LOGINAt nauna pa nga si Chancy!
Napalingon ako sa isang nurse na nasa gilid ng silid.Tahimik nitong pinupulot ang mga bubog ng nabasag na flower vase at inaayos ang mga papel na nagkalat sa sahig. Nakayuko siya habang naglilinis, ngunit kapansin-pansin ang bahagyang panginginig ng mga balikat niya.Napakunot ang noo ko.Hindi ko
Kaya bago pa man ako tuluyang maging doktor, inihanda ko na ang sarili ko sa iba't ibang klase ng ugali ng mga pasyenteng makakaharap ko.Minsan hindi gamot ang unang kailangan nila.Kundi pang-unawa.“At isa pa,” dagdag ko habang nakangiti, “kung may pagkakataong magalit siya sa akin, hahayaan ko l
RizPagkatapos ng halos tatlumpung minutong briefing tungkol sa hospital protocols, residency schedule, patient management, at iba't ibang guidelines na kailangan naming sundin, tuluyan na kaming lumabas sa opisina ni Dr. Teologio.“This is it,” bulong ko sa sarili habang papunta kami sa elevator.I
“Mabuti at nandito na kayo.”Napatingin sa akin si Dr. Teologio.“Dr. Riz, have a seat.”“Thank you, sir.”Magalang akong ngumiti bago umupo sa bakanteng upuan katabi ni Jeanette.Doon ko napansin ang isa pang lalaking naroon sa loob ng opisina.Nakasuot din ito ng puting doctor's coat. Matangkad, m
RizNakatitig lang ako kay Jeanette habang hinihintay ang sasabihin niya.Katatapos lang niyang ibaba ang cellphone matapos ang tawag ng ama niya, pero imbes na magsalita agad, nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Para bang pinag-iisipan niya kung paano niya ihahayag ang balitang narinig.Napataa
Riz“Welcome, friend!”Malawak ang ngiti ni Jeanette nang salubungin niya ako pagpasok ko sa residents' lounge ng Teologio Medical Center. Nakasuot na siya ng puting doctor’s coat at nakasabit sa leeg ang stethoscope niya. Kahit maaga pa lang ay mukhang puno na agad siya ng enerhiya, samantalang ako
“Exactly,” dagdag ni Vivian, tumagilid pa ng upo at tumiklop ng braso. “Ano’ng nagbago?”Humugot ako ng malalim na hininga, saka tiningnan sila nang diretso. “Hindi ko pala kaya mag-isa lang. Kapag ganon kasi, magiging limited lang ang students natin. Parang… binibigyan ko lang ng hangganan ‘yung ka
EstellaUmalis ang babae, walang lingon, walang kahit anong salita. Para bang inubos niya ang huling piraso ng lakas ni Chansen. Hindi na niya nagawang habulin, nakatulala lang sa kawalan, parang sinakal ng bigat sa dibdib.Hindi ko alam kung dapat ba akong maawa sa kanya. Kita ko kasi sa mga mata n
“Yes po, Ma’am,” maayos pero medyo naiilang na tugon ng sales agent. “Cash po ang binili ni Ma’am Estella.” Nakita kong nanlaki ang mga mata ng magulang ko habang si Nayomi ay halos hindi makapaniwala. Halos maputla ang mukha niya, at mahigpit ang kapit sa braso ng agent na para bang mahuhulog siya
ChansenNapapikit ako ng madiin bago dahan-dahang huminga nang malalim. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko, parang sasabog kung hindi ko ilalabas. Siguro nga, panahon na. Kailangan ko na ring sabihin sa kanila, kahit pa alam kong pwedeng mabago ang lahat kapag nalaman nila. Gusto ko rin naman ng taong







