LOGINChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
EstellaFriday night at nasa bahay ng aking mga magulang kami ni Chansen kasama ang aming mga anak para sa family dinner. Ginagawa namin ito once a month para makabawi sa mga taong nawala sa amin. Somehow, every time na nagga-gather kami nang ganito, parang may unti-unting gumagaling na parte sa aki
Ngayong may baby kami at mabilis siyang mapagod, mas lalo kong naiintindihan ang mga araw na wala siya sa mood. Ako na ang mag-aadjust. Ako ang asawa niya, ang unang dapat mag-intindi. Kaya heto ako, nandito lang… handang maghintay kung kailan siya ready.Bago matapos ang hapon ay tumawag si Kuya Lu
Sinabayan ko pa ng biro, pero kahit ako, nararamdaman kong hindi lang simpleng biro ‘yon. Nasa tono ng boses ko ang pasasalamat at ang unspoken “thank you for staying.” Umiling siya pero natawa, ‘yung tawang may halong pagod at lambing. “Hindi lang Mr. Protective Husband,” sabi niya sabay haplos sa
Estella “So, next week na ang big day. Anong pakiramdam, soon-to-be Mrs. Lardizabal?” tanong ni June habang umiikot-ikot sa swivel chair, parang batang nilamon ng kape at excitement. Napairap ako pero hindi ko napigilang mapangiti. “Tinatanong pa ba ‘yan? Eh ‘di super excited!” singit ni Vivian, s






![[Tag] My Step-Uncle's Plaything](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
