LOGINChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Gianna“Anak, makinig ka naman muna… huwag mong unahan ng galit,” pakiusap ni Mama sa mahinang tinig. Tinignan ko siyang mabuti. Nasanay ako na lagi siyang masayahin at ayun nga, mapanukso. Pero ang itsura niya ngayon ay iba sa nakasanayan ko.“Ma,” malalim ang buntong-hiningang pinigil ko, “alam na
Gianna“Alis na kami, Ma,” paalam ko habang kinukuha ang bag ko.“Mag-iingat kayo, ha,” tugon ng aking ina habang nakatayo na sa may pintuan ng bahay, nakaalalay pa ang isang kamay sa tagiliran. May ngiti sa kanyang labi, ‘yong klase ng ngiti na may ibang ibig sabihin.Nakakain na kami ng hapunan ba
ChancyNakasandal ako sa couch sa aking silid habang hawak ang isang baso na may lamang alak, nakatitig sa labas ng balcony habang unti-unting lumalalim ang gabi.Hindi ko na siya sinundan. Hindi dahil ayoko. Gusto ko lang na maramdaman niyang nirerespeto ko ang kagustuhan niya.No-commitment, no-st
ChancyNaging sobrang busy ako sa office nitong mga nakaraang linggo. Sa totoo lang, halos wala na akong pahinga. Mga meeting left and right, mga reports na kailangang basahin at i-approve, at mga biglaang decision-making na hindi mo pwedeng ipagpabukas.Kahit gustung-gusto ko nang makita si Gianna,







