로그인Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
Estella “Sigurado ka na ba talaga dito, girl?” tanong ni Vivian, habang binubuksan niya ang folder ng proposal namin. Kakatapos lang namin makipag-usap sa may-ari ng building, at finally, nagkasundo na kami. As soon as umalis ang accounting firm sa katabing unit, pwede na kaming magsimulang magpa
Chansen “Dad, masyado mo naman akong pinapakaba. May nangyari ba na hindi ko alam?” halos pabulong kong tanong habang pilit kong pinipigilan ang panginginig ng boses ko. Ramdam ko pa ang bahagyang pag-vibrate ng dibdib ko sa kaba na parang may kung anong mabigat na paparating. Tumingin lang siya s
EstellaDahan-dahan kong pinunasan ang mga luha sa pisngi ni Chansen. Nakapikit na siya ngayon, marahil ay sa sobrang sakit na naramdaman niya sa huli ng pagkaalam niya na pagkawala ng aming anak. Ang bigat ng dibdib ko habang tinititigan ko siya; parang kahapon lang ay laging siya ‘yung matatag, ‘y
Chansen“Sir.”Napalingon ako nang marinig ko ang boses ni Sophie. Papalapit siya, may hawak na tablet at mukhang nagmamadali. “Remind ko lang po, kailangan niyo raw pong i-check ang email ninyo. Hindi niyo po sinasagot ang tawag ni Ma’am Cha.”Napakunot ang noo ko. Si Ate Cha na naman?Hinawi ko an







