LOGINMitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
EstellaKahit sinabi ko kay Chansen na okay lang ako, hindi ko pa rin mapigilan ang kabahan. Naiwan ba naman akong mag-isa kasama ang mga in-laws ko. Kahit alam kong mababait silang lahat, iba pa rin kapag nandon ‘yung pressure na gusto mong magustuhan ka nila. ‘Yung tipong bawat kilos mo, parang ma
Chanton Nagpunta kami sa ikalawang palapag ng building na may maluwag na lobby at ilang silid na mukhang pang-seryosong meeting. Ang mga dingding ay may bahaging frosted glass kaya halata mong may tao sa loob, pero hindi mo maaaninag kung sino, very discreet, very professional. Parang bawat sulok n
Estella“Kamusta ang pagbubuntis, little sis?” bulong ni Tristan habang magkatabi kaming nakaupo sa isang pandalawahang couch, hawak-hawak ang basong may tubig. Nasa dressing room kami at parehong naghihintay na ipatawag para sa start ng show. Si Chansen naman, lumabas muna saglit dahil may kailanga
Estella Nang tuluyan kaming makalapit, biglang tumayo si Mommy ni Tristan. I mean, Mommy pala namin. Ang mata niya, nangingilid sa luha. Parang may tumusok sa puso ko sa mismong sandaling iyon. Hindi ko kayang makita siya na umiiyak lalo na kung ako ang dahilan. “E-Estella…” mahinang sambit niya.







