaw pero walang salitang lumalabas sa aking bibig.

Ito na ba talaga?

"Ang tagal kong hinintay ito, Mandy." Huminga siya sa may leeg ko kaya natigilan ako, halos mapaso ako.

Ilang santo ang tinawag ko dahil nangatog na ang tuhod ko.

Ganoon pa lang ang ginagawa niya.

Shocks!

Bakit pakiramdam ko ay nag-aalab na ang katawan ko sa bawat ginagawa niya?

Ginawa ko ang lahat upang huwag gumalaw lalo na nang humakbang si Sir Lucas papunta sa harap ko. At sa unang pagkakataon, nang magtagpo ang mga mata namin. Nakikita ko siya bilang isang lalaki… hindi na bilang asungot at mayabang na gusto kong tirisin.

Gosh!

Delikado ata ako.

Tulungan niyo naman ako!

Hinawakan niya ang baba ko kaya muling nagtagpo ang aming mga mata, at may kakaiba akong nakikita sa kanyang mga mata na hindi ko mawari kung iyon ba ay pagnanasa o pagmamahal.

He crouched down to level my face and leaned closer to me. “Tapos na akong magtiis, Mandy. Asawa na kita, kaya malaya ko nang gagawin kung ano man ang gusto ko sa’yo." He demanded, and I shook my head while breathing heavily.

"P-pero, akala ko ba..."

Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang pinatakan niya ako ng isang mababaw na halik na nagpanganga sa akin.

“Bigyan niyo ako ng maraming apo, ha,” sigaw ng mastermind sa lahat ng ito.

Paano ba ako napunta sa ganitong sitwasyon?

****

"Hala, lola Janette naman!" Pagalit ko sa matandang matigas ang ulo.

Kanina ko pa siya sinabihan na huwag munang magkilos-kilos, pero heto siya sa garden niya. Hinanap ko na siya sa buong sulok ng bahay at napagalitan pa ako dahil sa pilyang matandang ito.

"Where is my goddamn grandma?" Sigaw ni sir Lucas sa buong boses na pakiramdam ko ay mawawalan na agad ako ng trabaho kapag hindi nahanap si Lola.

"Apo, I'm here!" Sigaw ni lola pabalik habang kumakaway pa.

At talagang masaya pa ang matanda ha.

Sinamaan ko siya ng tingin, pero tumawa lamang siya dahil sanay na siya sa ganito.

Pakiramdam ko nga parang ako at si Sir Lucas lang ang pamilya niya, kaya palagi siyang matigas ang ulo pagdating sa akin.

Nang makarating si Sir sa banda namin, agad niyang dinaluhan si Lola Janette sa may garden at pinagalitan siya. Nakahinga ako nang maluwag. Akala ko papagalitan niya ako. Mabuti na lang at si Lola muna ang inuna niya.

Araw-araw, ganoon na ang nangyayari sa buhay ko. Pagagalitan ako ni Sir na si Lola Janette ang may kasalanan, tapos sa huli, pagagalitan din siya.

Isang simpleng buhay na nakasanayan ko na.

Galing ako sa maliit na probinsiya ng Sarangani. Masaya ang pamumuhay namin doon, ngunit nawala ang mga magulang ko nang hindi ko malaman kung bakit. Kaya nakipagsapalaran ako sa Manila at nakilala ko sina Lola Janette at Lolo Eduardo na kumupkop sa akin, sinabing kaibigan nina Papa, at binigyan ako ng trabaho.

"Iyong meds ni lola ay asikasuhin mo, patulugin mo siya nang maaga, at siguraduhin mo na malinis ang kuwarto at katawan niya bago siya matulog. Maliwanag ba, Mandy?"

"Yes, sir," mahina kong sinabi.

"Hindi ko naririnig nang maayos ang sinabi mo."

Sinalubong ko ang tingin niya, "Yes, sir!" Malakas akong sumigaw na halos butiki sa bahay ay mapapatakip ng tenga, kaya napangiwi siya.

Ano ka ngayon, ha?

"You..." dinuro-duro niya ako, pero nilakihan ko lang siya ng mata.

Alam niya kasi na mapapalayas siya kapag nalaman ni Lola Janette na sinaktan niya ako. Kaya napangisi ako.

Mas mahal ata ako ng Lola niya kaysa sa kanya.

"Just be thankful because Lola really adores you, kasi kung hindi..."

"Bakit?" Hamon ko. "Anong gagawin mo kung hindi?"

Napapikit na lang siya sa inis at napahilamos sa kanyang mukha kahit wala namang tubig dahil tinataasan niya ang pasensya niya.

Gumalaw ang kanyang panga, "Humanda ka sa akin mamaya." May pagbabanta niyang sinabi, pero nagkibit-balikat lang ako.

Alam ko namang talo siya.

***

"Lucas Matteo Vergara!" Dinig sa buong kabahayan ang sigaw kong iyon.

Napatingin muli ako sa sahig na iniwan kong makintab dahil kaka-mop ko lang at ngayon... ay may mga dumi na naman na galing sa kanyang mga aso at sa mga yapak nila.

Naiiyak ako sa inis.

Gusto ko siyang bigwasan ngayon din.

Palagi na lang niyang pinapainit ang ulo ko at pinapakulo ang dugo ko.

Sumilip siya sa may pintuan, nakangisi, na tila ipinapaalam niya sa akin na siya na ang nagwagi.

Mahigpit kong hinawakan ang laylayan ng aking palda. Umuusok ang aking ilong.

Humanda ka sa akin, Lucas Matteo!

Maghihiganti ako.

Kaya naman, habang wala siya sa bahay at nagtatrabaho, pinatay ko ang CCTV sa kanyang kuwarto para hindi niya makita ang ginagawa ko. Pagkatapos. Pumasok ako sa kuwarto niya at pinagkakalat ang mga gamit niya.

Sige, gusto mo pala ng gantihan ha.

Sinasabi ko sa’yo, hindi mo ako matatalo.

Kaya naman nang sumapit ang hapon at umakyat na siya sa kanyang kuwarto, hindi ko na napigilang mapangisi nang kumati ang aking tenga at agad na narinig ang malakas niyang sigaw.

“MANDY D. MAPAGKATIWALAAN!!!”

Nagpatuloy lang ako sa pagluluto habang kumakanta pa.

Ano ka ngayon, ha?

Pero ang buong akala ko na magiging aso’t pusa lang kaming dalawa ay hindi pala mangyayari, dahil isang hindi inaasahang pangyayari ang magbabago sa buhay namin.

“Lola,” napailing ako dahil ayokong makulong sa relasyong ayaw ko naman.

“That’s my husband and your papa’s will, that when you turn 21, you are going to marry my Lucas.”

Nagkatinginan kami ni Lucas, pero siya ang unang nag-iwas ng tingin.

Huwag niyang sabihin sa akin na alam niyang mangyayari ito. Na…ikakasal ako sa kanya.

Kumuyom ang kamao ko sa aking gilid, habang nakatingin sa kanila.

Hindi ko akalaing magagawa nila sa aking gilid ito…ang pagkaisahan ako.

“This is not an order, Mandy. It’s a will that we have to comply with.”

Bakit? Isa lang ba akong laruan para sa kanila?