LOGINAyan, payag na si estella. Ano kaya ang gagawin ngayon ni Chansen?
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Estella Mabilis akong nagmaneho pauwi, pero syempre, ingat pa rin. Hindi ko kayang maging reckless lalo na at ang utak ko ay punong-puno ng excitement. Kanina lang kasi, habang nasa studio pa ako, nakatanggap ako ng text mula kay Chansen. “Uuwi ako ng maaga today. Gusto kong paghandaan yung dinner
Natawa ako sa pagkakabitaw niya ng huling linya. Para naman kasing si Lord Voldemort lang ang peg. “Grabe ka… Voldemort agad?” sabay tawa ko habang umiling. Ngumiti siya, pero may kasunod agad. “Sinisita ko na sila… in a nice way. Kasi may utang na loob din ako sa kanya.” Bigla akong natahimik. Do
Chansen “Lately, madalas makipagkita sa kanya si Maui.” Nagkatinginan kaming magkakapatid. Hindi na kailangan ng paliwanag, alam nilang lahat kung sino si Maui at alam din nila kung paanong hindi niya kailanman tinatama ang mga panunukso noon tungkol sa amin, parang binibigyan niya ng maling ideya
Chansen“May nangyari ba?” agad kong tanong pagkapasok sa office ni Kuya Chancy. Hindi ko napigilang mapataas ang kilay nang makita kong nandito rin sina Kuya Chanden at Kuya Channing.“Maupo ka.” Diretsong utos ni Kuya Chanden. Napatingin ako sa kanya saglit bago ko sinunod, kahit medyo nag-aalanga







