LOGINTimpi-timpi yarn, Chancy?
Kung kailangan kong maghintay, kahit gaano katagal, pipiliin ko pa rin iyon kung iyon ang paraan para hindi siya masaktan o mapigilan.Siguro ganoon din ang nasa isip niya.Siguro pareho kaming nagtatago ng parehong tanong, parehong takot, at parehong pag-asa.At sa tahimik na sandaling iyon, doon k
Chandler“Alam mo, kahit hindi mo sabihin, halata naman sa itsura mo,” wika ni Kuya Lualhati habang marahang tumatayo mula sa kanyang swivel chair. May halong biro at pag-unawa ang tono niya, na para bang matagal na niyang binabasa ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang direkta.Inaayos niya
Meron pa akong kailangang harapin at ayusin.Hindi naman sa nagmamadali pero gusto ko na maging maluwag palagi ang schedule ko para kung sakaling kailanganin ako ni Mitch ay palagi akong available.Pagdating ko sa agency, hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Deretso agad ako sa opisina ni Kuya Lualha
ChandlerHangga’t maaari, gusto kong manatili lang sa HQ. Hindi dahil wala akong ibang kailangang gawin, kundi dahil mas komportable ako roon lalo na kung nangangahulugan iyon na anumang oras na gustuhin kong makita si Mitch ay puwede.Isang elevator ride lang, isang lakad pababa, at nandiyan na siy
Habang pinagmamasdan ko sila, may kung anong kumirot sa puso ko—hindi sakit, kundi paghanga. Ganun pala ang itsura ng pagmamahal na tumagal ng maraming taon.Well, nakikita ko rin naman ang pagmamahalan ng aking mga magulang. Ngunit sa tingin ko, kumpara sa mag-asawang Lardizabal ay mahiyain sina Ma
Hindi ko agad alam kung ano ang mararamdaman ko.Hanggang sa—“AYIEEEEE!” sabay-sabay na reaksyon ng buong mesa.Biglang sumabog ang tawanan, kulitan, at sunod-sunod na komento mula sa kung saan-saan.“Maraming pwedeng flower girls at abay!” excited na sabi ni Ate Nina, halos hindi na mapakali sa ki
Walang ni-isang kakaibang detalye ang napansin sa CCTV footage ng restaurant. Walang suspicious movements, walang taong kitang-kitang lumapit sa mesa ko, at lalong walang nakitang naghalo ng kung ano sa pagkain ko. Everything looked painfully normal, too normal, to the point na mas lalo akong kinila
Ramdam ko ang pagyakap din niya sa akin, ‘yung yakap ng isang inang matagal nang nananabik hawakan ang anak niya. Para akong bumalik sa pagiging bata, walang takot, walang alinlangan habang nakasubsob sa balikat niya. At kahit pansamantala kong naisantabi ang katotohanan kung bakit sila narito at k
“Paano po,” sabi ng doktor, “ligtas naman na kayo ni baby. Pero bukas ko na kayo ipapadischarge para mas masigurong okay na kayong mag-mommy. At siguraduhin na wala ng stress, hindi maganda sa iyo at sa sanggol." “Promise, Dok,” sagot ko sabay tingin kay Chansen. “Right, my love?” “Promise,” sagot
“Congratulations,” nakangiting sabi ng aking ina habang dahan-dahan siyang tumayo. For a moment, nagtagpo ang aming mga mata. Ang daming gustong sabihin ng puso ko, pero tila ayaw magtugma ang dila ko at damdamin. “Can I give you a hug?” tanong ko, halos pabulong. Natigilan siya, parang na-off gu







