LOGINHabang pinagmamasdan ko sila, may kung anong kumirot sa puso ko—hindi sakit, kundi paghanga. Ganun pala ang itsura ng pagmamahal na tumagal ng maraming taon.Well, nakikita ko rin naman ang pagmamahalan ng aking mga magulang. Ngunit sa tingin ko, kumpara sa mag-asawang Lardizabal ay mahiyain sina Ma
Hindi ko agad alam kung ano ang mararamdaman ko.Hanggang sa—“AYIEEEEE!” sabay-sabay na reaksyon ng buong mesa.Biglang sumabog ang tawanan, kulitan, at sunod-sunod na komento mula sa kung saan-saan.“Maraming pwedeng flower girls at abay!” excited na sabi ni Ate Nina, halos hindi na mapakali sa ki
“Inom ka muna,” sabi niya, sabay abot ng baso.“Thanks,” sagot ko, tinanggap iyon habang nakatingin pa rin sa kanya.“Okay ka lang?” tanong niya, bahagyang yumuko para magpantay ang mga mata namin.Tumango ako. “Oo. Sobra.”Parang hindi pa rin siya kumbinsido dahil muli niya akong tinanong. “Sure ka
MitchHindi ko maipaliwanag kung paano nagsimula, pero habang tumatagal ay, mas lalo kong nararamdaman kung gaano kasaya at ka-exciting ang bawat activity sa celebration ng wedding anniversary ng mga magulang ni Chandler. Hindi lang siya basta simpleng handaan—parang bawat oras may bagong ganap, may
MitchHindi ko inakalang ganoon ka-intense—at kaaliw—ang isang simpleng family basketball game.Sa unang pito pa lang ng bola, ramdam ko na agad ang kakaibang energy sa court. Hindi mo mawari kung seryoso ba talaga silang manalo o mas nangingibabaw ang trip nilang maglokohan. May konting banggaan, m
MitchMatapos kumain, hindi agad nagkanya-kanya ang lahat. Parang natural na extension na lang ng breakfast yung kwentuhan—yung tipong walang gustong tumayo agad dahil ang gaan ng vibe. May mga nagkakape pa, may mga naka-relax lang sa upuan, at may mga tawa na hindi pilit, kusang lumalabas.Sa gilid
“Bakit ngayon lang?” tanong ko, pilit pinapakalma ang nanginginig kong boses. “Bakit kailangang hintayin mong mapagod ako bago mo maisip na maging haligi?”Mas dumiin pa ang pagkakahawak niya sa kamay ko pero hindi naman masakit. Parang kinokontrol lang din niya ang sarili at tila nais lang na ipada
EstellaPagkatapos naming mamili ng mga damit, dumiretso naman kami sa shoe section. Ewan ko ba kung bakit gumagastos pa ako nang ganito. Pero in fairness, hindi ko naman nararamdaman na nasasayang ang pera lalo na’t hindi naman galing kay Chansen ang ginagastos ko.May sarili akong savings, sarilin
Estella “Wifey…” Napapitlag ako nang marinig ko ang tawag na ‘yon mula kay Chansen. Paglabas ko mula sa bathroom na konektado sa walk-in closet, nadatnan ko siyang nakaupo roon sa upuang ginagamit ko kapag nasa dresser ako. Para bang kanina pa niya ako hinihintay. Tumayo siya, mabagal, deliberate
Estella“Uy, tignan mo ‘to…”Abala ako sa paglalapat ng letra sa music sheet nang bigla akong kalabitin ni Vivian. Napa-iling ako at napalingon sa kanya, medyo iritado pa kasi nasa momentum na ako. Dapat yata talaga hinila ko na kanina pa yung accordion divider na naghihiwalay sa office nila at sa t







