LOGINSorry po na-late. Gumala lang sa school kaya late na nakapagsulat.
Hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya nang makita ko ang expression niya. Halatang gusto niyang tapusin ang pang-aasar ni Kier bago pa ito lumala.“Okay, okay,” natatawang sagot ni Kier habang nakataas ang dalawang kamay na tila sumusuko. “Grabe ka naman.”Agad naming itinawa ni Kier ang eksena
Riz“Let’s eat,” maikling sabi ni Jared gamit ang kanyang pormal at malamig na boses.Wala nang ibang sinabi ang lalaki pagkatapos noon. Para bang sapat na ang dalawang salitang iyon upang magsimula ang tanghalian at sabay na ipaalala sa lahat na siya ang may kontrol sa hapag na ito.Nagsimula na ng
Maliban na lamang kay Kier.He was always the exception.He always tried to get along with me despite my condition and the gap between our families. Hindi niya ako kailanman tinignan na parang may kulang sa akin. Hindi rin niya ako kinaawaan matapos ang aking aksidente. He simply treated me like a n
JaredTahimik kong pinagmasdan ang mukha niya, pilit na binabasa ang bawat maliit na pagbabago sa kanyang ekspresyon. Kahit wala siyang sinasabi, halatang may gumugulo pa rin sa isip niya.Siguro ay iniisip pa rin niya ang bracelet na ’yon hanggang ngayon. Baka nga hindi man lang siya nakatulog sa g
“Raw?”Napangiti ako nang bahagya. “Yes. Raw.” Tumango ako nang dahan-dahan habang pinagmamasdan ang pagbabago ng kanyang ekspresyon. “Hindi ba at iyon naman ang pinalalabas ng mga bulung-bulungan?”Hindi niya ako sinagot nang diretso, ngunit ang tingin na ibinigay niya sa akin ay ’yung uri ng tingi
Jared“Naalala mo na ba ang gusto mong itanong?” untag ko sa kanya, bahagyang ikiniling ang ulo habang maingat kong pinag-aaralan ang bawat maliit na paggalaw ng kanyang mukha.Hindi ko alam kung bakit, pero mula nang mapansin kong nag-iiba ang ekspresyon ni Dr. Riz sa tuwing napupunta sa personal n
Estella“Mukhang mainit na agad ang ulo mo, hindi pa man tayo nagsisimula,” puna agad ni Tristan pagdating ko sa studio.Nagkatawanan pa ang mga kasama naming hurado kaya ngumiti na lang ako, pilit pinapakalma ang expression ko.“Care to tell me what happened?” dagdag pa niya, sabay tagilid ng ulo,
Chansen“Estella…” mahina kong tawag habang mas hinigpitan ko ang hawak sa braso niya. Ramdam ko ang init ng balat niya sa palad ko, at doon ako tuluyang nalugmok sa tensyon.Gusto kong yakapin siya. Gusto kong halikan siya hanggang mawalan ng saysay ang lahat ng biro at asaran. Pero at the back of
Estella“You said, galing ka sa orphanage? Dati ay madalas din ako sa mga ganon, baka nagkita na tayo before.” Walang halong panghuhusga o kung anuman ang reaksyon ni Dra. Sarina. Sa tono pa lang niya, ramdam kong sincere siya. Hindi ko naramdaman na parang minamaliit niya ang pinanggalingan ko.“Ac
EstellaDignified looking si Chansen habang nagsasalita. Tipong kahit hindi mo siya gustuhin, mapapatingin ka talaga. Malalim ang boses niya, buo at kontrolado, parang bawat salita ay tinimbang muna bago bitawan. Kita kong kuha niya ang atensyon ng lahat, parang may invisible na tali na nakakabit sa







